Ιράν: Μια προαναγγελθείσα κατάρρευση διαπραγµατεύσεων
Άρθρο γνώμης
Αν κλιµακωθούν τα πλήγµατα σε στρατηγικούς στόχους, αυξάνονται οι πιθανότητες να εισέρχεται η κρίση σε τροχιά τερµατικής στρατιωτικής σύγκρουσης
Λαμπρος Καλαρρυτης
Εχουµε γράψει από την πρώτη στιγµή ότι για λόγους που θεωρούµε προφανείς το µνηµόνιο µεταξύ ΗΠΑ - Ιράν θα ήταν πολύ δύσκολο, αν όχι απίθανο, να υλοποιηθεί και να οδηγήσει σε µία βιώσιµη, σταθερή κατάσταση, έστω και µε εκπτώσεις από αµερικανικής πλευράς. Αυτό ακριβώς επιχειρήθηκε, δίχως επιτυχία. Οι ΗΠΑ προχώρησαν σε σοβαρές υποχωρήσεις έναντι του ιρανικού καθεστώτος, για να αποσπάσουν συµφωνία, αλλά αυτό λειτούργησε αντίστροφα.
Οι Φρουροί της Επανάστασης διέγνωσαν αδυναµία στην αµερικανική στάση και απροθυµία της διοίκησης Τραµπ να συνεχίσει τις στρατιωτικές επιχειρήσεις. Ενθαρρυµένοι από αυτήν την ανάγνωση, επέµειναν σε µαξιµαλιστικές απαιτήσεις, προβαίνοντας σε µπαράζ κινήσεων και δηλώσεων, µε στόχο να ταπεινώσουν τους Αµερικανούς ως ηττηµένους του πολέµου. Κάτι που βέβαια δεν ισχύει. Εξέλαβαν την επιτυχία του καθεστώτος να επιβιώσει, επειδή οι ΗΠΑ διέκοψαν τις επιθέσεις, ως στρατιωτική νίκη. Η άκαµπτη στάση τους σε όλα τα θέµατα, για τα οποία είχε σηκώσει ψηλά τον πήχυ ο Αµερικανός πρόεδρος, δεν άφησε και δεν του αφήνει περιθώρια, όσο και να θέλει, να συνεχίσει µία διαδικασία η οποία κατά τη γνώµη πολλών και στην ίδια την κυβέρνησή του είναι καταδικασµένη εξ αρχής.
Η επιµονή των Φρουρών να διατηρήσουν τον απόλυτο έλεγχο των Στενών του Ορµούζ επιβάλλοντας διόδια, η άρνηση να δεχθούν έστω µία προσχηµατική διαδικασία για τον έλεγχο του πυρηνικού προγράµµατος, οι συνεχείς επιθέσεις σε πλοία που αποπειράθηκαν να διαπλεύσουν το Ορµούζ µέσα από τη διαδροµή που είχαν υποδείξει οι ίδιες οι ΗΠΑ ως ασφαλή, τέντωσαν το σκοινί περισσότερο από τις αντοχές της αµερικανικής διοίκησης, η οποία οδεύει προς ενδιάµεσες εκλογές τον Νοέµβριο.
Οι πληροφορίες στον αµερικανικό Τύπο αναφέρουν ότι οι υπουργοί Εξωτερικών και Πολέµου, Μάρκο Ρούµπιο και Πιτ Χέγκσεθ, ενηµέρωσαν τον Ντόναλντ Τραµπ πριν από τη Σύνοδο του ΝΑΤΟ ότι η διαδικασία των διαπραγµατεύσεων µε τους Ιρανούς δεν οδηγεί πουθενά και ότι οι τελευταίοι ακολουθούν παρελκυστική τακτική, σκληραίνοντας διαρκώς τη στάση τους και εκθέτοντας τις ΗΠΑ. Ετσι η απόφαση για επανάληψη των βοµβαρδισµών ελήφθη πριν από την αναχώρηση του Αµερικανού προέδρου για την Αγκυρα.
Αυτό που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον είναι ότι οι βοµβαρδισµοί που διεξήχθησαν αµέσως µετά το πέρας της Συνόδου έχουν ποιοτική διαφορά σε σχέση µε αυτούς των προηγούµενων ηµερών. Οι στόχοι είναι αναβαθµισµένοι και στρατηγικού χαρακτήρα. Παρότι οι εγκαταστάσεις που επλήγησαν στις επιχειρήσεις που προηγήθηκαν ήταν σηµαντικές -στρατιωτικές εγκαταστάσεις, βαλλιστικά συστήµατα, ραντάρ, κέντρα διοίκησης κ.λπ.-, οι στόχοι των πρόσφατων επιθέσεων δείχνουν πιο βαθιά στόχευση.
Στρατηγικές σιδηροδροµικές γραµµές που ενώνουν εµπορικά το Ιράν µε την Κίνα και τη Ρωσία, κοµβικές γέφυρες, η καταστροφή των οποίων κατακερµατίζει το εσωτερικό της χώρας, κέντρα παραγωγής ενέργειας. Ακόµα δεν είναι σαφές αν στόχος είναι να αυξηθεί η πίεση προς το καθεστώς για να προσέλθει προσγειωµένα στις διαπραγµατεύσεις ή αν εγκαταλείπονται οι προσπάθειες για συµφωνία και πρόκειται για την εισαγωγή σε ένα τελικό επιχειρησιακό στάδιο, µε στόχο την καθαρή στρατιωτική επικράτηση και την ανατροπή του καθεστώτος.
