Σε μια συγκυρία κατά την οποία οι πολιτικές εξελίξεις επιταχύνονται και η κοινωνία αναζητά πειστικές απαντήσεις στα προβλήματα της καθημερινότητας, τα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ παρεμβαίνουν μέσα από τις σελίδες του «ΚΑΡΦΙ», καταθέτοντας τις απόψεις τους για τις προκλήσεις της εποχής και τον ρόλο που καλείται να διαδραματίσει η Δημοκρατική Παράταξη τα επόμενα χρόνια.

Οι παρεμβάσεις τους συγκλίνουν στην κοινή κατεύθυνση της ανάγκης για μια νέα πορεία με επίκεντρο τον πολίτη, την κοινωνική συνοχή και την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας. Από την ακρίβεια που συνεχίζει να πιέζει νοικοκυριά και επιχειρήσεις, μέχρι τη στέγαση, την εργασία, την ενίσχυση του κοινωνικού κράτους και τον εκσυγχρονισμό των θεσμών, αναδεικνύεται η θέση για πολιτικές που δεν θα εξαντλούνται στη διαχείριση της επικαιρότητας, αλλά θα διαμορφώνουν ένα συνεκτικό σχέδιο για το μέλλον.

Παράλληλα, ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στις προγραμματικές προτάσεις του ΠΑΣΟΚ, οι οποίες, όπως επισημαίνουν τα στελέχη της παράταξης, έχουν αποδείξει ότι μπορούν να ανοίγουν τον δημόσιο διάλογο και να επηρεάζουν τις πολιτικές εξελίξεις, ενώ αναδεικνύεται η σημασία της πολιτικής αυτονομίας, της ενότητας και της διαρκούς παρουσίας δίπλα στις ανάγκες της κοινωνίας.

Με διαφορετικές οπτικές, αλλά με κοινή στόχευση, τα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής περιγράφουν ένα ΠΑΣΟΚ που φιλοδοξεί να εκφράσει ξανά τις αγωνίες και τις προσδοκίες των πολιτών, προβάλλοντας μια αξιόπιστη προοδευτική πρόταση διακυβέρνησης. Ένα ΠΑΣΟΚ που διεκδικεί να πρωταγωνιστήσει στις πολιτικές εξελίξεις, με σχέδιο, σοβαρότητα και πίστη ότι η πολιτική αλλαγή μπορεί να συνδυαστεί με κοινωνική δικαιοσύνη, ανάπτυξη και θεσμική αξιοπιστία.



Γάκης Ευάγγελος: Ήρθε η ώρα του λογαριασμού

Μέλος ΚΠΕ


Είναι πλέον αργά για δάκρυα. Ήρθε η ώρα του λογαριασμού. Η κομματικά εγκλωβισμένη βάση του ΠΑΣΟΚ και ο στενός κομματικός μηχανισμός επέλεξαν, με την επανεκλογή της ίδιας ηγεσίας, έναν δρόμο που αποδείχθηκε πολιτικά αυτοκαταστροφικός.

Αν ακόμη και τον περασμένο Ιανουάριο είχε αναδειχθεί νέα ηγεσία – ένα σενάριο που, σύμφωνα με πληροφορίες, αποτυπωνόταν και σε κλειστές δημοσκοπήσεις – είναι πιθανό να μην είχε δημιουργηθεί το πολιτικό κενό που αξιοποίησε ο Αλέξης Τσίπρας.

Αντί για ανανέωση, το ΠΑΣΟΚ εγκλωβίστηκε στην εσωστρέφεια. Συνέδριο χωρίς ουσιαστική πολιτική αντιπαράθεση, Κεντρική Επιτροπή χωρίς πραγματική αυτοκριτική, πολιτικό συμβούλιο που επεβλήθη σχεδόν αυταρχικά , αποκλεισμός διαφορετικών απόψεων, δογματικές αντιλήψεις ότι κάθε διαφωνία είναι διασπαστική, καταγγελίες για δυσλειτουργία η ανυπαρξία του κομματικού μηχανισμού, αντιδράσεις από την περιφέρεια για τις επιλογές της ηγεσίας, απουσία ουσιαστικής παρουσίας στην κοινωνία, ανακύκλωση των ίδιων προσώπων και αποκλεισμός τοπικών στελεχών υπέρ «ημετέρων». καλλιέργεια κλίματος επιστροφής πρώην υβριστών σαλτιμπάγκηδων που πλήγωσαν την παράταξη και απομακρύνουν το κλίμα σοβαροτητας σε επιλογές προσώπων. Όλα αυτά δεν συνιστούν εικόνα αναγέννησης, αλλά στασιμότητας.

Η δημοσκοπική καθίζηση δεν μπορεί να αποδίδεται διαρκώς σε εξωγενείς παράγοντες. Οι δημοσκοπήσεις δεν δημιουργούν την πραγματικότητα· την καταγράφουν. Η ηγεσία συχνά επιλέγει τη ρητορική της αυτοθυματοποίησης, όμως δεν εξήγησε ποτέ γιατί δεν κατόρθωσε να ενώσει το κόμμα και να μετατρέψει την εσωτερική αμφισβήτηση σε δημιουργική δύναμη. Η αμφισβήτηση δεν είναι παθογένεια· είναι γνώρισμα κάθε δημοκρατικού κόμματος.

