«Δράση»... αριθμητικής
Να στηρίξουμε όλοι τον Στέφανο Μάνο και τους φίλους του, στο νέο μεγαλόπνοο εγχείρημά τους, στην κεντρική πολιτική σκηνή. Σύμφωνα με τα ρεπορτάζ, το νέο κόμμα που ιδρύεται... για να μας σώσει, θα ονομάζεται «Δράση». Ευφάνταστος ο τίτλος. Δεν θα είχε όμως μεγαλύτερη αξία, αν ο γκουρού του νεοφιλελευθερισμού έκανε χιούμορ με το προσωπικό πολιτικό παρελθόν του; Σε μια τέτοια περίπτωση, θα ονόμαζε το νέο κόμμα «Δράση αριθμητικής». Σε ανάμνηση της ιστορικής προσφοράς του στη σύγχρονη οικονομία, με το «0+0=14», που είχε εφαρμόσει ως Υπουργός Οικονομίας της Κυβέρνησης Μητσοτάκη, το 1993. Αφήστε που ο συγκεκριμένος αλγόριθμος αντικατοπτρίζει πλήρως τις εκλογικές προοπτικές του νέου κόμματος: Αν προσθέσουμε τη δυναμική των στελεχών που ακούγεται ότι θα τον ακολουθήσουν το... μηδέν είναι ο κοινός παρανομαστής τους! Τώρα, για το κατά πόσο τα μηδενικά που θα προστεθούν να βγάλουν ένα εκλογικό ποσοστό της τάξεως του 14%, μάλλον κομματάκι δύσκολο φαντάζει.
Πάλι μπερδεύτηκε ο γιος του Αγωγιάτη
Ο Δημήτρης Τσοβόλας υπήρξε στο ξεκίνημα της πολιτικής σταδιοδρομίας του μια συμπαθής φυσιογνωμία. Χαμηλών τόνων, και με όρεξη για δουλειά. Πολύ γρήγορα, ή μάλλον... μέσα σε ένα βράδυ, η συμπάθεια έγινε λατρεία, εκ μέρους του λαού, όταν ο μεγάλος Ανδρέας τον παρακίνησε από το μπαλκόνι μιας προεκλογικής συγκέντρωσης «να τα δώσει όλα», μπας και αποφευχθεί η εκλογική συντριβή του ΠΑΣΟΚ το 1989. Ο «γιος του Αγωγιάτη» τα έδωσε όλα, αλλά... δεν έφταναν. Και πέραν αυτού, βρήκε και τον μπελά του, καθώς ήταν ο μόνος που καταδικάστηκε για το σκάνδαλο Κοσκωτά. Έκτοτε, τσαντίστηκε με τον Ανδρέα που δεν τον αποκατέστησε, ίδρυσε το ΔΗΚΚΙ, πήγε κόντρα στον Σημίτη, δεν τα κατάφερε, έκλεισε το ΔΗΚΚΙ, τσακώθηκε με τους υπόλοιπους, επέστρεψε στη δικηγορία... Ουφ... Μπλεχτήκαμε και εμείς οι ίδιοι, πόσο μάλλον εκείνος. Γι' αυτό και τώρα που ανέλαβε συνήγορος των σωφρονιστικών υπαλλήλων οι οποίοι έβλεπαν τον Παλαιοκώστα να περνά και του εύχονταν «καλό ταξίδι», άρχισε πάλι να ανακαλύπτει πολιτικές διώξεις, συνωμοσίες, εξωγήινους...
