Το σωστό δίληµµα είναι «Μητσοτάκης ή Τσίπρας»


Κατά κοινή παραδοχή, η χώρα έχει εισέλθει εδώ και περίπου ένα δίµηνο σε µια άτυπη προεκλογική περίοδο, που αργά ή γρήγορα θα οδηγήσει σε µία από τις πιο κρίσιµες εκλογικές αναµετρήσεις της Μεταπολίτευσης. Το γεγονός του πολυκερµατισµού που παρατηρείται στον χώρο της Κεντροαριστεράς, από τη µία, σε συνδυασµό µε την κόπωση που έχει προκαλέσει η µακρόχρονη διακυβέρνηση (χωρίς ουσιαστικό αντίπαλο) Μητσοτάκη ακόµα και στον σκληρό πυρήνα των ψηφοφόρων της Ν.∆., εκ των πραγµάτων τοποθετούν τα πράγµατα σε µια εντελώς διαφορετική βάση. Κακά τα ψέµατα, αν σήµερα κάποιος επιχειρούσε µε ασφάλεια να εκτιµήσει τι θα προκύψει από τις επόµενες κάλπες, απλώς θα έβγαζε ένα επιπόλαιο πολιτικό συµπέρασµα, που προφανώς δεν θα «πατούσε» σε κάποια βάση.

Από τις δηµοσκοπήσεις που έχουν δει το φως της δηµοσιότητας κατά το τελευταίο χρονικό διάστηµα επί της ουσίας επιβεβαιώνεται το «µονοπώλιο» που έχει πετύχει από το ’15, οπότε εξελέγη πρόεδρος της Ν.∆., µέχρι και τούδε ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Εκτός του ότι δείχνει να παίζει χωρίς αντίπαλο, όσο πλησιάζουµε προς τη στιγµή που νοµοτελειακά θα µπουν τα διλήµµατα, ενισχύει ακόµα περισσότερο το αίσθηµα της ανασφάλειας στον κανονικό κόσµο. Γιατί, καλώς ή κακώς, το δίληµµα που ήδη τίθεται ακόµα και στις καφενειακές συζητήσεις δεν είναι «Μητσοτάκης ή χάος», αλλά «Μητσοτάκης ή Τσίπρας». Αυτό ακριβώς (και τίποτα λιγότερο) θα κληθούν να αποφασίσουν οι πολίτες, όταν µε το καλό θα προσέλθουν στις κάλπες. Αν θέλουν να συνεχίσουν µε τον πρωθυπουργό και την κυβέρνηση που κρατά τα ηνία του τόπου τα τελευταία χρόνια ή µε τον πρώην πρωθυπουργό, που κόντεψε να µας οδηγήσει εκτός ευρώ, µε το αχρείαστο δηµοψήφισµα και τα όσα προηγήθηκαν ή ακολούθησαν τούτου.

Η επιλογή των εκλογέων είναι συγκεκριµένη και αποτυπώνεται ολοένα και πιο ξεκάθαρα στα αποτελέσµατα των δηµοσκοπήσεων. Ολοι εµείς θα κληθούµε να αποφασίσουµε όχι για ένα πρόσωπο που δεν το γνωρίζουµε, αλλά για δύο που είναι κάτι περισσότερο από γνωστά στο ευρύ κοινό. Και µπορεί να φαντάζει περίπλοκη η επιλογή, ωστόσο είναι κάτι περισσότερο από απλή. Θέλουµε τον Μητσοτάκη στο Μαξίµου ή τον Τσίπρα; Επιθυµούµε στην επόµενη κυβέρνηση τους ∆ένδια, Χρυσοχοΐδη, Βορίδη, Πιερρακάκη, Αδωνι, Γεραπετρίτη ή κάτι µαθητευόµενους µάγους, µαζί µε τη Γεροβασίλη, που πιστεύουν στη δεύτερη φορά Αριστερά µε άλλη ταµπέλα; Οσες φορές αντιµετωπίσαµε µε επιπολαιότητα την ψήφο το πληρώσαµε πανάκριβα στο ταµείο της Ιστορίας. Ακόµα µεγαλύτερο υπήρξε το τίµηµα όταν πιστέψαµε ότι οι εκλογές είναι κάτι σαν τον χαβαλέ που κάνουµε στις παρέες µας. Μπροστά στην κρισιµότητα των στιγµών, οφείλουµε να αναλογιστούµε όσα σηµαντικά έγιναν τα τελευταία χρόνια, ανεξάρτητα αν µας κάνει παρέα ή όχι ο Μητσοτάκης. Αλλωστε, έχω την αίσθηση ότι ο συνταγµατικός νοµοθέτης, όταν αποφάσισε να θεσµοθετήσει τη διαδικασία των εκλογών, δεν είχε στο µυαλό του ούτε να µας κάνει προξενιό ούτε, φυσικά, να µας βρει φίλους. Απεναντίας, από τη διαδικασία των εκλογών προκύπτει ένα και µόνο πράγµα: Εκλέγεται κυβέρνηση και κατ’ επέκταση πρωθυπουργός.