Η διαφορά είναι ότι οι ισχυρές ηγεσίες μετατρέπουν την αμφισβήτηση σε συσπείρωση. Οι αδύναμες τη μετατρέπουν σε μόνιμη εσωστρέφεια. Και όταν ένα κόμμα αδυνατεί να καλύψει τον πολιτικό χώρο που του αναλογεί, κάποιος άλλος θα το κάνει. Στην πολιτική, τα κενά δεν μένουν ποτέ ακάλυπτα.




Κορλός Ορέστης: Το πιο εύκολο στην πολιτική είναι να λες «όχι». Το δύσκολο είναι να προτείνεις

Mέλος ΚΠΕ


Στην Ελλάδα έχουμε συνηθίσει μια πολιτική που εξαντλείται στην κριτική. Είναι πιο εύκολο να απορρίπτεις μια ιδέα, να την ειρωνεύεσαι ή να τη χαρακτηρίζεις ανεφάρμοστη, παρά να αναλάβεις την ευθύνη να προτείνεις κάτι καινούργιο. Όμως η πρόοδος δεν έρχεται από όσους περιμένουν να δικαιωθούν οι εξελίξεις. Έρχεται από όσους τολμούν να τις προκαλέσουν.

Η συζήτηση για την τετραήμερη εργασία είναι χαρακτηριστική. Όταν το ΠΑΣΟΚ άνοιξε τον διάλογο για πιο σύγχρονες μορφές εργασίας, η αντίδραση ήταν η γνωστή: ειρωνεία και απαξίωση. Σήμερα, όμως, η ίδια η πραγματικότητα αναγκάζει την κυβέρνηση να συζητά λύσεις που μέχρι χθες χαρακτήριζε εκτός πραγματικότητας.

Αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο. Πολλές από τις μεγάλες μεταρρυθμίσεις που σήμερα θεωρούμε αυτονόητες πέρασαν πρώτα από το στάδιο της αμφισβήτησης. Η ψηφιοποίηση των υπηρεσιών, η ηλεκτρονική συνταγογράφηση, η έμφαση στην πράσινη ανάπτυξη και στον εκσυγχρονισμό του κράτους δεν γεννήθηκαν τη στιγμή που έγιναν αποδεκτές. Χρειάστηκε κάποιοι να τις πιστέψουν και να τις υποστηρίξουν όταν ακόμη θεωρούνταν δύσκολες ή πρόωρες.

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται μια πολιτική που ακολουθεί τις εξελίξεις με καθυστέρηση. Χρειάζεται ανθρώπους που να σκέφτονται μπροστά, να ακούνε την κοινωνία και να μη φοβούνται να καταθέσουν προτάσεις, ακόμη κι όταν αυτές δεν είναι οι πιο δημοφιλείς.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, οι κοινωνίες δεν προχωρούν χάρη σε όσους περιμένουν να αλλάξει ο κόσμος. Προχωρούν χάρη σε όσους αποφασίζουν να τον αλλάξουν..


Βλαχογιάννης Αδάμ: Η ακρίβεια τσακίζει τους εργαζόμενους — και η κυβέρνηση «πανηγυρίζει»

Mέλος ΚΠΕ

Η κυβέρνηση πανηγυρίζει για δείκτες και αριθμούς, την ίδια ώρα που η συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει μια εντελώς διαφορετική πραγματικότητα. Η ακρίβεια μόνιμος εφιάλτης για τα νοικοκυριά, οι μισθοί έχουν απωλέσει την αγοραστική τους δύναμη, εξανεμίζονται πριν τελειώσει ο μήνας, ενώ οι πολίτες αδυνατούν να παρακολουθήσουν το ράλι του κόστους ζωής. Και σαν να μην έφτανε αυτό, την ώρα που η Ευρώπη συζητά για τετραήμερη εργασία, εμείς πήραμε νόμο για το 13ωρο: δουλεύουμε περισσότερο από κάθε Ευρωπαίο και ζούμε χειρότερα.

Το χειρότερο είναι ότι αυτή η κατάσταση δεν φαίνεται να αποτελεί προτεραιότητα για όσους κυβερνούν. Ανεπάρκεια ελέγχων στην αγορά, διάχυτη αισχροκέρδεια, με τους πολίτες να παρακολουθούν ως απελπισμένοι θεατές τη συστηματική μεταφορά εισοδήματος από τους πολλούς προς τους λίγους. Και η μεγάλη «λύση» που βρέθηκε; Μια εφαρμογή στο κινητό για να συγκρίνει ο καταναλωτής τιμές στα ράφια — σαν να φταίει αυτός που δεν ψάχνει αρκετά κι όχι όσοι φουσκώνουν τις τιμές.

