In order to fully operate this website you need to enable Javascript in your browser.
Σχετικά Άρθρα

6 Μαρτίου: Πανελλήνια Ημέρα κατά της Σχολικής Βίας και του Εκφοβισμού

ΕΛΛΑΔΑ, 06.03.2017 09:50 |

Parapolitika Newsroom


Το 10% του συνόλου των μαθητών πέφτουν θύματα βίας από συνομηλίκους τους ή παιδιά διαφορετικών ηλικιών

Η 6η Μαρτίου έχει καθιερωθεί από το Υπουργείο Παιδείας ως Πανελλήνια Ημέρα κατά της σχολικής βίας και του εκφοβισμού.

Ο όρος «εκφοβισμός και βία στο σχολείο» (school bullying) χρησιμοποιείται για να περιγράψει μια κατάσταση, κατά την οποία ασκείται εσκεμμένη, απρόκλητη, συστηματική και επαναλαμβανόμενη βία και επιθετική συμπεριφορά, με σκοπό την επιβολή, την καταδυνάστευση και την πρόκληση σωματικού και ψυχικού πόνου σε μαθητές από συμμαθητές τους, εντός και εκτός σχολείου.

Σύμφωνα με έρευνα που έγινε σε σχολεία της χώρας, την οποία επικαλείται ο υπουργός Παιδείας, Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος, σε έγγραφό του που διαβιβάστηκε στη Βουλή (26/1/2014), το 10% του συνόλου των μαθητών πέφτουν θύματα ενδοσχολικής βίας από συνομηλίκους τους ή παιδιά διαφορετικών ηλικιών. Το ποσοστό των θυτών ανέρχεται στο 5% του μαθητικού πληθυσμού και η αναλογία των εμπλεκομένων σε περιστατικά βίας, αγοριών-κοριτσιών, είναι 3 προς 1, με τα αγόρια να υπερτερούν σε περιστατικά σωματικής βίας και τα κορίτσια σε περιστατικά λεκτικής.

 

 

Το προφίλ του παιδιού που βιώνει εκφοβισμό

Το παιδί που εκφοβίζει σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Καμπάνια κατά του Σχολικού Εκφοβισμού, επιλέγει το παιδί που θα εκφοβίσει πολύ συγκεκριμένα και καθόλου τυχαία. Συνήθως θα επιλέξει παιδί που:
- Διαφέρει με κάποιο τρόπο από τα υπόλοιπα (είναι από άλλη χώρα, έχει άλλη θρησκεία, φοράει σιδεράκια, γενικά παιδί που διαφέρει από τη μέση εικόνα ενός μαθητή),
- Δύσκολα θα βοηθήσει κάποιος (παιδιά μοναχικά που δεν κάνουν εύκολα φίλους),
- Που είναι λιγότερο δυνατά.
Ωστόσο, και το παιδί που βιώνει εκφοβισμό γεννά πολλές φορές αντικρουόμενα συναισθήματα. Πολλές φορές γεννά συναισθήματα θυμού προς γονείς, εκπαιδευτικούς και συμμαθητές, καθώς είτε δεν του αναγνωρίζουν την αδυναμία του να αντιδράσει είτε θεωρούν ότι αυτό ευθύνεται για τον εκφοβισμό που βιώνει.
Σε γενικές γραμμές πολλά από τα στοιχεία της προσωπικότητας του παιδιού που βιώνει τον εκφοβισμό ευνοούν τη στοχοποίησή του. Στο σημείο αυτό πρέπει να αναφερθεί ότι τα παιδιά που βιώνουν εκφοβισμό παρουσιάζουν:
- χαμηλή αυτοεκτίμηση,
- αδυναμία επίλυσης προβλημάτων,
- καταθλιπτικά στοιχεία,
- συναισθηματικές δυσκολίες,
- αίσθημα μοναξιάς,
- χαμηλές σχολικές επιδόσεις και απουσίες,
- διαταραχές συμπεριφοράς,
- ψυχολογικά/ψυχοσωματικά προβλήματα (πονοκέφαλοι, κοιλιακά άλγη, ενούρηση, διαταραχές ύπνου),
- άγχος,
- φοβίες,
- δεν μπορούν να μείνουν μόνα,
- αποφεύγουν τη βλεμματική επαφή.
Θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη ο συναισθηματικός κόσμος των παιδιών, ο οποίος στην περίπτωση του σχολικού εκφοβισμού δεν διαφέρει από οποιαδήποτε άλλη μορφή βίας. Τα παιδιά βιώνουν:
- Θυμό: Για αυτό που τους συμβαίνει, επειδή δεν μπορούν να αντιδράσουν. Ο θυμός συνήθως εκφράζεται σε οικεία αγαπημένα πρόσωπα όπως ο πατέρας, η μητέρα ή τα αδέρφια.
- Ντροπή: Ντρέπονται για αυτό που τους συμβαίνει και θεωρούν ότι όλοι οι συμμαθητές τους τους θεωρούν δειλούς. Έτσι δυσκολεύονται να κάνουν φίλους, καθώς θεωρούν εκ προοιμίου ότι κανείς δεν θα τους θέλει για φίλους. Επίσης ντρέπονται να το αποκαλύψουν στους γονείς τους, καθώς θεωρούν ότι θα τους «απογοητεύσουν».
- Ενοχή: Θεωρούν ότι οι ίδιοι φταίνε για αυτό που γίνεται (πχ. με λένε γυαλάκια - φοράω γυαλιά - άρα έχουν δίκιο - είμαι γυαλάκιας).
- Φόβο: Ζουν συνεχώς με το αίσθημα ότι θα τους κοροϊδέψουν, ότι θα γελάσουν μαζί τους.
Ο συνδυασμός θυμού, φόβου, ντροπής και ενοχής οδηγεί τα παιδιά να μη λένε σε κανένα αυτό που τους συμβαίνει και συνεπώς να μη ζητάνε βοήθεια. Αυτή η συναισθηματική απομόνωση οδηγεί στη γενικότερη απομόνωση των παιδιών. Εάν δεν λάβουν την κατάλληλη στήριξη στο μέλλον είναι δυνατό να επιδείξουν αδυναμία:
- να αναλάβουν ευθύνες,
- να επιδείξουν συνέπεια στον κοινωνικό τους ρόλο,
- να συνάψουν διαπροσωπικές σχέσεις,
- να έχουν ομαλή σεξουαλική ζωή.