Μιμή Ντενίση στα Παραπολιτικά: "Μέσα από το έργο μου κάνω πολιτική"

Η ανάγνωση μιας σειράς επιστολών της συζύγου του λόρδου Ελγιν ήταν η αιτία που η γνωστή ηθοποιός και σκηνοθέτις Μιμή Ντενίση αποφάσισε την παραγωγή ενός, σπάνιου στη χώρα μας, δραματοποιημένου ντοκιμαντέρ για τα Γλυπτά του Παρθενώνα – επιδεικνύοντας μια ευαισθησία που θα έπρεπε να είχαν όλοι οι Ελληνες σχετικά με τα σοβαρά αυτά θέματα. Οπως η ίδια λέει στα «Π», αποδοκιμάζει το σνομπάρισμα, προκρίνει την καλοσύνη και τη γενναιοδωρία, ενώ, από όλα τα βραβεία που έχει πάρει τόσα χρόνια στην κορυφή, το καλύτερό της είναι η αγάπη του κόσμου.

Πρώτη φορά η Ελλάδα κάνει ένα ντοκιμαντέρ που και περιλαμβάνει την ιστορία του Ελγιν σε ταινία και όλους τους βασικούς αρχαιολόγους που έχουν ασχοληθεί με την κλοπή των Γλυπτών του Παρθενώνα. Πώς γεννήθηκε η ιδέα σας;

Στη χώρα μας δεν γίνονται δραματοποιημένα ντοκιμαντέρ. Είναι ένα δύσκολο, περίπλοκο και ακριβό είδος. «Η γυναίκα πίσω από τον Ελγιν» είναι το πρώτο του είδους, μια ολόκληρη ταινία με γνωστούς ηθοποιούς για τη ζωή και, κυρίως, για τη βίαιη απόσπαση και κλοπή των μαρμάρων του Παρθενώνα από τον Ελγιν, μέσα από τις επιστολές της γυναίκας του! Παράλληλα, πολλοί διακεκριμένοι αρχαιολόγοι, αλλά και διεθνείς προσωπικότητες μιλούν για το θέμα. Η ιδέα μού ήρθε όταν έπεσε στα χέρια μου τυχαία το βιβλίο του δισέγγονου της λαίδης Ελγιν. Διάβασα τις επιστολές, τις γεμάτες υπερηφάνεια για τη ληστεία που διέπραξαν, και μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι. Ετσι αποφάσισα να κάνω το ντοκιμαντέρ και, καθώς δεν έχει γίνει τίποτα διεθνώς με βάση τις επιστολές, είναι πρωτιά για την Ελλάδα. Ευτυχώς, ήρθε αρωγός στο δύσκολο σχέδιό μου η αγαπημένη μου και σημαντική παραγωγός Ελενα Χατζηαλεξάνδρου. Και, φυσικά, η ΕΡΤ και πολλοί χορηγοί, καθώς η παραγωγή, όπως θα δείτε, είναι πανάκριβη. Πολλοί και σημαντικοί οι συντελεστές: Κατερίνα Ευαγγελάτου σκηνοθέτις και Γιώργος Αργυροηλιόπουλος διευθυντής φωτογραφίας. Αγγελική Ανακτορίδη σκηνικά, Νίκος Χαρλαύτης κοστούμια, Αντρέας Κατσιγιάννης μουσική, Ράνια Πεγιάζη διεύθυνση παραγωγής. Ηθοποιοί: Λευτέρης Ζαμπετάκης, Μιχάλης Μαρίνος, Μαρία Εγγλεζάκη, Δημήτρης Κουρούμπαλης, Μανώλης Γεραπετρίτης κ.ά.

Η ιδέα μού ήρθε όταν έπεσε στα χέρια μου τυχαία το βιβλίο του δισέγγονου της λαίδης Ελγιν. Διάβασα τις επιστολές, τις γεμάτες υπερηφάνεια για τη ληστεία που διέπραξαν, και μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι

Σε τι πιστεύετε ότι θα βοηθήσει;

Πιστεύω ότι μπορεί να βοηθήσει πολύ και τις προσπάθειες του κράτους και του μουσείου, καθώς ο εξαιρετικός γενικός διευθυντής του Μουσείου της Ακρόπολης χρόνια αγωνίζεται για την πολυπόθητη επιστροφή. Ξέρετε, ζούμε στην εποχή της εικόνας. Οση δύναμη και να έχει μια ομιλία, περνάει και φεύγει. Το ντοκιμαντέρ, όμως, μένει και παίζεται και ξαναπαίζεται παντού. Αλλο να το ακούς και άλλο να βλέπεις να κόβουν με πριόνια τις μετόπες!

