Ο Sonke Wia στην Γκαλερί Kapopoulos στο Μοναστηράκι με την νέα του ατομική έκθεση "illegal until framed" (Εικόνες)

Εγκαίνια 23 Ιουνίου - Διάρκεια έκθεσης ως 9 Ιουλίου

Ο χώρος κάθε άλλο παρά τυχαία επελέγη για να φιλοξενήσει την έκθεση, καθώς βρίσκεται ακριβώς στο κέντρο της Αθήνας, δίπλα στους δρόμους όπου η τέχνη του Sonke ανθεί

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ 15:03

Parapolitika Newsroom

Η νέα ατομική έκθεση του κορυφαίου καλλιτέχνη της street art Sonke με τίτλο «Illegal Until Framed» εγκαινιάζεται στον χώρο τέχνης G. E. Kapopoulos Auction House στο Μοναστηράκι στις 23 Ιουνίου (18:00 – 22:00), παρουσία του καλλιτέχνη.Ο χώρος κάθε άλλο παρά τυχαία επελέγη για να φιλοξενήσει την έκθεση, καθώς βρίσκεται ακριβώς στο κέντρο της Αθήνας, δίπλα στους δρόμους όπου η τέχνη του Sonke ανθεί. Άλλωστε, έργα του καλλιτέχνη κοσμούν και τους εξωτερικούς τοίχους της γκαλερί.

«Είναι η άμεση μετάβαση από τους δρόμους και το “παράνομο” που λέει ο τίτλος της έκθεσης στο “καδραρισμένο” στους τοίχους της γκαλερί και πώς ένα λαϊκό δημιούργημα μετατρέπεται σε καμβά και συλλεκτικό αντικείμενο», σημειώνει ο επιμελητής της έκθεσης Γρηγόρης Ε. Καπόπουλος.

Η θεματική της έκθεσης πραγματεύεται τη διαλεκτική σύνδεση ανάμεσα στην τέχνη του δρόμου και τον εκθεσιακό χώρο της γκαλερί.Ο Sonke παρουσιάζει, στο γνώριμο pop art ύφος του, ασπρόμαυρες κοπέλες και ζευγάρια με πολύχρωμες υπογραμμίσεις, κατακόκκινες καρδιές και καρουζέλ, ενώ σε ένα έργο του φαίνεται να προσπαθεί να αποτυπώσει τον ίδιο του τον εαυτό απέναντι από το καβαλέτο του με στοιχεία της παιδικής του ηλικίας.Ο Γρηγόρης Ε. Καπόπουλος αφιερώνει την έκθεση αυτή στη μνήμη της μητέρας του καλλιτέχνη.Να σημειώσουμε ότι τα εκτιθέμενα έργα συνοδεύονται από QR code, το οποίο ο επισκέπτης της έκθεσης μπορεί να σκανάρει με το κινητό του και να παρακολουθήσει βίντεο και φωτογραφίες από την περιπέτεια δημιουργίας των έργων, καθώς και ντοκουμέντα από τη δράση του καλλιτέχνη στους δρόμους. Πρόκειται για μια διαδραστική, αλλιώτικη γνωριμία τόσο με το έργο όσο και με τον ίδιο τον Sonke.

Η τύχη των τοίχων

Στο κείμενό του για την έκθεση με τίτλο «Η τύχη των τοίχων», ο καθηγητής και ιστορικός τέχνης Μάνος Στεφανίδης υπογραμμίζει, ανάμεσα σε άλλα:

«Πρωτοείδα τα έργα του Sonke πριν από πολλά χρόνια στους παράδρομους των Εξαρχείων και στην αρχή Σόλωνος. Στριμώχνονταν άβολα έτσι όπως ήταν μονοθεματικά και ασπρόμαυρα, ανάμεσα σε άλλες εικόνες πιο επιθετικές και κραυγαλέες. Σαν να παρεμβάλλεται ένα lied του Σούμπερτ σε μια συναυλία των Metallica…

Στη συνέχεια τα έργα του ταξίδεψαν κι αλλού. Στο Παρίσι, ας πούμε…

Σήμερα ο Sonke κάνει επίσης κάτι πολύ απλό και συγχρόνως πολύ ιδιαίτερο: φέρνει τις street art εικόνες του από τους παράνομους και κυνηγημένους τοίχους ή τις μάντρες των εργοστασίων στον μουσαμά και την ασφάλεια του εργαστηρίου, περικλείοντάς τες σε ένα πλαίσιο.