Πουθενά δεν φαίνεται καθαρότερα ο εμπαιγμός όσο στα καύσιμα. Τον Φεβρουάριο, με το βαρέλι στα 73-74 δολάρια, η αμόλυβδη ήταν 1,75 ευρώ. Σήμερα το βαρέλι ξανακατέβηκε στα ίδια ακριβώς επίπεδα — η βενζίνη όμως κοστίζει 1,93 ευρώ. Ίδιο διεθνές κόστος, 18 λεπτά ακριβότερο λίτρο. Όταν ανεβαίνει το βαρέλι, η αντλία πετάγεται αμέσως· όταν πέφτει, η μείωση έρχεται με το σταγονόμετρο — αν έρθει. Δύο μέτρα και δύο σταθμά, που θυμίζουν λειτουργίες καρτέλ και γεμίζουν τα ταμεία των διυλιστηρίων.

Το ίδιο και στην ενέργεια. Κάθε αύξηση στην τιμή του ρεύματος, κάθε επιβάρυνση στο ενεργειακό κόστος, αφαιρεί πόρους από την οικογένεια, την επιχείρηση, τον αγρότη, τον συνταξιούχο. Πρόκειται για ανοιχτή αφαίμαξη του εισοδήματος της κοινωνίας προς όφελος συγκεκριμένων συμφερόντων.

Όταν μια κυβέρνηση αποφεύγει να συγκρουστεί με τα μεγάλα συμφέροντα, όταν ανέχεται υπερκέρδη σε βάρος της κοινωνίας και όταν περιορίζεται σε επικοινωνιακές διαχειρίσεις αντί για ουσιαστικές παρεμβάσεις, τότε δικαιολογημένα γεννάται το ερώτημα: υπηρετεί το δημόσιο συμφέρον ή τα συμφέροντα των ισχυρών;

Η χώρα δεν χρειάζεται απλούς διαχειριστές, αλλά κυβέρνηση που να υπερασπίζεται τους πολίτες απέναντι στην ακρίβεια και την αισχροκέρδεια που απομυζούν τον κόπο και το εισόδημά τους.

Γιατί η οικονομία δεν μπορεί να μετριέται μόνο από τα κέρδη των λίγων, αλλά από την αξιοπρεπή ζωή των πολλών.



Πολίτης Θωμάς: Ολοταχώς εμπρός πίσω

Μέλος ΚΠΕ

Μου ξαναέρχονται ένα ένα χρόνια όχι και τόσο δοξασμένα. Το πολιτικό σκηνικό της χώρας ανακυκλώνεται από τα ίδια ονόματα…Μητσοτάκης, Τσίπρας, ένας Κασιδιάρης λείπει ακόμα και η χώρα θα καταφέρει να γυρίσει μία δεκαετία πίσω.

Η χώρα απέτυχε να έχει πραγματική οικονομική ανάπτυξη, οι κοινωνικές ανισότητες διογκώθηκαν, η δικαιοσύνη αποτελεί όνειρο δονκιχώτιδων και η Ελλάδα εξαντλείται στην παρωχολογία των ευρωπαϊκών ταμείων τα οποία λυμαίνονται λίγοι.

Η χώρα αυτή αποτελεί αμάλγαμα ανθρώπων που θέλουν απλά να κοιτάζουν το αύριο με αξιοπρέπεια. Να σέβεται το κράτος τον κόπο τους. Να προσφέρει το δικαίωμα στην υγεία και την παιδεία εύκολα και άκοπα, χωρίς ενδιάμεσους και φακελάκια. Να αφήσει να ανθίσουν οι ιδέες. Να μπολιάσει τον παραγωγικό ιστό με την ιδέα του μέλλοντος.

Αρκούν άραγε αυτά; Δεν αρκούν, αλλά δυστυχώς λείπουν ακόμα και αυτά. Η πολιτική συζήτηση εξαντλείται σε αναβαπτίσεις από την κολυμβήθρα του Σιλωάμ και σε παροχές στα δικά μας τα παιδιά.

Κάπου μέσα στις χαραμάδες των μονόστηλων ακούει ίσως κάποιος για την πολιτική Αλλαγή. Η πολιτική Αλλαγή την οποία επικαλείται το ΠΑΣΟΚ δεν συνιστά μία ουτοπία. Πολύ απέχει από την όαση που θα προσφέρει δροσιά. Είναι ο δύσκολος δρόμος που ακολουθεί το ΠΑΣΟΚ .

Ένας δρόμος μέσα από δύσκολες μεταρρυθμίσεις για να αναδιατάξουμε το κράτος. Στρωμένος με όλους τους αρμούς να προσπαθούν να σε τραβήξουν κάτω. Στην πορεία προς την πολιτική Αλλαγή θα χάσεις συντρόφους και θα κάνεις εχθρούς. Στο τέλος όμως θα ανατείλει άλλος ήλιος και άλλη χώρα. Εκεί όπου στο επίκεντρο θα είναι ο άνθρωπος και θα ξαναγνωριστούμε.