Οταν Καραµανλής και Σαµαράς εκδικούνται τον Νεοδηµοκράτη

Μπροστά σε ένα εύθραυστο πολιτικό σκηνικό και ένα ακόµα πιο µεταβαλλόµενο διεθνές περιβάλλον, η Παράταξη που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραµανλής επιβεβαιώνει την ανθεκτικότητα που επέδειξε στα χρόνια της Μεταπολίτευσης. Η Ν.∆., εκτός από κυρίαρχη από τις εκλογές του ’19, µοιάζει και ως η µόνη επιλογή που είναι ικανή να διασφαλίσει τη σταθερότητα και την ασφάλεια της χώρας. ∆υστυχώς για την υπερβολικά ώριµη ∆ηµοκρατία µας, οι δυνάµεις της αντιπολίτευσης, επί οκτώ συναπτά έτη, δεν κατάφεραν να δηµιουργήσουν τις προϋποθέσεις µιας εναλλακτικής πρότασης διακυβέρνησης απέναντι σε αυτήν του Κυριάκου Μητσοτάκη. Η αδυναµία ακριβώς αυτή είχε ως συνέπεια τον κατακερµατισµό της Κεντροαριστεράς. Μπροστά σε αυτή την πραγµατικότητα, εσχάτως έρχεται να προστεθεί και κάτι πρωτόγνωρο για τα εγχώρια πολιτικά δεδοµένα, που συνδέεται µε το γινάτι των πρώην πρωθυπουργών και πρώην προέδρων της Ν.∆. Και ίσως αυτό το πρωτόγνωρο είναι που µπορεί να φέρει σε δυσχερή θέση τη χώρα, αφού ο Μητσοτάκης, αργά ή γρήγορα, κάποια στιγµή θα φύγει από το Μέγαρο Μαξίµου.

Κακά τα ψέµατα. Η αδιανόητη πολιτικά εµπάθεια που δείχνουν έναντι του σηµερινού πρωθυπουργού οι Κώστας Καραµανλής και Αντώνης Σαµαράς δηµιουργεί τις προϋποθέσεις για την ύπαρξη γενικευµένης πολιτικής αποσταθεροποίησης. Αν λοιπόν καθίσει ψύχραιµα κάποιος και αναλύσει τα όσα υποστηρίζουν οι δύο πρώην πρωθυπουργοί, το συµπέρασµα που θα βγάλει δεν είναι άλλο από το γεγονός ότι επί της ουσίας αισθάνονται «αποκλεισµένοι» από το κινητό τηλέφωνο του Μητσοτάκη. Οι δύο πρώην ιδανικά θα ήθελαν µία φορά τον µήνα, αν όχι συχνότερα, ο νυν πρωθυπουργός να προσφεύγει στις συµβουλές τους, εξέλιξη που θα τους καθιστούσε πολύ σηµαντικότερους από όσο σήµερα (οι ίδιοι) αισθάνονται. Αν θα µπορούσε να το κάνει αυτό ο Μητσοτάκης; Προφανώς και η απάντηση είναι «ναι». Αν, τώρα, θα ωφελούσε κάπου; Εδώ η απάντηση είναι µάλλον «όχι», πέραν του να φτιάξει το «κέφι» στους Καραµανλή και Σαµαρά.

Ολα αυτά και πάλι έχουν ελάχιστη σηµασία µπροστά στη µεγάλη εικόνα, που συνδέεται µε την ιστορία της Παράταξης. ∆εν ξέρω τι έχουν, τι τους ενόχλησε και, κυρίως, τι επιδιώκουν για το µέλλον τους οι δύο πρώην πρωθυπουργοί. Απεναντίας, γνωρίζω, και δη από πρώτο χέρι, ότι Καραµανλής και Σαµαράς, όταν ζήτησαν από τα εκατοµµύρια των Νεοδηµοκρατών να τους εµπιστευτούν, σε διαφορετικούς χρόνους, το πέτυχαν. Απέναντι σε αυτούς τους ανώνυµους αγωνιστές της Παράταξης, που βρίσκονται στο µετερίζι της ευθύνης από το ’74 µέχρι και σήµερα, προφανώς έχουν και ευθύνη, εκτός από τεράστια υποχρέωση, οι δύο πρώην πρωθυπουργοί. Γιατί για έναν οποιονδήποτε Ελληνα, και δη πολιτικό, αποτελεί ύψιστη τιµή η ψήφος των πολιτών, που, αθροιζόµενη, τον οδηγεί στην πρωθυπουργία της χώρας. Και αυτό συνέβη δύο φορές µε τον Κώστα Καραµανλή, καθώς εκατοµµύρια ψηφοφόροι επέλεξαν τον ίδιο και τη Ν.∆. για να τους κυβερνήσουν. Λίγα χρόνια αργότερα, πολύ λιγότεροι, αλλά και πάλι η πλειοψηφία των εκλογέων, έδωσαν ψήφο εµπιστοσύνης στον Αντώνη Σαµαρά. Και στις δύο περιπτώσεις οι ανώνυµοι ψηφοφόροι δεν ζήτησαν ανταλλάγµατα, αλλά το έκαναν γιατί θεώρησαν ότι αυτό επέβαλλε πρωτίστως το εθνικό συµφέρον και δευτερευόντως η παραταξιακή τους συνείδηση.

