Από τον Αύγουστο του 2023 και για περίπου έναν χρόνο υπήρχε στο πολιτικό σύστημα ο «τυφώνας Κασσελάκη». Ένα εντελώς άγνωστο πολιτικό πρόσωπο έγινε αρχηγός στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Και έγινε αρχηγός από εσωκομματικές εκλογές και όχι έπειτα από κάποια κοπτάτσια. Νίκησε το, έως τότε, πιο δημοφιλές στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ και λογιζόμενη ως αδιαφιλονίκητη διάδοχο του Αλέξη Τσίπρα, την Έφη Αχτσιόγλου. Επί εβδομάδες η επικαιρότητα κατακλυζόταν από διάφορες ειδήσεις ή «ειδήσεις» για τον Στέφανο Κασσελάκη. Ατέλειωτα σεντόνια γράφτηκαν και άφθονος τηλεοπτικός αέρας ξοδεύτηκε για την προσωπική του ζωή, τα παιδικά του χρόνια, τις σπουδές του, την επαγγελματική διαδρομή του. Αλλά και τις συνήθειές του. Από το κατοικίδιό του, τη Φάρλι, έως τα αγαπημένα του εστιατόρια και μπαρ, τον καφέ που πίνει και ό,τι άλλο μπορούσαν να φανταστούν οι ευφάνταστοι ρεπόρτερ που τον ακολουθούσαν σε κάθε βήμα του. Παραλλήλως υπήρχαν ποικίλες αναλύσεις για το νέο μοντέλο πολιτικής που κόμιζε ο Στέφανος, επώνυμα άρθρα που υποστήριζαν πως με τον τρόπο που πολιτεύεται θα σηκώσει τους νέους από τον καναπέ και θα τους στείλει στην κάλπη, ενώ ένας γνωστός συνταγματολόγος έγραψε ως και βιβλίο για να εξηγήσει το «φαινόμενο Κασσελάκη». Πλην ελαχίστων, κανένας δεν ασχολήθηκε με αυτά που πρέσβευε ο κ. Κασσελάκης, έστω και αν με το καλημέρα ήταν εμφανές πως ήταν ο πρώτος που ασφυκτιούσε στο κοστούμι του αριστερού πολιτικού, πόσω δε μάλλον να συνεχίσει να πορεύεται πάνω στις παραδοσιακές ράγες του ΣΥΡΙΖΑ. Η συνέχεια είναι γνωστή και για το κόμμα και για τον Στέφανο Κασσελάκη. Ο οποίος στο τέλος της ημέρας αντιμετωπίστηκε από τα αδηφάγα ΜΜΕ ως προϊόν, κάτι που και ο ίδιος κατάλαβε με μπόλικη καθυστέρηση. Παρότι οι συνθήκες είναι διαφορετικές, μοιάζει να επαναλαμβάνεται, καθώς εσχάτως κατακλυζόμαστε από τον «τυφώνα Καρυστιανού». Είναι η σωτήρας που θα μας βγάλει από το θεσμικό τέλμα, που θα επαναφέρει τη δημοκρατία στη χώρα που τη γέννησε, που θα φέρει στην κάλπη τους απογοητευμένους από το πολιτικό σύστημα. Η άσπιλη, η αμόλυντη, η άχραντη.

Και στην περίπτωση Καρυστιανού μιλάμε για ένα άγνωστο πρόσωπο, το οποίο έγινε ευρέως γνωστό ύστερα από μια εθνική τραγωδία. Και πολλοί εκτίμησαν ή αναγνώρισαν αφετηριακά την προσπάθεια για να βρουν δικαίωση τα θύματα των Τεμπών. Έστω και αν κάποιοι λίγοι καταλάβαιναν ότι δεν το κάνει με τη θεσμική οδό, που δεν είναι άλλη από αυτή της Δικαιοσύνης, αλλά μέσα από το συναίσθημα, την οργή και κατ’ επέκταση τα άτυπα λαϊκά δικαστήρια. Με την ίδια να διεκδικεί δημοσιότητα και πρωταγωνιστικό ρόλο. Αλλά και πάλι όλοι τη σεβόντουσαν ως μητέρα θύματος. Άλλωστε εστίαζε στον ιερό σκοπό της, δηλώνοντας κατηγορηματικά πως δεν θα κάνει κόμμα, κυρίως πως δεν θα εκμεταλλευτεί το δυστύχημα των Τεμπών. Μάλιστα υποστήριζε πως όσοι λένε τέτοια πράγματα το κάνουν για να πλήξουν τον αγώνα της.

Τις προάλλες, ωστόσο, ανακοίνωσε πως κάνει κόμμα, προφανώς εκμεταλλευόμενη με τον χειρότερο τρόπο την τραγωδία των Τεμπών. Δικά της λόγια χρησιμοποιούμε, όχι δικά μας…