O ιδανικός (για τον Μητσοτάκη) αντίπαλος


Μεγάλη ιδέα έχει για τον εαυτό του ο Αλέξης Τσίπρας. Εµφανίστηκε στη ∆ΕΘ ως αντίπαλο δέος απέναντι στον Κυριάκο Μητσοτάκη, προπαγανδίζοντας το αφήγηµα ότι ο λόγος που επέστρεψε στην κεντρική πολιτική σκηνή ήταν επειδή διαπίστωσε πως οι ηγέτες των κοµµάτων της προοδευτικής αντιπολίτευσης ήταν ανίκανοι να αντιµετωπίσουν τη Ν∆ και τον σηµερινό πρωθυπουργό. «Επανήλθα στην κεντρική πολιτική σκηνή, διότι υπήρχε ανάγκη να επιστρέψει η ισορροπία. ∆εν υπήρχε η προοπτική νίκης απέναντι στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Αν υπήρχε, θα έγραφα ένα δεύτερο βιβλίο», ανέφερε χαρακτηριστικά και πρόσθεσε: «Στόχος µου είναι να νικηθεί πολιτικά και στρατηγικά στις κάλπες ο κύριος Μητσοτάκης. Θα κάνω το παν για να συµβεί». Εκείνο που δεν αντιλαµβάνεται ο Αλ. Τσίπρας είναι ότι ο Κ. Μητσοτάκης κέρδισε το πλεονέκτηµα του σοβαρού και αξιόπιστου πολιτικού, επειδή ο ελληνικός λαός διαπίστωσε ότι αυτά τα χαρακτηριστικά… δεν τα είχε ο ίδιος. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έφτασε στο 41% εξαιτίας του. Επίσης, τη χοντρή ήττα στη διάρκεια της κυβερνητικής θητείας του ο Κ. Μητσοτάκης δεν την «έφαγε» από τον Αλ. Τσίπρα, αλλά από τον Στέφανο Κασσελάκη, ο οποίος στις ευρωεκλογές του 2024 κράτησε όρθιο τον ΣΥΡΙΖΑ στο 15%, δηλαδή στα ποσοστά που µε το ζόρι εµφανίζει σήµερα το κόµµα της ΕΛΑΣ. Η Ν∆ στις ευρωεκλογές -και µε πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ τότε τον Στ. Κασσελάκη- έπεσε από το 41% στο 28%. Σήµερα στις δηµοσκοπήσεις, µε τη σκανδαλώδη προβολή που απολαµβάνει ο Αλ. Τσίπρας, η Ν∆ ξαναβρίσκεται πάνω από το 30%. Τι σηµαίνει αυτό; Πως η επιστροφή του στην κεντρική πολιτική σκηνή δεν συνιστά θεαµατική αλλαγή στο πολιτικό σκηνικό της χώρας µήτε εγγυάται την ανατροπή των εκλογικών συσχετισµών. Ο Αλέξης Τσίπρας παραµένει στα ίδια εκλογικά κυβικά. Απλώς δεν ήθελε µετά τον ίδιο να τα πάει καλύτερα κανένας άλλος από τον χώρο της Κεντροαριστεράς. Πολέµησε τον Στέφανο Κασσελάκη και τώρα επιδιώκει να σαµποτάρει το ΠΑΣΟΚ και τον Νίκο Ανδρουλάκη. Αν µη τι άλλο, µε βάση όλα τα παραπάνω, δεν είναι αντίπαλο δέος του Κυριάκου Μητσοτάκη αλλά «σύµµαχός» του. Αυτός ρίχνει νερό στον µύλο της Ν∆.

