In order to fully operate this website you need to enable Javascript in your browser.
Σχετικά Άρθρα

Γιάννης Λασπιάς: «Όταν κουράστηκα να περιμένω, ξεκίνησα μόνος μου»

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ, 07.12.2017 11:33 |

Μαριάνθη Κουνιά


Ο σκηνοθέτης Γιάννης Λασπιάς μιλάει στα parapolitika.gr και τη Μαριάνθη Κουνιά

Έκανε δουλειά γραφείου, μέχρι που μια μέρα ξεπήδησε από μέσα του η ανάγκη να ασχοληθεί με το θέατρο. Παράτησε τη δουλειά του και άρχισε να ψάχνει, να βελτιώνει τον εαυτό του, να κηνυγάει το όνειρό του. Σήμερα ο Γιάννης Λασπιάς είναι ένας αυτοδημιούργητος καλλιτέχνης, ηθοποιός, συγγραφέας, αλλά και σκηνοθέτης, που η επιτυχία του φανερώνεται από τη μεγάλη ανταπόκριση του κόσμου στα έργα που ανεβάζει.

Ο ταλαντούχος νέος άνοιξε την καρδιά του στα parapolitika.gr, αναλύοντάς μας όλη την πορεία του.

 

Έχετε σπουδάσει Θεολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Πώς σας κέρδισε τελικά η σκηνοθεσία και το θέατρο;

Η ενασχόληση με την υποκριτική ξεκίνησε εντελώς τυχαία, μόλις τελείωσα το σχολείο, όταν άρχισα να συνοδεύω μια φίλη μου σε κάποια θεατρικά σεμινάρια που παραχωρούσε δωρεάν ο δήμος του Ελληνικού. Κάπως έτσι αποφασίσαμε να δώσουμε και οι δυο εξετάσεις στο υπουργείο Πολιτισμού. Πέρασα τις εξετάσεις και έτσι τελειώσα τη δραματική σχολή του συγχωρεμένου του Φωτιάδη. Μετά την ολοκλήρωση του στρατιωτικού μου δυστυχώς έχασα και τον πατέρα μου και ξύπνησαν όλες οι ανασφάλειές μου. Ολοκλήρωσα τις σπουδές μου στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο, τελείωσα και το Τμήμα Βιβλιοθηκονομίας και άρχισα να δουλεύω σαν βιβλιοθηκονόμος χωρίς να ασχολούμαι καθόλου με το θέατρο. Δεν πήγαινα καν να δω παραστάσεις. Δεν έλεγα καν ότι είμαι ηθοποιός. Ωστόσο πάντα κάτι μου έλειπε, δεν ένιωθα πλήρης. Μια μέρα σ’ ένα πάρτι γνώρισα μια φίλη ηθοποιό. Όταν με ρώτησε με τι ασχολούμαι της είπα ασυναίσθητα: ηθοποιός. Λίγους μήνες μετά μου πρότεινε ν' αντικαταστήσω ένα παιδί της ομάδας που ανήκε, για ένα έργο που επρόκειτο ν’ ανέβει στο τότε Απλό Θέατρο. Δέχτηκα αμέσως. Έτσι ξεκίνησα πάλι με μια παύση μερικών ετών να παίζω. Παραιτήθηκα από τη δουλειά γραφείου που πήγαινα και κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα.

Είναι δύσκολο για έναν νέο να διακριθεί στον καλλιτεχνικό χώρο την εποχή της οικονομικής κρίσης; Εσείς ποιες δυσκολίες έχετε έως τώρα συναντήσει;

Οι δυσκολίες είναι για όλους μας καταρχήν οικονομικές. Υπάρχουν δύο όψεις για εκείνο που ονομάζουμε καλλιτεχνική διάκριση στην περίοδο της κρίσης. Από τη μια υπάρχει υπερπληθώρα θεατρικών ομάδων, πολυχώρων τέχνης και παραστάσεων, επομένως και μεγάλη προσφορά εργασίας. Από την άλλη η εργασία αυτή «αμείβεται» στην καλύτερη με εξαιρετικά χαμηλό μισθό για τις τόσες εργατοώρες που απασχολείσαι και στην πιο συνηθισμένη περίπτωση με ποσοστά. Δεν το συζητάω για τις απλήρωτες πρόβες, οι οποίες μπορούν να διαρκέσουν τουλάχιστον τρεις μήνες. Αναγκάζεσαι να γίνεις «πολυεργαλείο» και ν' ασκήσεις ιώβεια υπομονή προκειμένου να καταφέρεις ν' ανεβάσεις μια παράσταση. Όσο όμως μεγαλώνεις και περιορίζονται οι αντοχές σου, γίνεται όλο και πιο δύσκολο ν’ ασχοληθείς με την υποκριτική και τη σκηνοθεσία. Ειδικά όταν πρέπει να δουλέψεις και αλλού για να συμπληρώσεις εισόδημα και ο χρόνος σου περιορίζεται ακόμα πιο πολύ.