Απέναντι σε αυτά τα εκατοµµύρια του κόσµου οι Καραµανλής και Σαµαράς είναι υπόλογοι και όχι στον Μητσοτάκη, που ηγείται σήµερα (αλλά όχι για πάντα) της µεγάλης Φιλελεύθερης Παράταξης. Ο ανώνυµος ψηφοφόρος της Ν.∆. προφανώς και δεν νοιάζεται για τα όποια καπρίτσια των πρώην πρωθυπουργών. Απεναντίας, θα έλεγα ότι εξοργίζεται όταν βλέπει δύο ηγέτες που αγάπησε και τίµησε µε την ψήφο του να συµπεριφέρονται σχεδόν εκδικητικά απέναντι στο κόµµα που τους ανέδειξε και τους έκανε πρωθυπουργούς. Μάλιστα, στα δύσκολα των Καραµανλή και Σαµαρά ο ίδιος κόσµος µπήκε ασπίδα, όρθωσε ανάστηµα, µόνο και µόνο για να µη ζηµιωθεί η Παράταξη και κατ’ επέκταση η χώρα.

Και σήµερα όλοι αυτοί οι αγωνιστές της Παράταξης βλέπουν τους πρώην ηγέτες τους, αφού προηγουµένως έχουν τιµηθεί στον ύψιστο βαθµό, να επιδιώκουν να κάνουν ζηµιά πρωτίστως στη Ν.∆. και δευτερευόντως στον Μητσοτάκη. Γιατί αν το κόµµα που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραµανλής υποστεί εκλογική ζηµιά, οι µεγάλοι χαµένοι θα είναι πρωτίστως η χώρα και δευτερευόντως η Παράταξη. Τα εκατοµµύρια όλων αυτών που δεν έφυγαν ποτέ από τη Ν.∆. απαιτούν ενότητα και σοβαρότητα, αδιαφορώντας για τα όποια προσωπικά γινάτια. Αλλωστε, τη ζηµιά δεν θα την υποστεί ο σηµερινός πρωθυπουργός, που ήδη κυβερνά επτά και πλέον χρόνια, αλλά η επόµενη γενιά…

Αξίζει...

Μετά τη Chevron, µαθαίνω ότι ο υπουργός Παπασταύρου ετοιµάζει και ένα ακόµα υπερατλαντικό «χτύπηµα», ως αποτέλεσµα του πρόσφατου ταξιδιού στις ΗΠΑ.

Οι δηµοσκόποι «φοβούνται» το Κίνηµα του Καναπέ

Εντονο προβληµατισµό προκαλεί στους δηµοσκόπους η εικόνα που αποτυπώνεται σε όλες σχεδόν τις έρευνες που διεξάγονται κατά το τελευταίο χρονικό διάστηµα. Εκτός από την εκτίναξη του Τσίπρα και την κατρακύλα του ΠΑΣΟΚ, τα ευρήµατα των πρόσφατων ερευνών καταγράφουν και κάτι ακόµα, το οποίο δηµιουργεί προϋποθέσεις για ένα σκηνικό απόλυτης εκλογικής αβεβαιότητας. Σύµφωνα µε τους δηµοσκόπους, µε δεδοµένη την παρουσία (κυρίως) του κόµµατος Καρυστιανού και βλέποντας τι γίνεται όταν προσπαθούν να καταγράψουν τις επιλογές του νέου κόσµου, δεν θα πρέπει να αποκλείεται η ενεργοποίηση του Κινήµατοτου Καναπέ. Με απλά λόγια, οι ερευνητές αυτό που επισηµαίνουν κάτι σαν άγνωστο «Χ» είναι το να προσέλθουν µαζικά στις κάλπες κοινά που παραδοσιακά απείχαν. Στην περίπτωση αυτή, όπως υποστηρίζουν, µπορεί να ανατραπεί άρδην το σκηνικό, όπως αυτό καταγράφεται σε αυτή τη φάση στις δηµοσκοπήσεις.

Ενδιαφέρει...

