Η συνέντευξη της Τζόυς Ευείδη στην εφημερίδα OnTime και τη Σίσσυ Μενεγάτου, όπως δημοσιεύθηκε στο φύλλο του Σαββατοκύριακου 10–11 Ιανουαρίου 2026, είναι μια κατάθεση ψυχής χωρίς ωραιοποιήσεις και χωρίς άμυνες.

Διαβάστε: Τζόυς Ευείδη: "Έχω πολλά χρόνια να ερωτευτώ" - Η αποκάλυψη για τις σχέσεις της που δεν μαθεύτηκαν ποτέ (Βίντεο)


Τζόυς Ευείδη: Η ζωή, η δουλειά και η ζαριά

Δεν κάθεται να σου πει αυτά που «πρέπει». Δεν θα σου χαϊδέψει τα αυτιά, ούτε θα «ντύσει» τις απαντήσεις της με ωραία λόγια. Τα λέει όπως της βγαίνουν, όπως τα έζησε. Περιγράφει τη δουλειά της σαν ζαριά, τις φορές που έμεινε στον άσο, τη βαριά θλίψη που τη βούτηξε στην άβυσσο και πώς το θέατρο, ακόμα και μέσα στον πόνο, λειτουργεί σαν παράλληλο σύμπαν σωτηρίας. Η Τζόυς Ευείδη μιλά στην «On time Σαββατοκύριακο» για τις απώλειες που τη βρήκαν εν ώρα εργασίας, τον έρωτα που την έκαψε, το παιδί που ήθελε και δεν ήρθε, αλλά και για την απόλυτη πληρότητα που νιώθει σήμερα. Η γνωστή ηθοποιός ανοίγει την καρδιά της για τα ζώα που έχει σώσει και που γεμίζουν το σπίτι και την καθημερινότητά της, για την πίστη της στο μεταφυσικό και στις παλιές ψυχές, για την αλήθεια που κουβαλά και που δεν είναι πάντα εύκολη για τους άλλους. Αποκαλύπτεται χωρίς στρατηγική και χωρίς άμυνες, όπως ζει πια: ψάχνοντας λιγότερο το δίκιο και περισσότερο την ησυχία της.

Η παράσταση και ο ρόλος της

Το έργο του Γιώργου Διαλεγμένου «Χάσαμε τη θεία, στοπ» παρουσιάζεται στο θέατρο «Φιλίπ». Μίλησέ μου για την παράσταση και το ρόλο που υποδύεσαι. Η ιδέα για να ανεβάσουμε το «Χάσαμε τη θεία, στοπ» του Γιώργου Διαλεγμένου ήταν του Χρήστου Τριπόδη, ο οποίος έχει κάνει την παραγωγή και τη σκηνοθεσία. Είναι ένα πολύ γνωστό και αγαπημένο έργο από παλαιότερες δεκαετίες. Αναφέρεται στην Ελλάδα του ’50, μετά τον πόλεμο, στη φοβερή ένδεια που υπήρχε και σε αυτό, βέβαια, βασιλεύει το ελληνικό θυμικό, γιατί ο Διαλεγμένος είναι ένας «μάστορας» ρόλων. Στο έργο αυτό, ένα ερωτευμένο ζευγάρι φιλοξενεί την ετοιμοθάνατη θεία. Γύρω από αυτούς κινούνται διάφοροι άλλοι χαρακτήρες. Η πλοκή εκτυλίσσεται στο Γκαζοχώρι, το σημερινό Γκάζι, σε ένα πάρα πολύ φτωχικό σπιτάκι, όπου η Ουρανία και ο Θανάσης περιμένουν να πεθάνει η θεία για να την κληρονομήσουν και να αλλάξουν τη ζωή τους. Εγώ υποδύομαι τη γειτόνισσα Κατίγκω, που υπήρξε φίλη της θείας και έχει πολύ μεγάλη έχθρα με τις υπόλοιπες γειτόνισσες. Επίσης, σιχαίνεται τα ζώα.

Οι ρόλοι και οι «ετικέτες»

Εκ διαμέτρου αντίθετος ρόλος για σένα, που λατρεύεις τα ζώα, έχεις υιοθετήσει αδέσποτα σκυλάκια και γάτες και παίζεις πολύ ενεργό ρόλο σε φιλοζωικά σωματεία. Είναι πολύ ενδιαφέρον να κάνεις ένα ρόλο που είναι εντελώς αντίθετος με την ψυχοσύνθεσή σου. Αυτό είναι και το «γαργαλιστικό» στη δουλειά μας. Όσο πιο δύσκολα μας βάζουν, τόσο περισσότερο τα χαιρόμαστε.

