Στη δηµιουργία κόµµατος από τον Αντώνη Σαµαρά φαίνεται να ποντάρει ο Αλέξης Τσίπρας, για να µειώσει τη διαφορά που τον χωρίζει δηµοσκοπικά από τη Νέα ∆ηµοκρατία, σύµφωνα µε τα λεγόµενά του σε τηλεοπτική συνέντευξη που παραχώρησε στον τηλεοπτικό ΣΚΑΪ. ∆εν είναι, όµως, η πρώτη φορά στην πολιτική µας ιστορία που ετερόκλητες δυνάµεις µπαίνουν στην εκλογική µάχη για να ανακόψουν την πορεία ενός κεντροδεξιού πρωθυπουργού.

Το 1956, απέναντι στον Κωνσταντίνο Καραµανλή και την ΕΡΕ συνασπίστηκαν ηγέτες από τον Αλέξανδρο Σβώλο έως τον πρόεδρο του Λαϊκού Κόµµατος, Κωνσταντίνο Τσαλδάρη, µε επικεφαλής τον πρωθυπουργό των ∆εκεµβριανών, Γεώργιο Παπανδρέου. Μόλις οκτώ χρόνια µετά τη λήξη του εµφύλιου πολέµου, νικητές και ηττηµένοι δηµιούργησαν ένα σχήµα µε µοναδικό στόχο να εµποδίσουν την ΕΡΕ να σχηµατίσει κυβέρνηση. Επιπλέον, απέναντι στην ΕΡΕ ετέθη και ο Σπυρίδων Μαρκεζίνης µε το Κόµµα Προοδευτικών.

Το 1990 ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης βρισκόταν στην ηγεσία του δεύτερου κόµµατος που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραµανλής, της Νέας ∆ηµοκρατίας. Λίγους µήνες µετά την παραποµπή του Ανδρέα Παπανδρέου στο Ειδικό ∆ικαστήριο, ΠΑΣΟΚ και Συνασπισµός της Αριστεράς και της Προόδου κατέβασαν κοινούς συνδυασµούς στις µονοεδρικές περιφέρειες, προκειµένου να εµποδιστεί η αυτοδυναµία της Νέας ∆ηµοκρατίας. Ο Παπανδρέου σε εκείνη την καµπή είχε εντάξει στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας τον άλλοτε επικεφαλής του ∆ηµοκρατικού Στρατού, Μάρκο Βαφειάδη, από τη µία, και τον τέως υπουργό και υποψήφιο πρόεδρο της Ν.∆. Ιωάννη Μπούτο. Απέναντι στη Ν.∆. ήταν άλλος ένας υποψήφιος πρόεδρός της, ο Κωστής Στεφανόπουλος, ως επικεφαλής της ∆Η.ΑΝΑ.

Το 2004, ενώ ο Κώστας Καραµανλής κάλπαζε προς την πρωθυπουργία, ο Κώστας Σηµίτης αποφάσισε να δώσει το δαχτυλίδι της διαδοχής σε έναν τρίτο Παπανδρέου, που ηγήθηκε του ΠΑΣΟΚ. Ηταν ο Γιώργος Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος σε µια κίνηση υψηλού συµβολισµού τοποθέτησε σε εκλόγιµες θέσεις του ψηφοδελτίου Επικρατείας από τη µια τους ∆αµανάκη - Μίµη Ανδρουλάκη και από την άλλη τους Μάνο - Ανδριανόπουλο. Απέναντι στη Ν.∆. ήταν επίσης ο ΛΑΟΣ του διαγραφέντα βουλευτή της Γιώργου Καρατζαφέρη.

Και στις τρεις περιπτώσεις η Κεντροδεξιά κατάφερε να κάµψει τις ετερόκλητες συµµαχίες και τις διασπάσεις της και να σχηµατίσει κυβέρνηση. Σύµφωνα µάλιστα µε τη δηµοσκόπηση της GPO που δηµοσιεύτηκε την περασµένη εβδοµάδα στα «ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ», σε ερώτηση για το ποιος είναι διαχρονικά ο πιο επιτυχηµένος πρόεδρος της Ν.∆. προηγούνται οι τρεις πρωθυπουργοί που υπερέβησαν αυτά τα υψηλά εµπόδια: Κωνσταντίνος Καραµανλής (44,7%), Κώστας Καραµανλής (11,5%) και Κωνσταντίνος Μητσοτάκης (5,1%) συν τον νυν πρωθυπουργό (11,9%). Ο Κυριάκος Μητσοτάκης καλείται να υπερβεί τα δικά του εµπόδια, που συµπεριλαµβάνουν µια σειρά από κόµµατα του λεγόµενου πατριωτικού χώρου, στα οποία αναµένεται να προστεθεί και αυτό του Αντώνη Σαµαρά.

Αν αναζητήσει κανείς την τύχη των δεξιών ηγετών, θα δει ότι ο Ντίνος Τσαλδάρης απέτυχε να εκλεγεί το 1958 και εγκατέλειψε την πολιτική. Ο Γιάννης Μπούτος ουδέποτε εξελέγη µετά το 1993. Χρηµάτισε για ένα διάστηµα διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος και στη συνέχεια αποσύρθηκε. Ούτε ο Μάνος και ο Ανδριανόπουλος ξαναβρέθηκαν στη Βουλή. Από τους επικεφαλής των διασπάσεων, ο Κωστής Στεφανόπουλος εξελέγη µεν Πρόεδρος της ∆ηµοκρατίας, αλλά µε πρωτοβουλία του ΠΑΣΟΚ και της ΠΟΛ.ΑΝ. ∆ιότι οι δεξιοί ψηφοφόροι δεν συγχωρούν αυτούς που για τα προσωπικά τους εκπέσανε.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Παραπολιτικά»