Στην περίπτωση που, όπως όλα δείχνουν, ο Μητσοτάκης αποφύγει τις φθινοπωρινές κάλπες, τότε ανοίγει διάπλατα το παράθυρο του δοµικού ανασχηµατισµού.

Στη χόβολη

  • Κάπως άσχηµα είναι τα µαντάτα για το υπό δηµιουργία κόµµα του προέδρου Σαµαρά. Οπως µαθαίνω, και στις πιο φρέσκες δηµοσκοπήσεις δεν δείχνει να κερδίζει κόσµο. Μάλιστα, ακόµα και στη Βόρεια Ελλάδα καταγράφει ποσοστά µεταξύ φθοράς και αφθαρσίας.
  • Με την ευκαιρία, να σας πω ότι ανάµεσα στα πρόσωπα στα οποία πρότεινε συµπόρευση ο Σαµαράς ήταν και ο καθηγητής και πρώην βουλευτής Θόδωρος Φορτσάκης, ο οποίος, φυσικά, αρνήθηκε (όπως έµαθα) ευγενικά την πρόταση του Μεσσήνιου. Και δεν είναι ο µόνος, αφού κάτι µου λέει ότι έχει κατακλυστεί από (πολιτικές) χυλόπιτες ο αρχηγός Αντώνης.
  • Η ιστορία µε τις Πολεοδοµίες φαίνεται πως έχει ξεφύγει για τα καλά, µε το ΤΕΕ να έχει µπει πλέον στο µάτι του πολιτικού και δικαστικού κυκλώνα. Σε αντίθεση µε τη γραµµή που ακολουθεί για τους δικούς του λόγους ο Νίκος Ανδρουλάκης, ο πρόεδρος Τσίπρας δείχνει διατεθειµένος να καταγγείλει µέχρι και «υπόγειες» συνεννοήσεις µεταξύ Ν.∆. και ΠΑΣΟΚ στο ΤΕΕ.
  • Για να ξέρετε, στη συνεδρίαση της 29ης Ιουνίου θα επιλεγεί από το Υπουργικό Συµβούλιο η νέα ηγεσία του Αρείου Πάγου.
  • Επειδή έχει ξεκινήσει εδώ και καιρό µια οµολογουµένως πρόωρη συζήτηση σε σχέση µε τη συγκρότηση του ψηφοδελτίου Επικρατείας, αφού σας πω ότι η λογική λέει πως δεν έχει γίνει καµία τέτοια κουβέντα, σπεύδω να αφήσω εδώ το όνοµα του υπουργού Εξωτερικών, Γιώργου Γεραπετρίτη. Βλέπετε, ο τελευταίος είναι, σε κάθε περίπτωση, απαραίτητος στην επόµενη Βουλή.
  • Με αφορµή και την πρόσφατη αντίδραση της Κοβέσι, λόγω της απόφασης της κυβέρνησης να οριοθετήσει τριετή θητεία για τους Ευρωπαίους εισαγγελείς, δεν αποκλείω ο Μητσοτάκης, όχι µακριά από αυτόν τον χρόνο, να βγει και να καταγγείλει τον θεσµό. Εδώ που τα λέµε, το έχει κάνει εν µέρει µε τις πρόσφατες νοµοθετικές πρωτοβουλίες που ανέλαβε επί του συγκεκριµένου πεδίου.
  • Μου λένε ότι από τα µέχρι τώρα στοιχεία προκύπτει πως ο Χρήστος Τριαντόπουλος θα παραπεµφθεί σε δίκη στο Ειδικό ∆ικαστήριο.
  • Μόνο θετικά σχόλια έχει προκαλέσει η πρωτοβουλία του περιφερειάρχη Χαρδαλιά να συγκροτήσει ένα «πακέτο» καλοκαιρινών εκδηλώσεων οι οποίες θα είναι δωρεάν για το κοινό. Επί της ουσίας µιλάµε για ένα φεστιβάλ µε εννέα συναυλίες, που θα πραγµατοποιηθούν σε αντίστοιχους αρχαιολογικούς χώρους της περιφέρειας.
  • Ο ορατός κίνδυνος να µείνει εκτός Βουλής ο Πολάκης έχει αρχίσει να βάζει σε σκέψεις έναν κόσµο που δεν µπορεί να φανταστεί τη ζωή του χωρίς τον µεγάλο επαναστάτη της σύγχρονης Αριστεράς. Επειδή όµως για να γίνει κάποιος βουλευτής, απαραίτητη προϋπόθεση είναι να εξασφαλίσει ένα 3% το κόµµα του οποίου είναι υποψήφιος, µε τα σηµερινά δεδοµένα δεν το βλέπω και τόσο πιθανό για τον ΣΥΡΙΖΑ.

Δημοσιεύτηκε στο ένθετο Secret της εφημερίδας «Παραπολιτικά»