«Καλά, δεν το ξέρετε ότι την Κυριακή πρωί κλείνoυν οι δρόµοι γύρω από τη Βουλή;», ήταν η ερώτηση του οδηγού ταξί µε το που µπήκα στο όχηµα. Οµολογώ ότι αισθάνθηκα παράξενα ως κάτοικος του κέντρου που το αγνοούσα. Αλλά προφανώς αυτός ήταν ο λόγος που δυσκολεύτηκα να βρω διαθέσιµο ταξί. Οταν ρώτησα τον λόγο, η απάντηση ήταν: «Για την Προεδρική Φρουρά».

Στο πολύπαθο κέντρο των Αθηνών τίποτε πια δεν εκπλήσσει. Τις καθηµερινές, τα πρωινά, οι δρόµοι κλείνουν συχνά από τα συνδικάτα, τα απογεύµατα από άλλες συλλογικότητες, ενώ από τότε που ανοίγει ο καιρός τις Κυριακές είναι η σειρά των επιχειρήσεων να κάνουν τα δικά τους events, τα οποία και πάλι θα κλείσουν τους ίδιους δρόµους. Tα µέσα κοινωνικής δικτύωσης γεµίζουν µε φωτογραφίες χαµογελαστών κατοίκων των προαστίων µε αθλητική περιβολή, οι οποίοι συµµετέχουν σε δροµικά events.

Υπάρχουν, φυσικά, και οι παρελάσεις. Είναι µόνο τρεις µέρες τον χρόνο, θα σπεύσει να απαντήσει κάποιος, αλλά έρχονται να αθροιστούν σε µια σειρά από γεγονότα που και αυτά µία φορά τον χρόνο συµβαίνουν: όπως ο επίσηµος Μαραθώνιος της Αθήνας, η πορεία προς την αµερικανική πρεσβεία στις 17 Νοεµβρίου ή διάφορες παγκόσµιες ηµέρες και επέτειοι.

Σαν να µην έφταναν αυτές, έχουµε και µια σειρά από έκτακτες διακοπές κυκλοφορίας λόγω αφίξεων ξένων ηγετών, που συναντιούνται µε τους δικούς µας σε Μαξίµου και Προεδρικό. Θα µου πει κανείς: «Αυτό συµβαίνει σε όλες τις πρωτεύουσες χωρών» και θα του απαντήσω ότι στην Washington, που σίγουρα έχει µεγαλύτερη ζήτηση από την Αθήνα, οι δρόµοι πέριξ του Λευκού Οίκου κλείνουν για λίγα λεπτά.

Μέσα στην ίδια εβδοµάδα µπορεί να συναντήσουµε όλη την γκάµα διακοπής της κυκλοφορίας στο κέντρο των Αθηνών. Μια ετήσια εκδήλωση, µια µαζική διαµαρτυρία, µια επίσκεψη ξένου ηγέτη ή ένα αθλητικό/ πολιτιστικό event.

Στις διαδικτυακές µάχες που ξεσπούν, οι διοργανωτές ή οι υποστηρικτές τους θα σπεύσουν να διαµαρτυρηθούν: «Εµείς µια µέρα τον χρόνο κλείσαµε τον δρόµο. ∆εν σας πει ράζουν οι άλλοι και σας πειράξαµε εµείς;». Μας πειράζουν όλοι. Πιθανώς κάποιοι λιγότερο, αν συµφωνούµε µε τον λόγο της διαµαρτυρίας ή τον «καλό σκοπό» ενός event, αλλά, ενώ οι καταληψίες των δρόµων είναι κάθε φορά διαφορετικοί, όσοι ζούµε ή/και εργαζόµαστε στο κέντρο της Αθήνας είµαστε πάντα οι ίδιοι.

Οσο και να προσπαθούµε να παραµείνουµε ενηµερωµένοι και να προγραµµατίσουµε τις δουλειές µας, πάνω σε κάποιες ερυθρόλευκες πλαστικές κορδέλες θα πέσουµε. Τις οποίες µετά τη χρήση τους ουδείς φροντίζει να αποµακρύνει από τον στύλο όπου δένονται. Τα φθαρµένα υπολείµµατα που ανεµίζουν δηµιουργούν µια χαρακτηριστική µαντµαξική εικόνα σύγχρονου αθηναϊκού τοπίου.

Οι δρόµοι των Αθηνών έχουν εξελιχθεί σε ένα πεδίο όπου οι κάτοικοι των προαστίων έρχονται να ξεδώσουν είτε φωνάζοντας συνθήµατα είτε τρέχοντας και να προβάλουν αυτές τις δραστηριότητες σε ΜΜΕ και µέσα κοινωνικής δικτύωσης, ταλαιπωρώντας οδηγούς, επιβαίνοντες σε ΜΜΜ και όποιον έχει την ατυχία να περνά εκείνη την ώρα. Η αλλαγή φρουράς ή ο πρόσφατος αγώνας δρόµου, που διοργάνωσε γνωστό ίδρυµα, είναι απλά κρίκοι στην αλυσίδα της ταλαιπωρίας. Την επόµενη εβδοµάδα θα είναι «Α∆Ε∆Υ» η απάντηση στο συνηθισµένο ερώτηµα: «Ποιος έκλεισε πάλι τους δρόµους στο κέντρο;».

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Παραπολιτικά»