Ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης ηγήθηκε µέσω του παραδείγµατος

Ο Ιωάννης Βαρβιτσιώτης ανήκει πια στην Ιστορία, όπως ανέφερε ο γιος του Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης στον συγκινητικό επικήδειο λόγο του. Πολλοί έχουν µιλήσει για την προσφορά του εκλιπόντος στα υπουργεία από τα οποία πέρασε, η οποία ήταν αναµφίβολα µεγάλη. Λίγοι, όµως, αναφέρθηκαν στο γεγονός ότι, από τα 43 χρόνια της ενεργού συµµετοχής του στην εγχώρια πολιτική σκηνή, µόλις τα 12 ήταν στη συµπολίτευση. Κι ο λόγος για αυτό ήταν ότι παρέµεινε πιστός στην παράταξή του και στον ρόλο του βουλευτή.

Γόνος σηµαντικής οικογένειας, µε καταγωγή από τη Βαρβίτσα Λακωνίας, που έχει εκπροσώπους στη Βουλή των Ελλήνων από τις πρώτες δεκαετίες της ιστορίας του σύγχρονου ελληνικού κράτους. Γιος βουλευτή του Λαϊκού Κόµµατος, πρωτοπολιτεύτηκε µε την ΕΡΕ το 1961 µε προσωπική απόφαση του Κωνσταντίνου Καραµανλή. Στη Ν.∆., της οποίας ήταν ιδρυτικό µέλος, «εκπροσώπησε» την παλιά Ελλάδα και την παλιά ∆εξιά, τη συντηρητική βάση, που κατά καιρούς ετέθη σε δεύτερη µοίρα, προκειµένου να προσελκυσθούν ψήφοι της άλλης πλευράς. Υποδέχθηκε, λοιπόν, νέες δυνάµεις και νέα ρεύµατα, που ενσωµατώθηκαν δηµιουργικά στην παράταξη και ήταν διαχρονικά στην κορυφή των σταυρών προτίµησης στη µεγαλύτερη περιφέρεια της χώρας, αλλά και στην πρωτοπορία σηµαντικών µεταρρυθµίσεων.

Μετά τη µεταπήδηση του Κωνσταντίνου Καραµανλή στην Προεδρία της ∆ηµοκρατίας, µπόρεσε να συνεργαστεί δηµιουργικά µε δύο Προέδρους προερχόµενους από το Κόµµα Φιλελευθέρων. Οταν έχασε από τον Μιλτιάδη Εβερτ τη µάχη για την προεδρία, έσπασε µια παράδοση που ήθελε όσους ηττώνται να αποχωρούν από το κόµµα. Αποδέχθηκε την πρόταση του Εβερτ να αναλάβει τη θέση του αντιπροέδρου και συνέβαλε στην ενότητα και την ανάκαµψη της Νέας ∆ηµοκρατίας σε µια περίοδο αλλεπάλληλων ηττών.

Στη συνέχεια, παρότι είχε την ευκαιρία να διεκδικήσει εκ νέου την ηγεσία, άνοιξε τον δρόµο για τη νέα γενιά του κόµµατος, προτείνοντας τον 40χρονο Κώστα Καραµανλή για την ηγεσία. Ο ίδιος ανέλαβε να οργανώσει το νεοσύστατο think tank του κόµµατος, ενώ το 2001 ως εισηγητής της µειοψηφίας συνέβαλε στην εδραίωση ευρύτατης συνταγµατικής συναίνεσης που επιτεύχθηκε τότε, όπως αναγνώρισε ο Βαγγέλης Βενιζέλος αποχαιρετώντας τον.

Το 2004, παρότι είχε ακόµη πολλά να προσφέρει, «αποστρατεύτηκε» από το αγαπηµένο του Κοινοβούλιο. Η τελευταία του θητεία ήταν στην Ευρωβουλή, όπου επίσης κατάφερε να προσφέρει µε τη µεγάλη εµπειρία του. Αλλά και µετά την αποχώρηση από την πολιτική, µε τη συγγραφή, τις τηλεοπτικές εκποµπές και µε τις συµβουλές που έδινε γενναιόδωρα στους νεότερους ήταν πάντα παρών.

Η απώλειά του την ηµέρα των γενεθλίων του και η ανάµνηση της αξιοθαύµαστης πορείας του στέλνουν µηνύµατα σε πολλούς. Στους σηµερινούς βουλευτές και εν γένει στα κοµµατικά στελέχη, που µεταπηδούν από κόµµα σε κόµµα πιστεύοντας ότι αδικούνται. Στα κόµµατα της αντιπολίτευσης, που δεν συναινούν στη διαδικασία της συνταγµατικής αναθεώρησης. Στη σηµερινή Νέα ∆ηµοκρατία, που καλείται να επιλέξει τα σωστά και χρήσιµα από την παράδοση, για να προχωρήσει µε µεγάλα, τολµηρά, αλλά και ασφαλή βήµατα.

Τώρα, που πλέον δεν βρίσκεται στη ζωή, µπορεί κανείς να αναζητήσει συµβουλές στα βιβλία του, στο αρχείο του, που µε ευλάβεια τηρούσε, στον τρόπο µε τον οποίο πολιτεύτηκε, που ηγήθηκε µε το παράδειγµά του, διότι αυτή ήταν η µεγαλύτερη παρακαταθήκη του.