Κάπου υπάρχει και το Καρουζέλ ενός πολύχρωμου λούνα παρκ, μόνο που γυρίζει τα σκοτωμένα παιδιά της Παλαιστίνης. Αυτά που δεν πρόλαβαν να παίξουν.

Μην τρομάζετε. Ο θάνατος δεν είναι πιο τρομαχτικός από τη ζωή.

Κατά τ’ άλλα πρόκειται για τα ίδια κορίτσια, τα ίδια αγκαλιασμένα ζευγάρια, σαν τον Ερωτόκριτο και την Αρετούσα ή τον Πόλεμο και την Ειρήνη, μόνο που τώρα φιλοδοξούν να μεταφέρουν τη σιωπηλή, ερωτική τους επανάσταση ή το δράμα τους – εξαρτάται – από τον δρόμο στο σπίτι.

Σε όποιον έχει την ευφυΐα να το καταλάβει…»

Το σημείωμα του επιμελητή

Ο επιμελητής της έκθεσης Γρηγόρης Ε. Καπόπουλος σημειώνει:

«Μήπως οι τοίχοι με τα γκράφιτι είναι τα μουσεία του μέλλοντος;

Πάντως η γκαλερί Kapopoulos πρωτοέφερε στην Ελλάδα διάσημους σήμερα street artists όπως ο Banksy, ο Mr. Brainwash και ο Blek le Rat.

Εδώ και πολλά χρόνια έχω περισσότερο από μία τυπική συνεργασία, μια προσωπική σχέση κι έναν ουσιαστικό, καλλιτεχνικό αλλά και ανθρώπινο διάλογο με τον φίλο μου Αλέκο, τον διάσημο-άσημο street artist Sonke, τον άγνωστο για τους πολλούς αλλά τόσο γνωστό σε εμένα.

Ο ίδιος αυτοσυστήνεται σεμνά ως απλός γκραφιτάς, παρ’ ότι έχει συνεργαστεί με μεγάλες γκαλερί του εξωτερικού παράλληλα με τη μυστική, αθηναϊκή του πορεία.

Ένας Dr. Jekyll και ένας Mr. Hyde; Όχι. Ο καλλιτέχνης αυτός βιώνει αληθινά τη διχοστασία, το διπλό πρόσωπο των καιρών μας και το εκφράζει με τον δικό του πολύ συναισθηματικό τρόπο.

Πρόκειται επίσης για έναν καλλιτέχνη για τον οποίο τα ερωτήματα είναι περισσότερα από τις απαντήσεις. Χωρίς μυστήριο δεν υπάρχει αλήθεια.

Προσωπικά έχω παρακολουθήσει τόσο τις αισθητικές του αναζητήσεις όσο και τους προβληματισμούς και τις αγωνίες που αυτή η ζωγραφική περιπέτεια εκφράζει, συνυπολογίζοντας το κυνηγητό με την αστυνομία τις νύχτες ή τη μοναξιά στο ατελιέ ενός δημιουργού που ζει τη νύχτα – και για τη νύχτα – και που συνήθως κοιμάται, όπως και οι γάτες του, την ημέρα.

Ο μεγάλος μαέστρος Bernard Haitink είχε πει για τον πρωτοπόρο συνθέτη Gustav Mahler: “Είχε το εξαιρετικό ταλέντο να είναι δυστυχισμένος!”.

Διερωτώμαι αν μπορεί να υπάρχει τέχνη χωρίς να ξεκινά από εσωτερική θλίψη και υπαρξιακή λύπη. Κι από την άλλη, αν υπάρχει διαφορετικός τρόπος για να ξεφύγεις από τη λύπη ή τη μελαγχολία σου, εκτός από τη μοναδική χαρά και την ανάταση που μόνο η τέχνη χαρίζει.»