Οι διπλές συλλήψεις από τις Αρχές υπόπτων για δύο ξεχωριστές υποθέσεις δολοφονικής τρομοκρατίας συνιστούν αξιοσημείωτη επιτυχία. Η μία περίπτωση, αυτή της Βάγιας Νέστορα, εξιχνιάστηκε γρήγορα. Η άλλη, της Marfin, η οποία έχει στοιχειώσει τη συλλογική συνείδηση, ήρθε με καθυστέρηση 16 ετών για λόγους που δεν είναι σαφείς: αν υπήρχαν αντικειμενικές δυσκολίες στη διερεύνηση του εγκλήματος ή αν συνέτρεχαν άλλοι λόγοι.

Σε κάθε περίπτωση υπάρχει έστω και αργά απόδοση δικαιοσύνης (ελπίζουμε να είναι δεμένα τα στοιχεία) και ηθική δικαίωση των συγγενών. Όμως με αφορμή αυτή την ταυτόχρονη εξέλιξη τα βλέμματα ξαναπέφτουν θέλοντας και μη στον ελέφαντα στο δωμάτιο. Στην αριστερή τρομοκρατία η οποία κατατρύχει τη χώρα επί δεκαετίες.

Η πηγή του κακού έχει πολύ συγκεκριμένη δομή. Η Αριστερά σε όλες τις εκφάνσεις της, από την άκρα μέχρι τη δήθεν συστημική, θεωρεί ότι της ανήκουν τέσσερις αδιαμφισβήτητες αποκλειστικότητες εν είδει αξιώματος. Πρώτον, ότι κατέχει την απόλυτη πολιτική αλήθεια και ως εκ τού του δεν συζητά το ενδεχόμενο να σφάλλει. Αυτό αφορά τις υπόλοιπες ιδεολογίες και πολιτικούς χώρους που οφείλουν να απολογούνται επειδή δεν συμφωνούν μαζί της.

Δεύτερον, ότι επειδή εκφράζει την απόλυτη και μόνη ορθή πολιτική θεώρηση έχει το αδιαπραγμάτευτο ηθικό πλεονέκτημα το οποίο επίσης δεν θέτει προς συζήτηση ακόμα και όταν πιάνεται με τη γίδα στην πλάτη, όπως συμβαίνει συχνά. Μόνο οι άλλοι είναι από διεφθαρμένοι έως τουλάχιστον ύποπτοι.

Τρίτον, ακριβώς επειδή κατέχει και την αλήθεια και την ηθική ανωτερότητα, δικαιούται να τα επιβάλλει με τη βία έστω κι αν αυτό απαιτεί την αφαίρεση ζωών. Γι’ αυτό και στην υποτιθέμενη συστημική εκδοχή της όταν διαπράττονται εγκλήματα από διάφορες συνιστώσες και προεκτάσεις του χώρου υπάρχει ένα «ναι μεν, αλλά».

Αφήνει να αιωρείται ένα υπονοούμενο, αναλόγως της περίπτωσης, ότι το θύμα κατά βάθος το άξιζε ή ότι η πράξη δεν ήταν και εντελώς αδικαιολόγητη. Επισήμως δεν γίνεται αποδεκτή, αλλά ούτε καταδικάζεται ευθέως. Συνήθως υπάρχει ένας αστερίσκος, μισόλογα και αυτά εξ ανάγκης. Τέταρτον, δικαιούται από τις δικές της απώλειες, αν και όταν υπάρχουν, ακόμα και όταν πρόκειται για διαπιστωμένους εγκληματίες και παραβατικούς, να δημιουργεί «μάρτυρες» και «πρότυπα». Εμπλουτίζει διαρκώς ένα πολιτικό «αγιολόγιο» το οποίο αποτελείται από έναν εσμό ατόμων του κοινού ποινικού, της τρομοκρατίας και παλαιότερα της εθνικής προδοσίας. Και εδώ μονοπώλιο. Μία ολόκληρη βιομηχανία «θυμάτων», ενώ μνημεία των πραγματικών θυμάτων κατά κανόνα βεβηλώνονται από τους γνωστούς- άγνωστους.

Η τρομοκρατία στη χώρα έχει ιδεολογικό πρόσημο και είναι Αριστερό. Εν αντιθέσει με τους ποινικούς, που ηρωοποιεί η Αριστερά, τα θύματά της είναι ανύποπτα πρόσωπα που έτυχε να βρεθούν στον δρόμο της τυφλής βίας της. Η δε ώσμωσή της με το κοινό έγκλημα είναι διαπιστωμένη μέσα από πλείστες δικογραφίες. Σε όλα αυτά υπάρχει ένας ακούσιος συνεργός. Το υπόλοιπο πολιτικό σύστημα και κυρίως η Δεξιά η οποία επιδεικνύει μία διαχρονική ανοχή την οποία έχουν πληρώσει και συνεχίζουν να πληρώνουν με τη ζωή τους πολλοί συμπολίτες μας.

Δημοσιεύτηκε στην Απογευματινή