Επιβάλλεται η ιδεολογική καθαρότητα της ΝΔ

Tα κόµµατα, αν και δεν τους φαίνεται, σε πολλά σηµεία µοιάζουν µε τα επώνυµα προϊόντα, όπου οι καταναλωτές έχουν συνηθίσει αυτό που ψωνίζουν, είτε γιατί είναι γευστικό είτε γιατί είναι πιο ποιοτικό είτε δεν ξέρω για τι ακριβώς το επιλέγουν. Με αντίστοιχα κριτήρια ο κόσµος αποφασίζει γιατί θα ψηφίσει τη Ν.∆. και τον Μητσοτάκη για να τον κυβερνήσει και όχι το ΠΑΣΟΚ και τον Ανδρουλάκη.

Η µόνη διαφοροποίηση ανάµεσα στα προϊόντα και στα κόµµατα είναι ότι στο δεύτερο η όποια επιλογή γίνει διαρκεί περί τα τέσσερα χρόνια και για να αλλάξει απαραίτητη προϋπόθεση είναι η προσφυγή στις κάλπες. Εις διπλούν οι πολίτες, αυτοί που πήγαν για να εκλέξουν κυβερνήτη στις εκλογές του ’19 και του ’23, επέλεξαν έναντι των εναλλακτικών που τους προτάθηκαν τον Μητσοτάκη, και µάλιστα η συγκεκριµένη επιλογή έτυχε ευρείας αποδοχής. Είναι αυτό που παραβλέπουν όλοι όσοι επιµένουν εδώ και χρόνια να αµφισβητούν την πολιτική κυριαρχία σε όλα τα επίπεδα του σηµερινού πρωθυπουργού και που συχνά-πυκνά ανακαλύπτουν είτε τους αντιπάλους του είτε τους διαδόχους του. Οσες φορές το έχουν επιχειρήσει, το µόνο που κατάφεραν είναι να ηττηθούν από µια πραγµατικότητα που δεν δείχνει να µεταβάλλεται, γιατί απλώς οι εναλλακτικές που κατά καιρούς προτείνονται είναι εµφανώς υποδεέστερες του Μητσοτάκη. Αυτή ακριβώς η αδυναµία τού να προκύψει κάτι αξιόµαχο απέναντι στον επί επτά χρόνια κυβερνήτη της χώρας είναι που κάνει τη Ν.∆. σε πολλές περιπτώσεις να καλείται να αντιπολιτευτεί ακόµα και τον κακό της εαυτό. Το γεγονός ότι δεν υπάρχει αντίπαλο δέος όχι µόνο δεν βοηθά, αλλά, απεναντίας, δηµιουργεί ολοένα και περισσότερα προβλήµατα.

Με αφορµή τους πρόσφατους χειρισµούς στο Αγροτικό, αλλά και το τρελάδικο της πλατείας, που εσχάτως φιλοδοξεί να εκπροσωπήσει η Καρυστιανού, αναδείχθηκε για άλλη µία φορά η ανάγκη της ύπαρξης ενός καθαρόαιµου πολιτικού πυλώνα που θα εκπροσωπεί το κανονικό, το σοβαρό και, κυρίως, την προοπτική. Τα κόµµατα και όσοι τα εκπροσωπούν ρέπουν κατά καιρούς στον λαϊκισµό, θεωρώντας ότι µε αυτήν την εύκολη συνταγή θα καταφέρουν να προσελκύσουν εύκολα πελάτες, εν προκειµένω ψηφοφόρους. Παραδοσιακά έχει αποδειχτεί - και αναφέροµαι στο όχι και τόσο µακρινό 2012, όταν η τότε ηγεσία της Ν.∆. επιχείρησε κάτι τέτοιο, αυτό που πέτυχε ήταν η συρρίκνωσή της. Κακά τα ψέµατα, αυτοί που διατηρούν ανθεκτική τη µεγάλη Φιλελεύθερη Παράταξη είναι το 30%-35% των νοικοκυραίων, αυτών που χωρίς αναστολές κάνουν τον σταυρό τους, που έχουν αυξηµένο το αίσθηµα της εθνικής συνείδησης και που δεν ενοχοποιούν το κέρδος. Σε αυτήν τη φάση, που όλα αλλάζουν γύρω µας, που ο κόσµος «στρίβει» συντηρητικά, η Ν.∆. οφείλει να επαναπροσεγγίσει τον κόσµο της. Με ιδέες και προτάσεις και µε πρόσωπα που διαθέτουν τη δυνατότητα να επικοινωνήσουν µε ένα κοινό που ενοχλήθηκε (κυρίως) από την ψήφιση του νοµοσχεδίου για την ισότητα στον γάµο.

