Ο κίνδυνος της βουβής (ανάποδα από το ’23) ψήφου


Αποτελεί κοινή παραδοχή ότι το πολιτικό σκηνικό παρουσιάζει µια πρωτόγνωρη εικόνα, γεγονός που δυσκολεύει ακόµα και τους «ειδικούς» στην ανάλυση των δεδοµένων να κάνουν ασφαλείς προβλέψεις σε σχέση µε το τι µέλλει γενέσθαι. Ο κατακερµατισµός της Κεντροαριστεράς, από τη µία, σε συνδυασµό µε την προοπτική της δηµιουργίας νέου πολιτικού φορέα από τον Αντώνη Σαµαρά, από την άλλη, και φυσικά η επανεµφάνιση του Κασιδιάρη εκ των πραγµάτων θολώνουν ακόµα περισσότερο την όλη εικόνα. Και τη θολώνουν γιατί κανείς δεν µπορεί να προβλέψει τι θα γίνει σε πέντε ή έξι µήνες, όπως είναι δύσκολο να βγουν συµπεράσµατα, όταν δεν γνωρίζεις το πολιτικό περιβάλλον µέσα στο οποίο θα πραγµατοποιηθούν οι εκλογές. Το µόνο σίγουρο σε αυτήν τη φάση είναι ότι έχουµε έναν πρωθυπουργό και µια κυβέρνηση που σε όλα τα διλήµµατα υπερτερεί των βασικών αντιπάλων. Ακόµα και στο θέµα της ακρίβειας, που προτάσσεται ως µείζον, όταν οι πολίτες καλούνται από τους δηµοσκόπους να απαντήσουν ποιος µπορεί µε µεγαλύτερη αποτελεσµατικότητα να το διαχειριστεί, χωρίς δεύτερη σκέψη απαντούν «ο Μητσοτάκης».

Ολα αυτά ενδεχοµένως να µην έχουν και τόσο µεγάλη σηµασία σε έναν κόσµο που θέλει να «στείλει µήνυµα». Γιατί η διαφορά των εκλογών του ’23 µε τις εκλογές του ’27 έχει να κάνει µε το γεγονός ότι ανιχνεύεται µια µεγάλη µερίδα ψηφοφόρων, κυρίως του κυβερνώντος κόµµατος, που δείχνουν τη διάθεση να «τιµωρήσουν» προσωπικά τον Μητσοτάκη. Είναι αυτοί που θέλουν, όπως λένε, να στείλουν µήνυµα στην πρώτη κάλπη, έχοντας τη βεβαιότητα ότι στην καλύτερη θα στηθεί και δεύτερη, αν όχι και τρίτη. Αυτό ακριβώς είναι που πρέπει να προσέξουν στην κυβέρνηση, ενόψει και της δηµιουργίας του νέου κόµµατος από τον Σαµαρά. Μάλιστα, ο τελευταίος θα προσπαθήσει να εκµεταλλευτεί κυρίως τους θυµωµένους Νεοδηµοκράτες, λέγοντάς τους «κι εγώ Ν.∆. είµαι, γι’ αυτό δώστε τη δύναµη να την επαναφέρουµε στις ιδεολογικές της ράγες».

Το ότι υπάρχει ένας κόσµος που κάτι λέει, αλλά δεν γνωρίζουµε τι ακριβώς είναι αυτό και, κυρίως, σε τι στοχεύει, γίνεται ολοένα και πιο οφθαλµοφανές. Επειδή, λοιπόν, είναι δύσκολο να δει κανείς πίσω από τις θολές γραµµές, δεν είναι λίγοι εκείνοι που επισηµαίνουν (πλέον) τον ορατό κίνδυνο να δούµε το βράδυ των εκλογών να αποτυπώνεται στο εκλογικό αποτέλεσµα µια «βουβή ψήφος», που καµία δηµοσκόπηση δεν δύναται να καταγράψει. Ουδείς, άλλωστε, ξεχνά ότι και στις εκλογές του ’23 είχαµε µια τέτοια (εκλογική) συµπεριφορά, δεδοµένου ότι µέχρι και την τελευταία εβδοµάδα πριν από τις εκλογές ούτε µία εταιρεία δηµοσκοπήσεων δεν µπόρεσε να προσεγγίσει την τάση του εκλογικού σώµατος. Ηταν το «βουβό κύµα» που είχε διαµορφωθεί στην κοινωνία, που στο τέλος ευνόησε τη Ν.∆. και προσωπικά τον Μητσοτάκη. Προφανώς σε αυτό βοήθησαν και τα διλήµµατα που «έπεσαν» στο τραπέζι, αλλά κυρίως η ενεργοποίηση των ανακλαστικών των κανονικών ανθρώπων, που σε καµία περίπτωση δεν ήθελαν να βάλουν σε περιπέτεια τη χώρα και τη σταθερότητά της.

