Μπορεί µία αναφορά σε µία σχέση, µε αρκετή δόση νοσταλγίας, να αποτελεί και εγγύηση για τον αποκλεισµό οποιασδήποτε διαταραχής στη σχέση αυτή; Και αναφερόµαστε στην αναφορά του Αντώνη Σαµαρά για τη σχέση του µε τον Κώστα Καραµανλή, όταν σε εκείνη την οµιλία του στο Πολεµικό Μουσείο, όπου δεν εφείσθη αιχµών κατά της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού, είχε πει: «Με τον Κώστα είµαστε φίλοι και µαζί στη Νέα ∆ηµοκρατία από το 1976. ‘‘Γεννηθήκαµε” και µεγαλώσαµε στην παράταξη. Κι έχουµε περάσει µαζί τα πάντα, µε σεβασµό ο ένας για την πορεία του άλλου...». Μπορεί να γνωρίζονται οι δύο πολιτικοί άνδρες εδώ και µισό αιώνα, που δεν το λες και λίγο το σχετικό διάστηµα, αλλά εξίσου αλήθεια είναι ότι η σχέση τους έχει περάσει από πολλές διακυµάνσεις.

Διαβάστε: "Μακριά κι αγαπημένοι": Τι λέει σε συνομιλητές του ο Κώστας Καραμανλής για τον Αντώνη Σαμαρά - Γιατί κρατά αποστάσεις και δεν θέλει να ταυτιστεί το όνομά του με ενδεχόμενη ζημιά στη ΝΔ

Γεφυροποιοί και... κατεδαφιστές στη σχέση Σαµαρά µε Καραµανλή

Μπορεί επίσης οι ταυτόσηµες απόψεις τους στα εθνικά ζητήµατα µε ιδιαίτερη πατριωτική έµφαση να τους ενώνουν, αλλά, ως γνωστόν, στις σχέσεις των ανθρώπων και ιδίως των πολιτικών πάντοτε εµφιλοχωρούν και τρίτοι, που περισσότερες φορές τούς χωρίζουν και λιγότερες τους ενώνουν. Λ.χ. κατά την περίοδο της εκλογής νέου αρχηγού στη Ν∆, µετά την ήττα του 2015, είχαµε πρόσωπα που ανήκαν στο περιβάλλον Σαµαρά, όπως ο κ. Γεωργιάδης ή και ο κ. Βορίδης, οι οποίοι είχαν εµµέσως τουλάχιστον συµβάλει στην απόσταση µεταξύ των δύο πρώην πρωθυπουργών, καθώς ο µεν πρώτος είχε επιτεθεί κατά του Αντώναρου, µε αιχµές κατά Καραµανλή, ενώ ο δεύτερος επετέθη κατά του Μεϊµαράκη, καθώς ο Καραµανλής υποστήριζε την παραµονή στην προεδρία του κόµµατος του πρώην προέδρου της Βουλής.

Τα πρόσωπα, τελικώς, περισσότερο από τις διαφορετικές θέσεις, είναι αυτά που άλλοτε χώρισαν τους δρόµους των δύο ανδρών και άλλοτε τους έφεραν πιο κοντά. Πρόσωπα ήταν αυτά που έριξαν γέφυρες και άλλα που συνετέλεσαν ώστε αυτές να γκρεµιστούν.


Ποιοι τους δίχασαν

Ας ξεκινήσουµε µε τα πρόσωπα που µπήκαν ανάµεσα στους δύο συγκεκριµένους πολιτικούς. Το πρώτο πρόσωπο, κατά χρονολογική σειρά που µπορεί να αναφερθεί, ήταν βεβαίως ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. Αφορµή υπήρξε η ρήξη µε Σαµαρά, ως γνωστόν, για το Μακεδονικό και η εν συνεχεία ίδρυση από τον πρώην υπουργό Εξωτερικών της κυβέρνησης Μητσοτάκη της Πολιτικής Άνοιξης. Ο Κώστας Καραµανλής, ως στενός συγγενής του ιδρυτή του κόµµατος, δεν ήταν δυνατό να µη µείνει πιστός στην παράταξη και να θεωρήσει την ίδρυση της ΠΟΛΑΝ πλήγµα κατ’ αυτής, αν όχι και «εχθρική πράξη».

Ένα άλλο πρόσωπο της οικογένειας Μητσοτάκη, η Ντόρα Μπακογιάννη, έµµεσα προκάλεσε µία απόσταση µεταξύ των δύο ανδρών, µε αφορµή τις εσωκοµµατικές εκλογές το 2009, µετά την ήττα της Νέας ∆ηµοκρατίας και την παραίτηση Καραµανλή. Υποψήφια ήταν και η Ντόρα, αλλά οι «καραµανλικοί» ήταν διχασµένοι, καθώς ορισµένοι εξ αυτών ήταν αντίθετοι µε την υποψηφιότητα της Μπακογιάννη, γεγονός που ευνόησε τον Σαµαρά. Όµως αυτή η στάση, αντί να αποτελέσει είδος γέφυρας µεταξύ των δύο ανδρών, στην πραγµατικότητα προκάλεσε απόσταση, χάριν των εσωκοµµατικών ισορροπιών µεταξύ Καραµανλή και Σαµαρά.