Από τη ΝΔ στον Καμμένο και τώρα... γλείφουν εκεί που έφτυναν


Τις τελευταίες ημέρες -με την ευγενική φιλοξενία μεγάλων καναλιών και ραδιοφωνικών σταθμών- έχουν βρει βήμα για να εκδηλώσουν τη στήριξή τους στο πρόσωπο του Αντώνη Σαμαρά κάτι πρώην βουλευτές της ΝΔ, οι οποίοι βρίσκονται εκτός παράταξης από το 2012. Δηλαδή σχεδόν μιάμιση δεκαετία. Κάποιοι εξ αυτών, που εκφέρουν και γνώμη για τη σημερινή ΝΔ υπό την αρχηγία του Κυριάκου Μητσοτάκη, πολέμησαν σφοδρά το ίδιο τους το κόμμα και την περίοδο που ήταν αρχηγός ο Αντ. Σαμαράς, ο οποίος -επειδή δεν στήριξαν την οικονομική πολιτική του- τους διέγραψε και τους έστειλε απευθείας στον Πάνο Καμμένο και στους Ανεξάρτητους Έλληνες. Να εμφανίζονται σήμερα ως υποστηρικτές του Αντώνη Σαμαρά πρόσωπα που ο Μεσσήνιος πολιτικός είχε διαγράψει κατά την περίοδο που ήταν αρχηγός της ΝΔ και πρωθυπουργός, με τη στήριξη του ΠΑΣΟΚ του Ευάγγελου Βενιζέλου, αν μη τι άλλο, είναι για γέλια και για κλάματα.

Με τις ευλογίες του ελασίτη το κόμμα Σαμαρά

Tο γεγονός ότι ο Αντώνης Σαμαράς δέχθηκε τις ευχές του Αλέξη Τσίπρα για… καλή επιτυχία στις πρωτοβουλίες που αναλαμβάνει για τη δημιουργία νέου κόμματος είναι κάτι που θα πρέπει να προβληματίσει τους ψηφοφόρους της ΝΔ. Να βλέπεις τον Τσίπρα που ήθελε να κλείσει τον Σαμαρά στη φυλακή στην υπόθεση Novartis να τον κανακεύει ή τον Σαμαρά να μην τον πηγαίνει «μέχρι τέλους» για τη σκευωρία που πήγε να του στήσει συνιστά, αν μη τι άλλο, την επιτομή μιας ιδιότυπης συμπαιγνίας με χαρακτηριστικά ανίερης συμμαχίας απέναντι στη ΝΔ και στον Κυριάκο Μητσοτάκη. «Οι πολιτικές διαφορές μου με τον κύριο Σαμαρά είναι πολύ μεγάλες. Έχει το δικαίωμα να επανέλθει και δεν είμαι εγώ αυτός που θα του ασκήσει κριτική», ανέφερε ο Αλέξης Τσίπρας. «Με τον κύριο Σαμαρά είχαμε πάντοτε έντονες πολιτικές αντιπαραθέσεις και διατηρούμε διαφορετικές θέσεις στα εθνικά θέματα», πρόσθεσε.

Παράσταση στη ΔΕΘ από τον «άλλο» Τσίπρα


Σε επικοινωνιακό επίπεδο η χθεσινή συνέντευξη του Αλέξη Τσίπρα θα πρέπει να αξιολογηθεί ως μια θεατρική παράσταση, όπου ο ίδιος εμφανίστηκε μειλίχιος απέναντι στους δημοσιογράφους, αποφεύγοντας τις… κακοτοπιές της έξαρσης και της αγανακτισμένης συμπεριφοράς, επιδιώκοντας να βγάλει προς τα έξω την εικόνα της μετριοπάθειας, της γνώσης και της σοφίας. Το προφίλ της ωριμότητας του υπεύθυνου πολιτικού και όχι την επιπολαιότητα του νεανία επαναστάτη. Αυτό το στιλ το πούλησε στο παρελθόν και δεν του βγήκε σε καλό. Επιχειρεί να ξανασυστηθεί στο εκλογικό ακροατήριο ως «κάποιος άλλος», όχι επειδή έχει αλλάξει πραγματικά, αλλά γιατί δεν μπορεί να κάνει και αλλιώς. Αυτό του προτείνουν οι ειδικοί της επικοινωνίας και έτσι πρέπει να κινηθεί στην παρούσα συγκυρία.