Αυτό που επιβάλλεται σε αυτόν τον χρόνο είναι να υπάρξει ιδεολογική καθαρότητα, σε συνδυασµό µε την απενοχοποίηση κάθε φιλελεύθερης και κεντροδεξιάς πολιτικής. Γιατί, όταν θέλει κανείς να επαναπροσεγγίσει όσους έφυγαν και πήγαν στον Βελόπουλο, στη Λατινοπούλου και στη «Νίκη», οφείλει να έρθει, για παράδειγµα, πιο κοντά στην Εκκλησία. Αναφέρω το συγκεκριµένο παράδειγµα για τον εξής πολύ απλό λόγο, που δεν είναι άλλος από την απουσία κυβερνητικής εκπροσώπησης από τις εκκλησίες την ηµέρα των Χριστουγέννων. Ενώ οι υπουργοί συνωστίζονται σε κάθε εναλλακτικό, απουσίαζαν από τα social media αλλά και από τα συµβατικά οι φωτογραφίες των κυβερνητικών αξιωµατούχων από τις εκκλησίες. Ο κόσµος δεν έφυγε από τη Ν.∆. γιατί δεν είναι καλός µεταρρυθµιστής ο Μητσοτάκης ή γιατί έχει παράπονα ότι δεν µοιράζει χρήµατα. Απεναντίας, και στα δύο είναι µε διαφορά ο καλύτερος της Μεταπολίτευσης. Ωστόσο, οι οπαδοί, πέρα από τα όποια ποσοτικά τούς δίνουν οι ηγέτες, αρέσκονται και στα ποιοτικά. Αυτά που «τρέφουν» τις ιδέες και που τις διατηρούν ανθεκτικές στον χρόνο. Αν, λοιπόν, κοιτάξει κανείς ποιοι αποστασιοποιήθηκαν τα τελευταία χρόνια από τη Ν.∆., θα καταλήξει στο συµπέρασµα ότι είναι αυτοί οι ροµαντικοί που ζητούν πολύ λιγότερα από αυτά που, ενδεχοµένως, να τους προσφέρει η κυβέρνηση. Οµως, αυτά τα λίγα είναι που τους κρατούν «ερωτευµένους» µε την παράταξη και τις ιδέες που διαχρονικά πρεσβεύει.

Αξίζει...

Από κάτι αστάθµητα που µου έστειλαν φίλοι µου δηµοσκόποι προκύπτει µια περαιτέρω φθορά του κυβερνώντος κόµµατος, που συνδέεται κυρίως µε τον χειρισµό που έγινε στο θέµα των µπλόκων.

Τα όψιµα κλαψουρίσµατα µε την Καρυστιανού


Παρακολουθώ µε εξαιρετικά µεγάλο ενδιαφέρον τα όψιµα κλαψουρίσµατα κάτι τύπων που επί χρόνια είχαν συµπαραταχθεί µε την Καρυστιανού, µη βλέποντας ότι από την πρώτη µέρα η συγκεκριµένη κυρία είχε έναν και µόνο στόχο: να κατέβει στην πολιτική για να αµφισβητήσει ό,τι τα προηγούµενα χρόνια άφησαν χωρίς να το αµφισβητήσουν ο Τσίπρας, η Ζωή, ο Πολάκης και ο Τζανακόπουλος. Ζητά δικαιοσύνη παντού και θέλει, αν καταλαβαίνω, να βάλει στη φυλακή όλους όσοι διαχειρίστηκαν τις τύχες του τόπου στα χρόνια της Μεταπολίτευσης. Μια ρητορική που µοιάζει σε πολλά σηµεία µε εκείνη της παλιάς Χρυσής Αυγής και των όσων τώρα λέει µέσα από τα social ο Κασιδιάρης. Το εντυπωσιακό στην όλη ιστορία είναι ότι, από τη στιγµή που σήκωσε το χεράκι της η Καρυστιανού, άρχισαν να την πετροβολούν όσοι επί χρόνια τη χειροκροτούσαν. Είναι άλλη µία τρανταχτή απόδειξη της διάλυσης του πολιτικού σκηνικού, το οποίο συµπεριφέρεται (κυρίως) ανερµάτιστα.

Ενδιαφέρει...

Αν και σας το έχω γράψει κατ’ επανάληψη, κάτι µου λέει (αλλά δεν ξέρω τι ακριβώς) ότι πολύ σύντοµα θα έχουµε νέα σχετικά µε την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα.