Ένας άλλος οικονοµικοπολιτικός παράγοντας, που µεγάλωσε κάποια στιγµή την απόσταση µεταξύ των δύο ανδρών, ήταν αναµφισβήτητα ο σηµερινός διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος και υπουργός Οικονοµικών στην κυβέρνηση Σαµαρά, Γιάννης Στουρνάρας. Κι αυτό διότι είχε καταλογίσει ευθύνες στην κυβέρνηση Καραµανλή για τη δηµοσιονοµική πολιτική που ο τότε πρωθυπουργός είχε ακολουθήσει και η οποία -κατά τον Στουρνάρα- είχε εκτροχιάσει την οικονοµία.

Άλλο ένα πρόσωπο που µε τη στάση του απέναντι στον Καραµανλή διεύρυνε την απόστασή του από τον Σαµαρά ήταν ο κυβερνητικός εταίρος του τελευταίου και πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Βαγγέλης Βενιζέλος. Ο Βενιζέλος, τον οποίο είχε επιλέξει ως εταίρο ο Αντώνης Σαµαράς, υπήρξε ιδιαιτέρως επικριτικός κατά του Καραµανλή, τον οποίο κατηγορούσε για τα ελλείµµατα αλλά και ότι είχε εγκαταλείψει τη θέση του διά των πρόωρων εκλογών. Επίσης, κατηγορούσε τον Καραµανλή για υπόγεια στήριξη προς τον Αλέξη Τσίπρα, µε αφορµή ιδιαιτέρως την επιλογή Παυλόπουλου για τη θέση του Προέδρου της ∆ηµοκρατίας, αλλά και του ∆ηµήτρη Παπαγγελόπουλου -τον οποίο τοποθετούσε στην καραµανλική οµάδα- ως µέλους της κυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Από τις κατηγορίες του Βενιζέλου κατά Καραµανλή δεν είχε ξεφύγει και η υπόθεση της Novartis, µε το αιτιολογικό ότι η καραµανλική πτέρυγα είχε επιδείξει ανεκτική στάση απέναντι στις ανυπόστατες κατηγορίες κατά όσων ο ΣΥΡΙΖΑ είχε κατηγορήσει.

Αλλά και αν πάµε στη σηµερινή εποχή, η πρόθεση του Αντώνη Σαµαρά να ιδρύσει νέο κόµµα δεν βρίσκει σύµφωνο τον Κώστα Καραµανλή, ο οποίος δεν στηρίζει µια τέτοια προσπάθεια που θα πλήξει το κόµµα, του οποίου ιδρυτής υπήρξε ο θείος του.


Ποιοι πίεσαν για σύγκλιση

Γεφυροποιός, µε τη θετική ή την αρνητική του όρου έννοια, υπήρξε εξ αντανακλάσεως ο ίδιος ο σηµερινός πρωθυπουργός, καθώς συνέβαλε ώστε να συγκλίνουν οι δύο άνδρες, Καραµανλής και Σαµαράς, ως προς τις απόψεις τους στα ζητήµατα της εξωτερικής πολιτικής, αλλά και σε ορισµένα ζητήµατα κοινωνικής φύσης, όπως ο γάµος των οµόφυλων ζευγαριών και η δυνατότητα υιοθεσιών από αυτά.

Προσπάθειες να µη σπάσουν τελείως οι δεσµοί µεταξύ των δύο ανδρών έχει κάνει ο Προκόπης Παυλόπουλος, παρά το γεγονός ότι, όπως προαναφέρθηκε, η θεώρησή του από τον Βενιζέλο ως «συνδέσµου» του Καραµανλή µε τον Τσίπρα είχε συντελέσει στη διεύρυνση της απόστασης µεταξύ Καραµανλή και Σαµαρά. Υπάρχουν βεβαίως και διάσπαρτα πολιτικά πρόσωπα µε µακρά θητεία στη Νέα ∆ηµοκρατία και κινούµενα στον χώρο της λαϊκής ∆εξιάς που µε τον έναν ή τον άλλον τρόπο έχουν πιέσει τους δύο άνδρες για συνοδοιπορία, χωρίς όµως αποτέλεσµα, για τους λόγους που έχουµε πει, από την πλευρά του Κώστα Καραµανλή.

Δημοσιεύτηκε στην «Κυριακάτικη Απογευματινή»