Πιστεύετε ότι κάποιοι ενοχλούνται και δεν προβάλουν δουλειές Ελλήνων που έχουν διεθνή απήχηση;

Τα μεγάλα ελληνικά θέματα έχουν πάντα απήχηση διεθνώς. Το είδαμε τώρα και με την «Οδύσσεια». Οι Ελληνες δημιουργοί πάντα τα σνομπάριζαν. Με λίγες εξαιρέσεις – Κακογιάννη, Κούνδουρο, Αγγελόπουλο. Μετά έπεσε πολλή δηθενιά και χαθήκαμε. Εγώ και με τη «Σμύρνη» και τώρα με τον Ελγιν βλέπω το ενδιαφέρον που υπάρχει για την Ελλάδα ανά τον κόσμο. Δεν έχουμε όμως ως κράτος μηχανισμό εξαγωγής του πολιτισμού μας. Ο,τι έχω καταφέρει εγώ το έχω κάνει μόνη μου. Με το θάρρος και την πίστη μου στην Ελλάδα. Αυτό δεν αρέσει σε όλους, γιατί αποδεικνύει πως, αν δουλεύεις με όραμα, όλα είναι εφικτά. Εστω και χωρίς προστάτες!

Προετοιμάζετε το «Madre», που είναι η συνέχεια της «Σμύρνης», μια σειρά για την ΕΡΤ και το εξωτερικό. Ακούγεται μάλιστα ότι είναι η ακριβότερη παραγωγή που έχει γίνει ποτέ.

Το «Madre» ήταν όνειρό μου εδώ και χρόνια και επιτέλους υλοποιείται. Είναι η συνέχεια της «Σμύρνης» και η ιστορία των προσφύγων στη Θεσσαλονίκη, όπως και της εβραϊκής κοινότητας, μέχρι που χάνεται στο Ολοκαύτωμα. Μια πανάκριβη παραγωγή της Lumad, που προορίζεται για την ΕΡΤ και το εξωτερικό. Είναι μια σειρά που θα προβάλλει ιδιαίτερα τη Θεσσαλονίκη, τη Βέροια, αλλά και τη Θράκη, με κέντρο την Ξάνθη. Πρέπει να φέρουμε στην επιφάνεια τον πολιτισμό και την ιστορία της Μακεδονίας και της Θράκης, που δεν έχουν προβληθεί ιδιαίτερα.

Είστε στην κορυφή 45 χρόνια, κάτι που ισχύει και στην περίπτωση της Αννας Βίσση. Υπάρχει κάποιο μυστικό;

Είναι το μεγάλο μου βραβείο η αγάπη του κοινού! Και είναι εισιτήριο διαρκείας. Ετών. Νομίζω το να μένεις στην κορυφή επί χρόνια εξαρτάται από την αγάπη, το πάθος που έχεις για την τέχνη σου, την εξέλιξη και, κυρίως, την επαφή με το κοινό. Οσα βραβεία και να έχω πάρει, η σχέση μου με τον κόσμο είναι το βραβείο της καρδιάς μου.

Ο κόσμος σάς θέλει στην πολιτική. Τι είναι αυτό που σας εμποδίζει, αφού τα έργα που κάνετε έχουν πολιτικό υπόβαθρο;

Καλά το λέτε. Πολιτικό υπόβαθρο έχουν όλα αυτά τα έργα. Μιλούν για τη διχόνοια των Ελλήνων, για τα κατορθώματά τους, για την προδοσία των συμμάχων κ.λπ. Μέσα από το έργο μου πολιτική κάνω. Αλλά ίσως πιο αποτελεσματικά. Πιστεύω στην πολιτιστική διπλωματία. Το πολιτικό περιβάλλον αυτήν τη στιγμή μόνο έμπνευση δεν προσφέρει. Υπάρχουν σοβαροί και άξιοι πολιτικοί σε όλα τα κόμματα. Οραμα συγκεκριμένο για την Ελλάδα δεν βλέπω. Το να πάμε καλύτερα οικονομικά όλοι το θέλουμε. Δεν είναι όραμα αυτό. Ποια εικόνα της Ελλάδας θέλουμε να προβάλλουμε; Οσο για μένα, δεν ξέρω. Ισως και να έχει έρθει ο καιρός να ασχοληθώ με την πολιτική. Και αν το κάνω, θα είναι μόνο γιατί αισθάνομαι πως έχω κάτι να προσφέρω!

Ποια είναι η γνώμη σας για όλη αυτήν την κακία και τη χολή που στάζουν στα social media;

Η κακία στα media ξεχειλίζει. Η ζήλια, το κουτσομπολιό, τα φτηνιάρικα αστεία… Τι προσφέρουν όλα αυτά; Σκέφτομαι πολλές φορές πως, όταν δεν υπήρχαν κινητά, πηγαίναμε για καφέ και ακούγαμε, κοιτάζαμε τον συνομιλητή μας. Τώρα κοιτάμε το κινητό. Μας τηλεφωνούν όλοι παντού και φωτογραφιζόμαστε. Και αν όλα αυτά ήταν για καλό, να πω εντάξει, αλλά βλέπω ανθρώπους που περνούν τη μέρα τους σχολιάζοντας και βρίζοντας. Πολύ μικρή και απρόβλεπτη η ζωή για να τη σπαταλάμε έτσι. Και είναι τόσο όμορφο πράγμα η καλοσύνη, η γενναιοδωρία. Λες μια καλή κουβέντα σε ένα σκληρό, υποτίθεται, άτομο και δακρύζει. Αρα; Αγάπη και ενότητα. Αυτά πιστεύω εγώ.

Δημοσιεύθηκε στα Παραπολιτικά