Με δεδοµένη τη συµπλήρωση οκτώ χρόνων διακυβέρνησης (που, όπως και να το κάνουµε, προκαλεί, εκτός από φθορά, και κόπωση στο εκλογικό σώµα), αλλά και τα όσα διαδραµατίζονται στα δεξιά της Ν.∆., στις όποιες αναλύσεις γίνονται επιβάλλεται να συµπεριλαµβάνεται και το σενάριο να δούµε επανάληψη του φαινοµένου της «βουβής ψήφου», µε την αντίστροφη φορά. ∆ηλαδή, αντί να εκτιναχθεί η Ν.∆. προς τα πάνω, να δούµε να αποµειώνονται τα ποσοστά της. Μπροστά σε αυτόν τον ορατό κίνδυνο, είναι προφανές ότι δεν πρέπει να αντιµετωπίζεται επιπόλαια το κόµµα Σαµαρά, κι αυτό γιατί κάλλιστα µπορεί να αποτελέσει ένα από τα καταφύγια της «βουβής ψήφου». Αν θέλουν να ελαχιστοποιήσουν τις πιθανότητες ενός τέτοιου κινδύνου, επιβάλλεται να κοιτάξουν κατάµατα τους «θυµωµένους» ψηφοφόρους του ’23, που προφανώς και δεν θύµωσαν επειδή δεν τους έδωσε περισσότερα χρήµατα ο Μητσοτάκης. Καλώς ή κακώς, όπως συµβαίνει µε τις οµάδες, έτσι και µε τα κόµµατα, ρόλο παίζουν και η ιδέα και το όραµα και η προοπτική και η σηµαία και, φυσικά, τα πρόσωπα.

Αξίζει...

∆ιευθυντής εφηµερίδας, από τους καλούς της πιάτσας, εσχάτως έχει πυκνώσει -σε βαθµό παρεξηγήσεως- τις επαφές του µε τον υπουργό Αµυνας, Νίκο ∆ένδια, µε τον οποίο τον συνδέει σχέση χρόνων.

Ο Ανδρουλάκης «στρίβει» αριστερά


Αν κάτι µπορεί κανείς να ξεχωρίσει από τη στρατηγική που έχει επιλέξει να ακολουθήσει το τελευταίο διάστηµα ο Νίκος Ανδρουλάκης, είναι η στροφή που επιχειρεί προς το αριστερό ακροατήριο. Επί της ουσίας, πρόκειται για µια επιλογή κάτι σαν µονόδροµος, διαπιστώνοντας ολοένα και περισσότερο την αυξηµένη επιρροή που έχει προσωπικά ο Κυριάκος Μητσοτάκης στο εκλογικό ακροατήριο του επονοµαζόµενου και ως «πολιτικού Κέντρου». Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, βλέποντας την αδυναµία του Τσίπρα να διευρύνει την επιρροή του στο παραδοσιακό κοινό της Αριστεράς, αποφάσισε να ανοίξει δίαυλο επικοινωνίας, επιλογή που µέχρι στιγµής δείχνει να αποδίδει. Συγκεκριµένα, από το σύνολο των δηµοσκοπήσεων προκύπτει µια απευθείας µετακίνηση από τα κόµµατα της Αριστεράς προς το ΠΑΣΟΚ, η οποία εκτιµάται ότι θα αυξηθεί στον δρόµο προς τις κάλπες.

Ενδιαφέρει...

Παρά τα όσα περί του αντιθέτου έσπευσαν να κυκλοφορήσουν κάποιοι στην πιάτσα, από αξιόπιστες πηγές διαψεύδεται κατηγορηµατικά η φηµολογία που θέλει τον υπουργό Πολιτικής Προστασίας, Βαγγέλη Τουρνά, να σκέφτεται να παραιτηθεί.