Ο κόσμος σε έχει συνηθίσει σε κωμικούς ρόλους, παρόλο που έχεις παίξει και δραματικούς. Σε τραβάνε περισσότερο οι ρόλοι που έχουν χιούμορ ή εκείνοι που έχουν «ρωγμές» και εσωτερικές αντιστάσεις; Πάντα με τραβάνε οι ρόλοι που έχουν χιούμορ. Μου αρέσει, δεν μου αρέσει, αυτό ζητάτε από εμένα. Και ό,τι μου ζητάτε, προσπαθώ να το παρέχω.

Νιώθεις ότι όλα αυτά τα χρόνια προσπάθησες να ξεφύγεις από την «ετικέτα» της κωμικής ηθοποιού; Πιστεύεις ότι σου στέρησε ρόλους; Καμία απολύτως «ετικέτα» δεν με ενοχλεί. Όποιος θέλει τις «ετικέτες», να τις βάζει και να τις διαβάζει ο ίδιος. Δεν με νοιάζει καθόλου. Τίποτα δεν έχω στερηθεί. Μου αρέσει να κάνω ωραίες δουλειές, με καλούς συναδέλφους, με εχέγγυα για επιτυχία και με σοβαρές προθέσεις.

Η τηλεόραση, η επιτυχία και η αυστηρότητα

Τελευταία, έπειτα από πολύ καιρό, σε είδαμε ως τσιγγάνα Χαλιμά Μπόχου στην κωμική σειρά των Μιχάλη Ρέππα – Θανάση Παπαθανασίου «Η κατάρα της Τζέλας Δελαφράγκα» στον Alpha. Γιατί δεν σε βλέπουμε συχνά στην τηλεόραση; Γιατί δεν έχω προτάσεις για την τηλεόραση. Είχα πρόταση για την «Κατάρα της Τζέλας Δελαφράγκα» και έπαιξα. Δεν με προτιμούν πλέον. Με προτιμούν αυτοί που με ξέρουν, όπως ο Μιχάλης Ρέππας. Αυτοί που δεν με ξέρουν μάλλον δεν θέλουν και να με μάθουν.

Πιστεύεις ότι στην τηλεόραση έχουν αλλάξει κάποια πράγματα; Πιστεύω ότι οι κωμωδίες δεν είναι πια κωμωδίες. Για μένα οι κωμωδίες δεν είναι αστείες. Μιλάω βεβαίως για τα δικά μου γούστα. Φαντάζομαι όμως ότι θα υπάρχει και κόσμος που παραληρεί, γι’ αυτό και κάποιοι κάνουν νούμερα τηλεθέασης. Νομίζω ότι η εποχή είναι πολύ πιο πουριτανική απ’ ό,τι ήταν τριάντα χρόνια πριν. Και το λέω γιατί και στον μ@@@κα βάζουμε «μπιπ» πια. Δεν είναι μόνο θέμα λεξιλογίου. Είναι θέμα στενοκεφαλιάς και πουριτανισμού. Δεν έχουν φαντασία πια. Είναι όλα ξένα format. Δεν βλέπουμε Έλληνες συγγραφείς πουθενά. Δεν ξέρω, ίσως δεν συμφέρουν οικονομικά. Συμφέρουν πιο πολύ τα ξένα. Αλλά εγώ δεν μπορώ να πω ότι έχω δει κάτι που με ενθουσίασε, που με έκανε να ξεραθώ στο γέλιο. Έχω δει και ωραίες δουλειές, σαφέστατα. «Τα φαντάσματα», ας πούμε, μου αρέσουν πολύ. Το βλέπω με πολύ μεγάλη χαρά.

Η αλήθεια, ο έρωτας και η μητρότητα

Πάντα έχεις τον τρόπο να λες τα πράγματα αυθόρμητα, χωρίς να τα ωραιοποιείς. Μα, αν τα ωραιοποιείς, δεν έχουν ενδιαφέρον. Είναι σαν αυτά που λένε όλοι. Μου είναι αφόρητα βαρετό να δώσω μια συνέντευξη και να κάνω τη χαριτωμένη. Έχω πάθει το «Liar Liar». Έχω μια κατάρα να λέω την αλήθεια. Ε, ναι. Δεν είναι ευχάριστο για όλο τον κόσμο να λες την αλήθεια.

Τον έρωτα τον έζησες έντονα, μπήκες στη φωτιά; Αν μπήκα, λέει! Μπήκα και τσουρουφλίστηκα!

Και πώς δεν παντρεύτηκες; Όχι. Δεν έγινε πρόταση γάμου. Ήρθα πολύ κοντά. Αλλά ευτυχώς χάλασε.

Ένα παιδί δεν το σκέφτηκες; Το σκέφτηκα. Ήθελα. Κάποια στιγμή είχα μια άτυχη εγκυμοσύνη και μετά την αποβολή ήρθαν τα πάνω κάτω στον οργανισμό μου και… άντε γεια.

Η σημερινή της στάση ζωής

Ποια φράση σε αντιπροσωπεύει πολύ σήμερα; Δεν ψάχνω να βρω το δίκιο μου πλέον. Ψάχνω να βρω την ησυχία μου.

*Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Ontime