Εσωκομματικές αιχμές κατά της Μαρίας Καρυστιανού διατυπώνει ο Ηλίας Μιχαλάς, επικοινωνιολόγος και ιδρυτικό στέλεχος του κόμματος «Ελπίδα». Με αφορμή τη διαγραφή του Θανάση Αυγερινού, ο κ. Μιχαλάς, μέσω μακροσκελούς ανάρτησής του, ασκεί έντονη κριτική στον τρόπο λειτουργίας του κόμματος, στρέφοντας τα «βέλη» του τόσο κατά της Μαρίας Καρυστιανού όσο και της Μαρίας Γρατσία.

«Τα σχέδια έτοιμα, καθημερινές νέες επαφές με σπουδαίους ανθρώπους και ενθουσιασμός. Και ξαφνικά.. ΦΡΕΝΟ. Αλλόκοτες καθυστερήσεις, ακόμα πιο αλλόκοτες αποφάσεις. Εντελώς ανάποδη στρατηγική από εκείνη που ήταν ΦΑΝΕΡΑ η σωστή. Σκοτεινά πρόσωπα και παρασκηνιακές εντολές. Ένα “κίνημα πολιτών” που η ηγεσία του και μόνο στο άκουσμα της λέξης “καταστατικό” έπαιρνε depon. Ένα “κίνημα πολιτών” που έκανε τα πάντα να διώχνει τους πολίτες. Ανεξήγητα; Όχι για μένα. Προφανώς ούτε για τον Αυγερινό ούτε για τον Φρονιμάκη, ούτε για τον Κοκοτσάκη ούτε για πολλούς ακόμα που κατάλαβαν (άλλος νωρίτερα, άλλος αργότερα) “τι παίζει” και ότι για μια ακόμα φορά το σύστημα έκανε πλάκα μαζί μας. Τα καλύτερα έρχονται...», έγραψε μεταξύ άλλων ο κ. Μιχαλάς.

Ολόκληρη η ανάρτησή του κατά Καρυστιανού και Γρατσία

«Ε, όχι κι έτσι, βρε Μαρίες…

Η ιδρυτική διακήρυξη της “Ελπίδας για τη δημοκρατία” κατατέθηκε στις 26 Μαΐου. Ανάμεσα στα πέντε πρώτα ονόματα της πρώτης σελίδας πο την υπέγραψαν “τιμής ένεκεν”, εκτός από τη Μαρία Καρυστιανού και τη Μαρία Γρατσία, ήμουν εγώ και ο Θανάσης Αυγερινός, όντας εκείνη την εποχή πολύ στενοί συνεργάτες των δύο Κυριών.

Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες, όχι γιατί δεν θέλω, αλλά επειδή είναι ατελείωτες. Ο Θανάσης κι εγώ έχουμε περάσει ατελείωτες ώρες με αυτήν τη “συντροφιά”.

Στιγμές που δεν θα ξεχαστούν ποτέ, αφού υπήρξαμε συμμέτοχοι σε κάτι που πιστέψαμε πολύ δυνατά. Παράλληλα με το χτίσιμο της Ελπίδας, όμως, χτίζονταν και ανθρώπινες σχέσεις.

Τον Θανάση δεν τον ήξερα. Εκεί γνωριστήκαμε. Εκεί άλλωστε γνώρισα και τον Γιάννη τον Φρονιμάκη, τον Βασίλη τον Κοκοτσάκη, τον Στράτο, τον Νίκο, τον Στέλιο, τον έτερο Θανάση τον στρατηγό, τον υπέροχο μελισσοκόμο Κώστα και πολλούς ακόμα που είχαν μια πραγματική και άδολη αγάπη για αυτό που χτιζόταν μέρα με την ημέρα και ένιωθαν “κομμάτι” του.

Κανείς δεν αμφισβητούσε την αυτονόητη ηγετική θέση της Μαρίας Καρυστιανού. Άλλωστε, όλοι για εκείνη πήγαμε. Εκείνη μας ενέπνευσε, εκείνη ήταν το πρόσωπο που υποδείκνυε ο λαός, εκείνη ήταν η γυναίκα-σύμβολο -στα μάτια μας- που θα μπορούσε να ενώσει και να ανατρέψει το σάπιο πολιτικό καθεστώς. Από την πρώτη στιγμή και χωρίς δεύτερη κουβέντα, ήταν φανερό ότι πέρα από τη μία Μαρία, στην κορυφή της ηγετικής ομάδας ήταν και η δικηγόρος της στην υπόθεση των Τεμπών, η Μαρία Γρατσία.

Δεκτόν, αν και όχι “αυτονόητο”…

Σε αντίθεση με τη ΜΚ που όλοι γνωρίζουμε ότι δεν είχε κάποια ενασχόληση με την πολιτική πριν από το έγκλημα των Τεμπών, η ΜΓ ήταν ενεργά πολιτικοποιημένη, έχοντας συμμετάσχει ως υποψήφια με το ψηφοδέλτιο της “ΝΙΚΗΣ”.

Το πρώτο πρόβλημα που αναζητούσε άμεση λύση, ήταν πώς η δεδομένη παρουσία της ΜΓ θα ισορροπούσε ιδεολογικά σε ένα κίνημα που ήταν φανερό ότι απευθυνόταν ΚΥΡΙΩΣ σε έναν πατριωτικό, προοδευτικό χώρο, που είναι και η μεγάλη “ορφανή” εκλογική δεξαμενή.

Εκεί έπαιξε τον δικό του κομβικό ρόλο ο Θανάσης Αυγερινός.

Η προηγούμενη δημόσια παρουσία του δεν μπορούσε να κρυφτεί.

Ο Θανάσης δεν μας συστήθηκε τον Μάιο. Όλοι τον ξέραμε. Ξέραμε τι λέει και σε ποια πλευρά της πολιτικής ιστορίας έχει αποφασίσει ότι ανήκει. Πολλοί της ίδιας πλευράς βρήκαν το “άλλοθι” που περίμεναν για να δηλώσουν παρόντες στην πορεία της Ελπίδας.

Η ισορροπία που ψάχναμε ήταν ήδη εκεί. Οι προοπτικές καλύτερες από ποτέ.

Τα σχέδια έτοιμα, καθημερινές νέες επαφές με σπουδαίους ανθρώπους και ενθουσιασμός.

Και ξαφνικά... ΦΡΕΝΟ.

Αλλόκοτες καθυστερήσεις, ακόμα πιο αλλόκοτες αποφάσεις. Εντελώς ανάποδη στρατηγική από εκείνη που ήταν ΦΑΝΕΡΑ η σωστή. Σκοτεινά πρόσωπα και παρασκηνιακές εντολές. Ένα “κίνημα πολιτών” που η ηγεσία του και μόνο στο άκουσμα της λέξης “καταστατικό” έπαιρνε depon.

Ένα “κίνημα πολιτών” που έκανε τα πάντα να διώχνει τους πολίτες.

Ανεξήγητα;

Όχι για μένα.

Προφανώς ούτε για τον Αυγερινό ούτε για τον Φρονιμάκη, ούτε για τον Κοκοτσάκη ούτε για πολλούς ακόμα που κατάλαβαν (άλλος νωρίτερα, άλλος αργότερα) “τι παίζει” και ότι για μια ακόμα φορά το σύστημα έκανε πλάκα μαζί μας..

Τα καλύτερα έρχονται.. (αυτό το βανάκι θα χωρέσει πολλή ΕΛΛΑΔΑ μέσα)...».