Στη χόβολη

  • Τελικά, εκεί στον ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να µην έχουν και τόσο µυαλό. ∆εν µπορώ να εξηγήσω διαφορετικά το γεγονός ότι ωθούν το πιο µαχητικό στέλεχός τους, που δεν είναι άλλο από τον Πολάκη, στην πόρτα της εξόδου. Φυσικά, για µας τους Χανιώτες, είναι κάτι σαν δώρο Θεού, αν πιστέψω τις πληροφορίες που κυκλοφορούν, οι οποίες εµφανίζουν τον αψύ Σφακιανό διατεθειµένο να διεκδικήσει τον µητροπολιτικό δήµο του νοµού.
  • Να είσαι από τους πλέον προβεβληµένους υπουργούς της κυβέρνησης και να φοβάσαι να πέσεις στη µάχη του σταυρού, υπό τον κίνδυνο να σε περάσει η φίλη µου η Αννα Καραµανλή, δεν σε… λες και θαρραλέο. Εκτός κι αν πιστεύεις, όπως για παράδειγµα ο Παπασταύρου, ότι βρίσκεσαι επί Γης µόνο και µόνο για να σε «χώσει» ο Μητσοτάκης στη σιγουράντζα του Επικρατείας.
  • Για να ξέρετε, σε πολύ σύντοµο χρονικό διάστηµα δεν αποκλείεται να υπάρξουν εξελίξεις σε ιστορική εφηµερίδα των Αθηνών.
  • Ταξίδι στη Γερµανία πραγµατοποίησε πριν από µέρες ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, Κωστής Χατζηδάκης, που οφείλω να παραδεχτώ ότι στον δρόµο προς τις κάλπες παρουσιάζει παραδοσιακά µια µεταµόρφωση. Βλέπετε, γνωρίζοντας πολύ καλά πώς παίζεται το παιχνίδι, κάνει ό,τι περνά από το χέρι του για να επαναλάβει την πρωτιά στον Βόρειο Τοµέα. Φυσικά, αντιλαµβάνεται ότι τα δεδοµένα έχουν αλλάξει, οπότε απαιτείται ακόµα µεγαλύτερη προσπάθεια.
  • Με την ευκαιρία, να σας πω ότι σε Νότο, Α’ Αθηνών και Βορρά, για πανοµοιότυπους λόγους, διεκδικούν την πρωτιά οι ∆ένδιας, Πιερρακάκης και Χατζηδάκης, αντίστοιχα.
  • Εκτός από τον Μητσοτάκη, µαθαίνω ότι ο πρόεδρος Σαµαράς εσχάτως έχει ακόµα έναν πολιτικό στόχο προς εξολόθρευση. Αυτός δεν είναι άλλος από τον περιφερειάρχη Πελοποννήσου, ∆ηµήτρη Πτωχό, για τον οποίο λέει τα χειρότερα ο Μεσσήνιος. Προφανώς, ο Πτωχός δεν ήταν και τόσο παραγωγικός στην ικανοποίηση των αιτηµάτων του αρχηγού Αντώνη.
  • Μου λένε ότι ο πρύτανης του ΕΚΠΑ, Μάκης Σιάσος, που θα διεκδικήσει µια δεύτερη θητεία στην Πρυτανεία, στην κυριολεξία παίζει χωρίς αντίπαλο.
  • Από το κόσκινο των Ευρωπαίων Εισαγγελέων θα περάσουν, εκτός από τα λεφτά του ΕΣΠΑ, και διάφορα περίεργα που φαίνεται να έγιναν στα έργα του Ταµείου Ανάκαµψης. Αυτό δεν σηµαίνει ότι υπάρχει κάποιος προβληµατισµός στο επιτελείο του αναπληρωτή Παπαθανάση. Απεναντίας, θα έλεγα ότι ο τελευταίος δείχνει διατεθειµένος να συνεργαστεί στον απόλυτο βαθµό µε τους Ευρωπαίους (και όχι µόνο) Εισαγγελείς.


Δημοσιεύτηκε στο ένθετο Secret της εφημερίδας «Παραπολιτικά»