Το δίδαγμα του παραθύρου
Από μικρές ιστορίες της καθημερινότητας, μπορείς να εξάγεις χρήσιμα συμπεράσματα για την πορεία της ζωής, αν όχι για την ίδια την πραγματικότητα. Στη Βουλή, ένας επισκέπτης... ξεχάστηκε από τους αστυνομικούς (χαρακτηριστικό της χαλάρωσης της ΕΛ.ΑΣ.), έκανε βόλτες αμέριμνος στους διαδρόμους του Κοινοβουλίου (η παραδοσιακή ανεμελιά του Έλληνα, ακόμη κι αν τον αναζητεί η Interpol), και για να μην κουράζεται, ζήτησε βοήθεια για το πώς μπορεί να πάει στα θεωρία (κοινώς... μέσο). Πήγε λοιπόν στο γραφείο του Δημήτρη Σιούφα (ο τετραπέρατος Έλληνας ανακάλυψε εύκολα την... πηγή της εξουσίας), χτύπησε ελαφρώς το παράθυρο (η ταπεινοφροσύνη πριν την έκρηξη του θράσους) και ζήτησε από τον Πρόεδρο της Βουλής να τον κατευθύνει. Και ο τελευταίος, προσπερνώντας την αρχική έκπληξή του, το έκανε. Επιβεβαιώνοντας αυτό που γνωρίζουν και οι πέτρες στη Νέα Δημοκρατία, ότι ο Σιούφας είναι από τα ελάχιστα στελέχη της Παράταξης που διακρίνονται για την εργατικότητα και την αξιοπιστία τους.
Μόνο τις χορηγίες τους θέλουμε
Αν οι Έλληνες Απόδημοι παρακολουθούσαν μέσω δορυφόρου το κανάλι της Βουλής, θα πρέπει να έχουν περιπέσει σε βαριάς μορφής μελαγχολία. Σύσσωμη η Αντιπολίτευση αρνήθηκε το δικαίωμά τους να ψηφίζουν στις βουλευτικές εκλογές, επικαλούμενη αστείες δικαιολογίες περί των όσων προβλέπονται στο σχέδιο νόμου του Προκόπη Παυλόπουλου. Η ουσία είναι απλή: Δεν τους θέλουν τους ομογενείς να ψηφίζουν. Χρειάζονται μόνο την οικονομική ενίσχυσή τους, για την προεκλογική εκστρατεία τους. Για μια χορηγία ζουν οι άνθρωποι.
Τι να το κάνουν το αεροδρόμιο;
Άστοχη κρίνεται η επιλογή της Κυβέρνησης να εντάξει στον σχεδιασμό των μεγάλων έργων που θα γίνουν στο σύνολο της ελληνικής περιφέρειας τα επόμενα χρόνια, την κατασκευή ενός νέου αεροδρομίου στο Ηράκλειο Κρήτης. Με όλο τον σεβασμό στους συμπαθείς λεβέντες, τι να το κάνουν το αεροδρόμιο, όταν σχεδιάζουν να αυτονομηθούν από την Ελλάδα το 2012; Έτσι δεν έλεγαν οι αγρότες που είχαν καταλάβει το λιμάνι του Πειραιά, πριν από μερικές εβδομάδες; Αφήστε που η Κυβέρνηση κινδυνεύει να κατηγορηθεί για μονομερή αντιμετώπιση της υπό αυτονόμησης Κρήτης. Το νέο αεροδρόμιο θα γίνει στο Ηράκλειο. Στην περίπτωση ωστόσο που η Κρήτη αυτονομηθεί το 2012, είναι απολύτως βέβαιο ότι θα ανεξαρτητοποιηθούν αμέσως και τα Χανιά, που... δεν θέλουν να ανήκουν στην Κρήτη. Οι Κρητικοί λοιπόν θα έχουν το συγκριτικό πλεονέκτημα του ελέγχου των αιθέρων, με δυο αεροδρόμια στο Ηράκλειο για να εφορμούν κατά των Χανίων.