Στη χόβολη

  • Παρακολουθώ την αλλαγή στρατηγικής από την πλευρά της κυβέρνησης σε σχέση µε την Καρυστιανού και δεν σας κρύβω ότι γελάω. Οχι τίποτα άλλο, αλλά σκέφτοµαι ότι όσοι όψιµα την επικρίνουν (ακόµα και εντός της κυβέρνησης) πριν από έναν χρόνο φοβούνταν ακόµα και να ψελλίσουν το επώνυµό της. Το ενοχικό αυτό σύνδροµο είχε ως συνέπεια µέσα από την πλατεία να προκύψει ακόµα ένα πολιτικό «τέρας» έτοιµο να κατασπαράξει τους υπάρχοντες σχηµατισµούς.
  • Ο Πολάκης, ο Φάµελλος και ο Παππάς, αντιλαµβανόµενοι ότι δεν έχουν καµία τύχη να εκλεγούν στην επόµενη Βουλή, άρχισαν να µαζεύονται στο καβούκι τους, µήπως και εξασφαλίσουν το πολυπόθητο 3% για τον ΣΥΡΙΖΑ. Επειδή το έχω ξαναγράψει, η µοναδική περίπτωση να το καταφέρουν είναι να ηγηθεί του κόµµατος ο αψύς Σφακιανός, που είναι ο µόνος που µπορεί να βγάλει τον κόσµο στον δρόµο.
  • Βλέποντας την κατρακύλα του ΣΥΡΙΖΑ, σκεφτόµουν πώς αλλάζουν τα πράγµατα σε αυτήν τη µάταιη ζωή. Για παράδειγµα, ποιος θα µπορούσε να φανταστεί ότι, έπειτα από επτά χρόνια, η παρέα που κυβερνούσε τη χώρα θα έψαχνε κόµµα για να επανεκλεγεί. Και ειλικρινά λυπάµαι αυτόν τον Τζανακόπουλο, που είχε πιστέψει στο όνειρο, αντιµετωπίζοντας ως πραγµατικότητα τη φάρσα της Ιστορίας.
  • ∆ιαρκής, όπως µαθαίνω, είναι η συνεργασία του υπουργού Μιχάλη Χρυσοχοΐδη µε τον υφυπουργό παρά τω πρωθυπουργώ Γιώργο Μυλωνάκη. Οι δύο άνδρες, εξ όσων πληροφορούµαι, ασχολήθηκαν µε τη στρατηγική της Αστυνοµίας σε σχέση µε τους αγρότες.
  • Οι απευθείας αναθέσεις και κάτι ανεκτέλεστα έργα βρίσκονται εσχάτως στο στόχαστρο κάτι τύπων που αρέσκονται στο ψάξιµο.
  • Κάπου πήρε τ’ αυτί µου ότι εσχάτως έχει υπάρξει σοβαρή προσέγγιση της κεντρικής κυβέρνησης τόσο µε το σύστηµα Βαρδινογιάννη όσο και µε ένα άλλο (µιντιακό), που οµολογώ ότι, αν και το έψαξα, δεν κατάφερα να µάθω περί τίνος πρόκειται. Σε κάθε περίπτωση, αυτό που καταλαβαίνω διά γυµνού οφθαλµού είναι ότι υπάρχει µια µίνιµουµ συµφωνία ανάµεσα στον Μητσοτάκη και τους… άλλους.
  • Ενα «διαζύγιο» από εταιρεία που τα τελευταία χρόνια πρωταγωνιστεί στην πιάτσα αναµένεται να προκαλέσει µεγάλη αίσθηση, όταν και εφόσον ανακοινωθεί. Βλέπετε, ενίοτε οι αρραβώνες ή τα λογοδόσµατα δεν ανακοινώνονται στο ευρύ κοινό.
  • Αν θυµάµαι καλά, ο Ρούτσι έκανε απεργία πείνας επί µέρες διεκδικώντας την εκταφή του παιδιού του. Ενώ η ∆ικαιοσύνη έχει αποφανθεί επί του θέµατος, κάτι µου λέει ότι µέχρι σήµερα ο χαροκαµένος πατέρας δεν έχει υλοποιήσει το αίτηµά του.
  • Επειδή διαβάζω διάφορα σε σχέση µε τον Παναθηναϊκό, σπεύδω να σας ενηµερώσω για ένα deal που φηµολογείται ότι έγινε επί αµερικανικού εδάφους και το οποίο συνδέεται µέχρι και µε τον Αντετοκούνµπο. Σύµφωνα µε τα διαδιδόµενα, ο Πάνου (µάνατζερ του Γιάννη) έχει συµφωνήσει να εξαγοράσει έναν Παναθηναϊκό. Προφανώς και όχι οπαδό, αλλά οµάδα…


Δημοσιεύτηκε στο ένθετο Secret της εφημερίδας ''Παραπολιτικά''