Παραγωγική ανασυγκρότηση στα λόγια, αλλά όχι στην ουσία
Άρθρο γνώμης
Δεν θα ξαναβρούμε τη φωνή της κοινωνικής πλειοψηφίας ως ικανότεροι διαχειριστές από τους τωρινούς, ούτε επειδή μιλάμε με τους ίδιους όρους
Πριν από την κυβερνητική φιέστα στη ΔΕΘ, ο υπουργός Ανάπτυξης ανακοίνωσε σχέδιο «παραγωγικής ανασυγκρότησης» για την Καστοριά. Λίγες μέρες πριν, στη διυπουργική σύσκεψη για τη βιομηχανία, ο Κυριάκος Μητσοτάκης έλεγε ότι η βιομηχανία βρίσκεται ξανά «στον πυρήνα της ευρωπαϊκής πολιτικής». «Wishful thinking», το λένε αυτό οι Άγγλοι. Αποφάσισαν να αξιοποιήσουν τον όρο της Κεντροαριστεράς διαχρονικά, αλλά η διαφωνία παραμένει στο περιεχόμενο και πρωτίστως στη διάγνωση του προβλήματος.
Ανακοινώθηκαν 282 επενδυτικά σχέδια για τη Μακεδονία και τη Θράκη, με το 80% να αφορά τη μεταποίηση και τη βιομηχανία. Δυστυχώς, όμως, όλα αυτά είναι μικρά για το μέγεθος του προβλήματος. Ο ΣΕΒ παρουσίασε τον Μάιο τη μελέτη του ΙΟΒΕ: η παραγωγικότητα ανά εργαζόμενο φτάνει μόλις το 54% του ευρωπαϊκού μέσου όρου, 43% ανά ώρα δουλειάς.
Στις πολύ μικρές επιχειρήσεις αναλογούν 14.000 ευρώ ανά εργαζόμενο, στο ένα τρίτο των ευρωπαϊκών. Έτσι δουλεύουμε τις περισσότερες ώρες στην ΕΕ και βγάζουμε τα μισά ή και λιγότερα. Έως τώρα τα λεφτά πήγαιναν αλλού, δηλαδή στα ακίνητα και στα μερίσματα. Η «χρυσή βίζα» τράβηξε κεφάλαια μη παραγωγικά και βιώσιμα, και μόλις ανέβηκε το όριο στις 800.000, οι εισροές έπεσαν ραγδαία. Επιπλέον, η παραγωγική δομή αποτυπώνεται στη διανομή του ετήσιου εισοδήματος. Στην εργασία πηγαίνει κάτι λιγότερο από το μισό ΑΕΠ, το οποίο είναι το δεύτερο μικρότερο μερίδιο σε όλη την ΕΕ. Στη μεταποίηση ο μισθός είναι 1.476 ευρώ, με το μέσο όρο της ελληνικής οικονομίας στα 1.184. Χωρίς εργαζόμενους σε επαγγέλματα υπό κλαδικές συμβάσεις, η απόσταση αυτή δεν θα μικρύνει.
Δεν θα ξαναβρούμε τη φωνή της κοινωνικής πλειοψηφίας ως ικανότεροι διαχειριστές από τους τωρινούς, ούτε επειδή μιλάμε με τους ίδιους όρους. Πρέπει να ανοίξουμε, γενναία και τεκμηριωμένα, τη συζήτηση για το κεφάλαιο και την κατανομή του, σε αυτόν που αναγκάζεται να ζει από τον τουρισμό και έχει ήδη ακούσει πολλά.
Δημοσιεύτηκε στο «ΚΑΡΦΙ»
Ανακοινώθηκαν 282 επενδυτικά σχέδια για τη Μακεδονία και τη Θράκη, με το 80% να αφορά τη μεταποίηση και τη βιομηχανία. Δυστυχώς, όμως, όλα αυτά είναι μικρά για το μέγεθος του προβλήματος. Ο ΣΕΒ παρουσίασε τον Μάιο τη μελέτη του ΙΟΒΕ: η παραγωγικότητα ανά εργαζόμενο φτάνει μόλις το 54% του ευρωπαϊκού μέσου όρου, 43% ανά ώρα δουλειάς.
Στις πολύ μικρές επιχειρήσεις αναλογούν 14.000 ευρώ ανά εργαζόμενο, στο ένα τρίτο των ευρωπαϊκών. Έτσι δουλεύουμε τις περισσότερες ώρες στην ΕΕ και βγάζουμε τα μισά ή και λιγότερα. Έως τώρα τα λεφτά πήγαιναν αλλού, δηλαδή στα ακίνητα και στα μερίσματα. Η «χρυσή βίζα» τράβηξε κεφάλαια μη παραγωγικά και βιώσιμα, και μόλις ανέβηκε το όριο στις 800.000, οι εισροές έπεσαν ραγδαία. Επιπλέον, η παραγωγική δομή αποτυπώνεται στη διανομή του ετήσιου εισοδήματος. Στην εργασία πηγαίνει κάτι λιγότερο από το μισό ΑΕΠ, το οποίο είναι το δεύτερο μικρότερο μερίδιο σε όλη την ΕΕ. Στη μεταποίηση ο μισθός είναι 1.476 ευρώ, με το μέσο όρο της ελληνικής οικονομίας στα 1.184. Χωρίς εργαζόμενους σε επαγγέλματα υπό κλαδικές συμβάσεις, η απόσταση αυτή δεν θα μικρύνει.
Δεν θα ξαναβρούμε τη φωνή της κοινωνικής πλειοψηφίας ως ικανότεροι διαχειριστές από τους τωρινούς, ούτε επειδή μιλάμε με τους ίδιους όρους. Πρέπει να ανοίξουμε, γενναία και τεκμηριωμένα, τη συζήτηση για το κεφάλαιο και την κατανομή του, σε αυτόν που αναγκάζεται να ζει από τον τουρισμό και έχει ήδη ακούσει πολλά.
Δημοσιεύτηκε στο «ΚΑΡΦΙ»