Ποτέ δεν καταργήθηκε
Το 1822, έναν μόλις χρόνο μετά το ξέσπασμα της Ελληνικής Επανάστασης κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, το Σύνταγμα της Επιδαύρου κατήργησε τη δουλεία... Ή τουλάχιστον, έτσι νόμιζαν οι Επαναστατημένοι πρόγονοί μας. Στην πράξη, η δουλειά στην Ελλάδα δεν καταργήθηκε ποτέ. Για επικοινωνιακούς λόγους μάλιστα, μετονομάστηκε σε «υποτέλεια». Υποτελείς παραμένουμε έκτοτε, και μάλλον αυτό δεν θα αλλάξει ποτέ. Υποτελείς στις μεγάλες δυνάμεις της εποχής, που μας χάρισαν την ελευθερία, βυθίζοντας στη Ναυμαχία του Ναυαρίνου τον τουρκικό στόλο, και ενώ οι δικοί κόντευαν να υποδουλωθούν ξανά, επειδή τσακώνονταν μεταξύ τους για το ποιος θα έχει την εξουσία. Υποτελείς στον ξένο παράγοντα, την Αγγλία και τη Σοβιετική Ένωση την εποχή του Εμφυλίου Πολέμου, και τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής έκτοτε και... για πάντα. Και εσχάτως, δηλαδή τα τελευταία είκοσι χρόνια, η πολιτική παραμένει υποτελής των διαπλεκομένων συμφερόντων, και των Media που αυτά ελέγχουν. Κρίμα.
Έφταιγε το γκαζόν...
Είναι αλήθεια ότι σε πλείστες περιπτώσεις διαχρονικά έχει αποδειχθεί πως ο κινηματογράφος, η έβδομη τέχνη, ομιλεί περί της ζωής και την περιγράφει με πολύ μεγαλύτερη ακρίβεια, ακόμη και από την ίδια την πραγματικότητα. Η ταινία λεγόταν «Για όλα φταίει το γκαζόν». Και βγήκε στις κινηματογραφικές αίθουσες πολλά χρόνια προτού ο Αντώνης Νικοπολίδης αποφασίσει να υποστεί προσωπικό εξευτελισμό, και να εκδηλώσει ενδιαφέρον για μια θέση κηπουρού στο ελληνικό δημόσιο. Και πιο συγκεκριμένα, στον δήμο Κηφισιάς. Το σχετικό «κράξιμο» που έπεσε, οδήγησε τελικά τον παλαίμαχο τερματοφύλακα να... βρει τη λογική του, και να αρνηθεί τη θέση. Το κακό ωστόσο έχει γίνει πλέον, αναφορικά με τη δημόσια εικόνα του. Και λίγοι δεν θα πιστέψουν ότι έκανε πίσω επειδή... δεν του άρεσε το γκαζόν που συνάντησε στους κήπους της Κηφισιάς.
Η δύναμη της τηλεόρασης
Τόσα χρόνια... Τόσοι αγώνες... Τόσο αίμα... Η παρέμβαση της παρέας του Σημίτη για την παράδοση του Οτσαλάν... Κι όμως, οι Κούρδοι είναι ακόμη εδώ, ως ενοχλητικό αγκάθι στο μαλακό υπογάστριο της Τουρκίας. Ό, τι δεν κατάφεραν όλοι οι παραπάνω παράγοντες ωστόσο, αποδείχτηκε ότι μπορεί να το πετύχει η τηλεόραση, με το πάτημα ενός κουμπιού: Να σιγήσει το μήνυμα που ήθελαν να περάσουν στις μάζες οι Κούρδοι, υπερασπιζόμενοι τα δίκαιά τους. Όταν λοιπόν ένας από τους Κούρδους πολιτικούς άρχισε να αγορεύει στη μητρική γλώσσα του, ο τουρκικός τηλεοπτικός σταθμός που μετέδιδε απευθείας τη συγκεκριμένη συνεδρίαση της Βουλής... σταμάτησε τη μετάδοση. Τόσο απλά και δημοκρατικά, για μια χώρα η οποία ακόμη απορεί που οι Ευρωπαίοι δεν θέλουν να την συμπεριλάβουν στην οικογένειά τους.
Μάνος Οικονομίδης
*... σύμφωνα με τα λεξικά της σύγχρονης γλώσσας, «η υποστήριξη ιδεών που δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα».
... σύμφωνα με σύγχρονους ήρωες της μικροελληνικής πραγματικότητας, «ο τρόπος για να... την βγάλεις καθαρή».
Tags: