Και "ναι" και "ου"
Άρθρο γνώμης
Κάποια συνθήµατα µπορεί να παραµένουν ίδια, αρκεί όσοι τα φωνάζουν να µη µένουν µόνο σε αυτά
Δημητρης Σ. Παπαγγελοπουλος
Πολλή συζήτηση έγινε για το video της υποδοχής υπουργού από µέλη φοιτητικής παράταξης σε πόλη της ελληνικής περιφέρειας. Αρχικά, γιατί το σύνθηµα φάνηκε σε κάποιους ανόητο. Τι θα πει «και α και ου»; Τι θα πει επίσης ∆ΑΠ-Νου∆ουΦουΚού;
Τα αρκτικόλεξα έχουν στόχο να συντοµεύσουν την έκφραση. Η ∆ηµοκρατική Ανανεωτική Πρωτοπορία (∆ΑΠ) ιδρύθηκε το 1975 στην Αθήνα και η Νέα ∆ηµοκρατική Φοιτητική Κίνηση (Ν∆ΦΚ) στη Θεσσαλονίκη. Την επόµενη χρονιά, οι δύο παρατάξεις συγχωνεύτηκαν σε µία, τη ∆ΑΠ-Ν∆ΦΚ, η οποία εκπροσωπήθηκε για πρώτη φορά στο Κεντρικό Συµβούλιο (Κ.Σ., προφέρεται και ΚουΣού) της πρώτης µεταδικτατορικής ΕΦΕΕ.
Αντί να πεις ∆ηµοκρατική Ανανεωτική Πρωτοπορία - Νέα ∆ηµοκρατική Φοιτητική Κίνηση, χρησιµοποιείς τα αρχικά. ∆εν είναι προνόµιο της Κεντροδεξιάς. Η φοιτητική παράταξη του ΚΚΕ, το οποίο προφέρεται συχνά ΚουΚουΕ, λέγεται «Πανσπουδαστικές Κινήσεις Συνεργασίας» και για συντοµία ΠουΚουΣού, η οποία συµµετέχει σε ΓουΣού και ∆ουΣού φοιτητικών συλλόγων. Υπάρχει επιπλέον το ΚουΚουΕ ΜουΛού, η Φυσικοµαθηµατική, για συντοµία ΦουΜουΣού, το ΓουΠουΑ, το ΚουΠουΣού, το ΓουΠουΣού, ο Πουτου∆ου και πάει λέγοντας. Μπορεί να είναι κακόηχα, αλλά καθιερώθηκαν στο λεξιλόγιό µας.
Θυµάµαι όµως έναν παλιό γραµµατέα της ∆ΑΠ-Ν∆ΦΚ, που φυσικά ήταν εξοικειωµένος µε όλα αυτά τα «ου», να παραπονιέται για το «α και ου». Στις µέρες του δεν έλεγαν τέτοια συνθήµατα - δεν ήταν και πολλοί, ώστε να ακουστούν. Στα µέσα της δεκαετίας του ’90, όµως, ο ιδεολογικός φανατισµός είχε υποχωρήσει και οι χαρισµατικοί ηγέτες δεν υπήρχαν πια. Οι φοιτητικές παρατάξεις αναζητούσαν νέα µέλη όχι µόνο µε βάση τις ιδεολογικές καταβολές ή τους προσδοκώµενους διορισµούς στο ∆ηµόσιο, όπως συνέβαινε προ της θεσµοθέτησης του ΑΣΕΠ, αλλά και µε βάση τα ενδιαφέροντα των φοιτητών. Ηταν η µουσική, ήταν και ο αθλητισµός.
Το επίµαχο σύνθηµα θυµίζει αντίστοιχα των γηπέδων. Μια οµάδα φωνάζει «α», µια άλλη απαντά «ου» και όλοι µαζί «και α και ου και ∆ΑΠ-Ν∆ΦΚ». Στους µη µυηµένους δεν λέει τίποτα, όπως δεν έλεγε το σύνθηµα που φώναζαν οι συνοδοιπόροι του στον Νίκο Ανδρουλάκη, όταν εξελέγη πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ: «Η γη θα τρέµει, ο ήλιος θα ανατέλλει». Στον γράφοντα, που πέρασε από ελληνικό δηµόσιο πανεπιστήµιο στα τέλη των ’90s, δεν φαίνεται περίεργη ούτε η ονοµασία της παράταξης ούτε το σύνθηµα. Ούτε καν ο υπουργός που ενθουσιάστηκε από την υποδοχή και συµµετείχε σε αυτό. Το µόνο που άλλαξε έκτοτε είναι η ευκολία της βιντεοσκόπησης και του virality.
∆εν υπήρχαν όµως µόνο τα συνθήµατα στη ∆ΑΠ-Ν∆ΦΚ εκείνα τα χρόνια, ούτε µόνο το lifestyle. Με την Πρόταση Παιδείας που πρωτοπαρουσιάστηκε από τον Χρήστο Κουρούση και επιµέρους προτάσεις ανά κλάδο, µε πρωτοποριακή παρουσία στο ∆ιαδίκτυο, η φιλελεύθερη φοιτητική παράταξη είχε αφήσει πολύ πίσω της την ΠΑΣΠ του Νίκου Ανδρουλάκη και το ∆ΑΡΑΣ του Αλέξη Τσίπρα.
Λίγοι από εκείνους τους ∆ΑΠίτες και τις ∆ΑΠίτισσες βρέθηκαν τα επόµενα χρόνια στην κεντρική πολιτική σκηνή, πολλοί όµως διακρίθηκαν στην Αυτοδιοίκηση, στα επιµελητήρια και στους επιστηµονικούς συλλόγους. Αρκετοί εξ αυτών έχουν παιδιά που φοιτούν σήµερα στα πανεπιστήµια. Κάποια συνθήµατα µπορεί να παραµένουν ίδια, αρκεί όσοι τα φωνάζουν να µη µένουν µόνο σε αυτά. Πιθανώς κάποιες από τις πρακτικές τους φαίνονται ακατανόητες στους παλαιότερους. Μικρή σηµασία έχει. Θα κριθούν πρώτα από τους συµφοιτητές τους και τελικά από την Ιστορία.
Τα αρκτικόλεξα έχουν στόχο να συντοµεύσουν την έκφραση. Η ∆ηµοκρατική Ανανεωτική Πρωτοπορία (∆ΑΠ) ιδρύθηκε το 1975 στην Αθήνα και η Νέα ∆ηµοκρατική Φοιτητική Κίνηση (Ν∆ΦΚ) στη Θεσσαλονίκη. Την επόµενη χρονιά, οι δύο παρατάξεις συγχωνεύτηκαν σε µία, τη ∆ΑΠ-Ν∆ΦΚ, η οποία εκπροσωπήθηκε για πρώτη φορά στο Κεντρικό Συµβούλιο (Κ.Σ., προφέρεται και ΚουΣού) της πρώτης µεταδικτατορικής ΕΦΕΕ.
Αντί να πεις ∆ηµοκρατική Ανανεωτική Πρωτοπορία - Νέα ∆ηµοκρατική Φοιτητική Κίνηση, χρησιµοποιείς τα αρχικά. ∆εν είναι προνόµιο της Κεντροδεξιάς. Η φοιτητική παράταξη του ΚΚΕ, το οποίο προφέρεται συχνά ΚουΚουΕ, λέγεται «Πανσπουδαστικές Κινήσεις Συνεργασίας» και για συντοµία ΠουΚουΣού, η οποία συµµετέχει σε ΓουΣού και ∆ουΣού φοιτητικών συλλόγων. Υπάρχει επιπλέον το ΚουΚουΕ ΜουΛού, η Φυσικοµαθηµατική, για συντοµία ΦουΜουΣού, το ΓουΠουΑ, το ΚουΠουΣού, το ΓουΠουΣού, ο Πουτου∆ου και πάει λέγοντας. Μπορεί να είναι κακόηχα, αλλά καθιερώθηκαν στο λεξιλόγιό µας.
Θυµάµαι όµως έναν παλιό γραµµατέα της ∆ΑΠ-Ν∆ΦΚ, που φυσικά ήταν εξοικειωµένος µε όλα αυτά τα «ου», να παραπονιέται για το «α και ου». Στις µέρες του δεν έλεγαν τέτοια συνθήµατα - δεν ήταν και πολλοί, ώστε να ακουστούν. Στα µέσα της δεκαετίας του ’90, όµως, ο ιδεολογικός φανατισµός είχε υποχωρήσει και οι χαρισµατικοί ηγέτες δεν υπήρχαν πια. Οι φοιτητικές παρατάξεις αναζητούσαν νέα µέλη όχι µόνο µε βάση τις ιδεολογικές καταβολές ή τους προσδοκώµενους διορισµούς στο ∆ηµόσιο, όπως συνέβαινε προ της θεσµοθέτησης του ΑΣΕΠ, αλλά και µε βάση τα ενδιαφέροντα των φοιτητών. Ηταν η µουσική, ήταν και ο αθλητισµός.
Το επίµαχο σύνθηµα θυµίζει αντίστοιχα των γηπέδων. Μια οµάδα φωνάζει «α», µια άλλη απαντά «ου» και όλοι µαζί «και α και ου και ∆ΑΠ-Ν∆ΦΚ». Στους µη µυηµένους δεν λέει τίποτα, όπως δεν έλεγε το σύνθηµα που φώναζαν οι συνοδοιπόροι του στον Νίκο Ανδρουλάκη, όταν εξελέγη πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ: «Η γη θα τρέµει, ο ήλιος θα ανατέλλει». Στον γράφοντα, που πέρασε από ελληνικό δηµόσιο πανεπιστήµιο στα τέλη των ’90s, δεν φαίνεται περίεργη ούτε η ονοµασία της παράταξης ούτε το σύνθηµα. Ούτε καν ο υπουργός που ενθουσιάστηκε από την υποδοχή και συµµετείχε σε αυτό. Το µόνο που άλλαξε έκτοτε είναι η ευκολία της βιντεοσκόπησης και του virality.
∆εν υπήρχαν όµως µόνο τα συνθήµατα στη ∆ΑΠ-Ν∆ΦΚ εκείνα τα χρόνια, ούτε µόνο το lifestyle. Με την Πρόταση Παιδείας που πρωτοπαρουσιάστηκε από τον Χρήστο Κουρούση και επιµέρους προτάσεις ανά κλάδο, µε πρωτοποριακή παρουσία στο ∆ιαδίκτυο, η φιλελεύθερη φοιτητική παράταξη είχε αφήσει πολύ πίσω της την ΠΑΣΠ του Νίκου Ανδρουλάκη και το ∆ΑΡΑΣ του Αλέξη Τσίπρα.
Λίγοι από εκείνους τους ∆ΑΠίτες και τις ∆ΑΠίτισσες βρέθηκαν τα επόµενα χρόνια στην κεντρική πολιτική σκηνή, πολλοί όµως διακρίθηκαν στην Αυτοδιοίκηση, στα επιµελητήρια και στους επιστηµονικούς συλλόγους. Αρκετοί εξ αυτών έχουν παιδιά που φοιτούν σήµερα στα πανεπιστήµια. Κάποια συνθήµατα µπορεί να παραµένουν ίδια, αρκεί όσοι τα φωνάζουν να µη µένουν µόνο σε αυτά. Πιθανώς κάποιες από τις πρακτικές τους φαίνονται ακατανόητες στους παλαιότερους. Μικρή σηµασία έχει. Θα κριθούν πρώτα από τους συµφοιτητές τους και τελικά από την Ιστορία.
