Το μεγάλο δίλημμα που καταγράφεται στις δημοσκοπήσεις -και μοιάζει σχεδόν αντιφατικό- ανάμεσα στην ανάγκη για πολιτική σταθερότητα από τη μία και στην επιθυμία της πλειονότητας των πολιτών (που αγγίζει το 70%) για «αλλαγή» από την άλλη, διαμορφώνει το βασικό πεδίο σύγκρουσης ενόψει των εκλογών του 2027. Το πολιτικό σκηνικό χαρακτηρίζεται, αφενός, από την απουσία ισχυρού αντιπάλου και, αφετέρου, από δύο βασικά στοιχεία: το τέλος του δικομματισμού όπως τον γνωρίσαμε μετά το 1974 και την κυριαρχία της Νέας Δημοκρατίας στο πολιτικό πεδίο.

Διαβάστε: Final Four: Το χαλαρό πρόγραμμα Μητσοτάκη και η σκέψη να δει τον Ολυμπιακό στο ΟΑΚΑ

Μία ηγεμονία ωστόσο που δείχνει λαβωμένη έπειτα από επτά χρόνια διακυβέρνησης, με την αυτοδυναμία σε αυτήν τη φάση να μη φαντάζει ρεαλιστική στη βάση της και ενώ η γκρίζα ζώνη του εκλογικού σώματος (κινείται από 18% έως 24%) αποτελεί στην πραγματικότητα το «δεύτερο κόμμα» και την «πολύφερνη νύφη» για τα κόμματα ανεξαιρέτως. Υπό αυτή την έννοια το Μέγαρο Μαξίμου επιλέγει να αναδεικνύει το τωρινό… απρόσωπο του συνθήματος περί αλλαγής, προσωποποιώντας τις επιθέσεις κατά των Νίκου Ανδρουλάκη, Αλέξη Τσίπρα και Μαρίας Καρυστιανού καθώς ουδείς εκ των τριών (βάσει των δημοκοπικών δεδομένων) δεν φαίνεται ικανός να εκφράσει τις αλλαγές που θα επιθυμούσε να δει η κοινωνία με την κόπωση που κουβαλάει, κυρίως λόγω της ακρίβειας που σαρώνει και του στεγαστικού προβλήματος.

Διαβάστε περισσότερα στο iapogevmatini.gr