Με κίνδυνο να γίνουμε κουραστικοί και επαναλαμβανόμενοι υπογραμμίζουμε για ακόμα μία φορά ότι αυτό που έχει ξεκινήσει στη Μέση Ανατολή και τώρα κλιμακώνεται με το Ιράν δεν πρόκειται να σταματήσει. Ούτε τις επόμενες βδομάδες ούτε τους επόμενους μήνες. Θα υπάρχουν διαστήματα σχετικής ύφεσης που θα ακολουθούνται από εξάρσεις και άνοιγμα νέων μετώπων. Η συνολική επιδείνωση στο κεφάλαιο Μέση Ανατολή δεν θα τερματιστεί.

Αυτό είναι κάτι που η Ελλάδα και άλλες χώρες της Ευρώπης αλλά και της ευρύτερης περιοχής, πρέπει να το ενσωματώσουν στον σχεδιασμό τους. Όχι μόνο στον αμυντικό, αλλά στον οικονομικό, τον κοινωνικό, της κουλτούρας, της καθημερινότητας και τον γενικότερο της ασφαλείας. Ο μετασχηματισμός και η μετεξέλιξη του μεταπολεμικού status quo που έχει ξεκινήσει εδώ και χρόνια θα περάσει από πολλές ακόμα κρίσεις, ίσως κι έναν μεγάλο πόλεμο, πριν αρχίσει να μορφοποιείται. Η Ευρωπαϊκή Ένωση δοκιμάζει τα όριά της διότι δεν έχει φτιαχτεί για να ανταποκρίνεται και να διαχειρίζεται τέτοιου είδους γεωπολιτικές αναταράξεις οι οποίες εξελίσσονται σε στρατιωτικές. Καταβάλλει ωστόσο προσπάθειες να προσαρμοστεί παρά τα αποκλίνοντα συμφέροντα μεταξύ των κρατών και τις ρηγματώσεις που οριοθετούν την εμβέλεια του εγχειρήματος.

Για παράδειγμα, ήδη κράτη μεγάλα και κομβικά όπως η Γερμανία και η Γαλλία φλερτάρουν με την ιδέα της αποκατάστασης των σχέσεων με τη Ρωσία, συμπεριλαμβανομένων των ενεργειακών καθώς η προσθήκη του πολέμου στο Ιράν επιβαρύνει έτι περαιτέρω τις οικονομικές επιπτώσεις από το μέτωπο της Ουκρανίας. Χαρακτηριστική είναι η παρέμβαση του Βελγίου που μάλλον λειτουργεί σαν «λαγός» και προτείνει ακριβώς αυτό: την αποκατάσταση των σχέσεων με τη Ρωσία.

Καμία από τις χώρες της ΕΕ δεν υποτάσσει τα συμφέροντά της σε μία κοινή ευρωπαϊκή πολιτική εκτός κι αν συμπίπτουν, αν πρόκειται για δευτερεύοντα και συμψηφιστούν με ισχυρά ανταλλάγματα ή αν δεν γίνεται αλλιώς υπό το βάρος της πραγματικότητας. Η ενιαία σκληρή στάση κατά της Ρωσίας παρά τις αρχικές έντονες επιφυλάξεις και αντιδράσεις είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα της τρίτης περίπτωσης, αλλά και αυτή πλέον εξαντλεί τη δυναμική της υπό το βάρος μίας νέας πραγματικότητας που διαμορφώνεται από την κρίση του Ιράν και εκτοπίζει την προηγούμενη, την κόπωση και την οικονομική πίεση.

Η Ελλάδα θα πρέπει και αυτή να προτάξει τα δικά της εθνικά συμφέροντα, κάτι που κάνει -και οφείλουμε να είμαστε δίκαιοικινούμενη σε παράλληλες γεωπολιτικές δομές. Συνεργασία με το Ισραήλ, άνοιγμα στην Ινδία, ενεργειακή σύνδεση με τις ΗΠΑ, αμυντική συμφωνία με τα Εμιράτα και αντίστοιχη με τη Γαλλία. Η πρόσφατη κίνηση με την άμεση αποστολή αεροναυτικών δυνάμεων στην Κύπρο όπου το εθνικό πρόταγμα επικράτησε και έγινε αποδεκτή διεθνώς με έκπληξη αλλά και θαυμασμό δείχνει τον δρόμο. Η διαμερισματοποίηση των σχέσεων στον βαθμό που δεν διαταράσσονται δομικές υποχρεώσεις και στρατηγικές συμμαχίες θα είναι εφεξής ο κανόνας. Η Ελλάδα έχει τις προϋποθέσεις και το έδειξε.

Δημοσιεύτηκε στην Απογευματινή