Ο Μητσοτάκης, που έχει αποδείξει ότι γνωρίζει όσο λίγοι να οικοδοµεί σχέσεις µε το εκλογικό σώµα, επιβάλλεται να απευθυνθεί στο 40% των πολιτών που κινούνται στην κανονικότητα. Στο εκλογικό κοινό που τον ψήφισε το ’19 και το ’23, που δεν θέλει να ξαναζήσει την περιπέτεια της διακυβέρνησης των Τσιπροκαµµένων. Σε αυτόν τον κόσµο ήδη έχει µπει το δίληµµα σε σχέση µε το ποιος µπορεί να κυβερνήσει καλύτερα τη χώρα, διασφαλίζοντας τη σταθερότητα και την αναπτυξιακή τροχιά της. Για να πειστεί αυτό ακριβώς το κοινό, απαραίτητη προϋπόθεση είναι να χτιστούν γέφυρες, όπως έγινε και στις δύο προηγούµενες αναµετρήσεις. Αν επιτευχθεί ο συγκεκριµένος στόχος, τότε τα ποσοστά θα είναι πολύ υψηλότερα από αυτά που καταγράφουν ακόµα και οι πιο αισιόδοξες δηµοσκοπήσεις για τη Ν.∆. και τον Μητσοτάκη.


Αξίζει...

Επειτα από πολλά χρόνια, ο Χρύσανθος Λαζαρίδης του Σαµαρά θα συνυπάρξει µε τον πρώην περιφερειάρχη Πέτρο Τατούλη. Για όσους δεν το θυµούνται, οι δυο τους είχαν συνυπάρξει, κάπου εκεί τη δεκαετία του ’70, στο ΕΚΚΕ, κίνηµα που δεν είχε καµία σχέση µε τη ∆εξιά.


Μονόδροµος η εκλογή Πολάκη στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ

Με τον Πολάκη ούτε είχα ούτε φιλοδοξώ να έχω (όπως άλλωστε και ο ίδιος) οποιαδήποτε σχέση, παρά το γεγονός ότι επί κάµποσα χρόνια εκπροσωπεί τα υπέροχα Χανιά στη Βουλή. Το γεγονός ότι δεν έχω σχέση µαζί του προφανώς και δεν µε αποτρέπει από το να δω µε περισσή αντικειµενικότητα αυτό που ο ίδιος δύναται να προσφέρει πρωτίστως στη δοκιµαζόµενη Αριστερά και δευτερευόντως σε όλους εµάς που καλώς ή κακώς ζούµε σε τούτη τη χώρα. Εδώ και χρόνια, από τούτη εδώ τη γωνιά σάς έγραφα ότι όσο «µικραίνει ο ΣΥΡΙΖΑ, τόσο µεγαλώνει το πολιτικό µπόι του Πολάκη». Σήµερα βρισκόµαστε σε αυτό ακριβώς το σηµείο. Οπότε η απόφαση των ΣΥΡΙΖΑίων είναι σχεδόν µονόδροµος, αν θέλουν να ελπίζουν σε κάτι καλύτερο. Με απλά λόγια, ο µόνος που µπορεί να τους ξαναφέρει στο πολιτικό προσκήνιο είναι ο Πολάκης. Σε κάθε περίπτωση, η στήλη, για το καλό της ∆ηµοκρατίας, θα στηρίξει «ανοικτά» τη συγκεκριµένη επιλογή, αφού πέρα και πάνω από τα γινάτια υπάρχει η χώρα.

Ενδιαφέρει...

Εναν από τους πιο έµπειρους του χώρου της επικοινωνίας έχει στους κόλπους του υπό δηµιουργία κόµµατός του ο πρόεδρος Σαµαράς. Αναφέροµαι στον Νίκο Καραχάλιο, που δεν αποκλείεται να είναι υποψήφιος και σε µία από τις εκλογικές περιφέρειες της Αττικής.

Στη χόβολη

  • ∆ίπλα σάς γράφω για τον µονόδροµο των ΣΥΡΙΖΑίων να εκλέξουν τον Πολάκη αρχηγό. Επειδή, όµως, εκεί στην παλιά Αριστερά έχουν αποδείξει ότι έχουν µια ροπή στην πολιτική αυτοκτονία, εφόσον δεν το πράξουν, νοµίζω ότι πλέον είναι µονόδροµος η δηµιουργία ενός αντισυστηµικού φορέα από τον αψύ Σφακιανό.
  • Επειδή κυκλοφορούν πολλά και διάφορα σε σχέση µε το ενδεχόµενο ο δήµαρχος Πειραιά, Γιάννης Μώραλης, να µετακινηθεί στην κεντρική πολιτική σκηνή, σπεύδω να σας επαναλάβω ότι εξ όσων πληροφορούµαι ο άνδρας θα επιµείνει αυτοδιοικητικά.
  • Μου λένε ότι ο Γιάννης Μπρατάκος θα έχει κάποιον (σηµαντικό) ρόλο στην εκλογική οµάδα της Ν.∆.
  • Μία από τις εκλογικές περιφέρειες που θα επιλέξει να είναι υποψήφιος ο Τσίπρας θα είναι είτε τα Χανιά είτε το Ηράκλειο. Προφανώς το θέλει για να πάει κόντρα (εντός έδρας) στον Ανδρουλάκη.
  • Τον δρόµο της επιστροφής έχει πάρει -και δη µε φόραο υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ Γιώργος Μυλωνάκης, έχοντας ξεπεράσει την πρόσφατη (οµολογουµένως δύσκολη) περιπέτεια µε την υγεία του. Ηδη τον είδαν στο γραφείο που διατηρεί επί της Βασιλίσσης Σοφίας, γεγονός που προαναγγέλλει την επιστροφή σύντοµα και στο βασικό του γραφείο στο Μαξίµου. Εδώ που τα λέµε, ο Μυλωνάκης και λείπει και είναι σίγουρα χρήσιµος για τα µελλούµενα.
  • Με την ευκαιρία, να σας πω ότι εσχάτως άρχισε να κυκλοφορεί και µια ιδέα, από τις καλές οφείλω να οµολογήσω, που θέλει τον Μυλωνάκη να είναι υποψήφιος στο Επικρατείας της Ν.∆.
  • Κάπου πήρε τ’ αυτί µου ότι οι επιτελείς του Μαξίµου που ασχολούνται µε την καµπάνια (την προεκλογική εννοώ) έδωσαν τα χέρια µε τη διαφηµιστική εταιρεία που θα τρέξει τα διαφηµιστικά του κυβερνώντος κόµµατος.
  • Με την ευκαιρία, να σας πω ότι ρόλο στην καµπάνια θα έχει και ο γραµµατέας της Ν.∆., Κωνσταντίνος Κυρανάκης, ο οποίος από µικρός έχει ασχοληθεί (και επαγγελµατικά) µε την επικοινωνία, και δη µε τις πολιτικές καµπάνιες.
  • Μόνο θετικό πρόσηµο µπορεί να προσδώσει κάποιος στα όσα ανακοινώθηκαν τη ∆ευτέρα σε σχέση µε τη συµπόρευση των εταιρειών AKTOR και Motor Oil. Βλέπετε, το νέο εταιρικό σχήµα σε ΗΛΕΚΤΩΡ και Thalis εκτοξεύει την παρουσία των δύο οµίλων σε απόβλητα και νερά.


Δημοσιεύτηκε στo ένθετο Secret της εφημερίδας «Παραπολιτικά»