Αυτό θα φανεί ενδεχοµένως τις ερχόµενες εβδοµάδες, κατά τη διάρκεια των οποίων εκτιµάται ότι θα συνεχιστούν, σε φάσεις, οι αµερικανικές επιχειρήσεις. Αν κλιµακωθούν τα πλήγµατα σε στρατηγικούς στόχους αυξάνονται οι πιθανότητες να εισέρχεται η κρίση σε τροχιά τερµατικής στρατιωτικής σύγκρουσης. Σε αυτή την περίπτωση θα υπάρξουν και χερσαίες επιχειρήσεις κατά πάσα πιθανότητα στοχευµένες για την κατάληψη στρατηγικών σηµείων και όχι µαζική απόβαση τύπου Ιράκ. Επίσης θα πρέπει να σηµειωθεί ότι µέχρι στιγµής το Ισραήλ δεν συµµετέχει στις αµερικανικές επιδροµές. Λογικό είναι να υποτεθεί ότι, αν ληφθεί απόφαση για τελειωτικά, συντριπτικά πλήγµατα, µε στόχο την καταστροφή του καθεστώτος, το Ισραήλ θα συµµετάσχει µε πλήρη ισχύ.
Πληροφορίες ανέφεραν ότι µετά τους τελευταίους βοµβαρδισµούς υπήρξε παρέµβαση από το Πακιστάν και το Κατάρ προκειµένου να επανεκκινήσουν οι διαπραγµατεύσεις, αλλά δεδοµένων των συνθηκών είναι δύσκολο να επιτύχει η νέα προσπάθεια από µεσολαβητές, οι οποίοι ούτως ή άλλως το τελευταίο πράγµα που διαθέτουν είναι διαπιστευτήρια αµεροληψίας, καθώς κυρίως οι Πακιστανοί δεν κρύβουν τη στήριξή τους προς το Ιράν.
Το αµέσως επόµενο διάστηµα θα διαφανεί αν θα υπάρξουν και προς τα πού θα κλίνουν τυχόν οριστικές αµερικανικές αποφάσεις.
Δημοσιεύτηκε στην «Κυριακάτικη Απογευματινή»
Οι Φρουροί της Επανάστασης διέγνωσαν αδυναµία στην αµερικανική στάση και απροθυµία της διοίκησης Τραµπ να συνεχίσει τις στρατιωτικές επιχειρήσεις. Ενθαρρυµένοι από αυτήν την ανάγνωση, επέµειναν σε µαξιµαλιστικές απαιτήσεις, προβαίνοντας σε µπαράζ κινήσεων και δηλώσεων, µε στόχο να ταπεινώσουν τους Αµερικανούς ως ηττηµένους του πολέµου. Κάτι που βέβαια δεν ισχύει. Εξέλαβαν την επιτυχία του καθεστώτος να επιβιώσει, επειδή οι ΗΠΑ διέκοψαν τις επιθέσεις, ως στρατιωτική νίκη. Η άκαµπτη στάση τους σε όλα τα θέµατα, για τα οποία είχε σηκώσει ψηλά τον πήχυ ο Αµερικανός πρόεδρος, δεν άφησε και δεν του αφήνει περιθώρια, όσο και να θέλει, να συνεχίσει µία διαδικασία η οποία κατά τη γνώµη πολλών και στην ίδια την κυβέρνησή του είναι καταδικασµένη εξ αρχής.
Η επιµονή των Φρουρών να διατηρήσουν τον απόλυτο έλεγχο των Στενών του Ορµούζ επιβάλλοντας διόδια, η άρνηση να δεχθούν έστω µία προσχηµατική διαδικασία για τον έλεγχο του πυρηνικού προγράµµατος, οι συνεχείς επιθέσεις σε πλοία που αποπειράθηκαν να διαπλεύσουν το Ορµούζ µέσα από τη διαδροµή που είχαν υποδείξει οι ίδιες οι ΗΠΑ ως ασφαλή, τέντωσαν το σκοινί περισσότερο από τις αντοχές της αµερικανικής διοίκησης, η οποία οδεύει προς ενδιάµεσες εκλογές τον Νοέµβριο.
Οι πληροφορίες στον αµερικανικό Τύπο αναφέρουν ότι οι υπουργοί Εξωτερικών και Πολέµου, Μάρκο Ρούµπιο και Πιτ Χέγκσεθ, ενηµέρωσαν τον Ντόναλντ Τραµπ πριν από τη Σύνοδο του ΝΑΤΟ ότι η διαδικασία των διαπραγµατεύσεων µε τους Ιρανούς δεν οδηγεί πουθενά και ότι οι τελευταίοι ακολουθούν παρελκυστική τακτική, σκληραίνοντας διαρκώς τη στάση τους και εκθέτοντας τις ΗΠΑ. Ετσι η απόφαση για επανάληψη των βοµβαρδισµών ελήφθη πριν από την αναχώρηση του Αµερικανού προέδρου για την Αγκυρα.
Αυτό που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον είναι ότι οι βοµβαρδισµοί που διεξήχθησαν αµέσως µετά το πέρας της Συνόδου έχουν ποιοτική διαφορά σε σχέση µε αυτούς των προηγούµενων ηµερών. Οι στόχοι είναι αναβαθµισµένοι και στρατηγικού χαρακτήρα. Παρότι οι εγκαταστάσεις που επλήγησαν στις επιχειρήσεις που προηγήθηκαν ήταν σηµαντικές -στρατιωτικές εγκαταστάσεις, βαλλιστικά συστήµατα, ραντάρ, κέντρα διοίκησης κ.λπ.-, οι στόχοι των πρόσφατων επιθέσεων δείχνουν πιο βαθιά στόχευση.
Στρατηγικές σιδηροδροµικές γραµµές που ενώνουν εµπορικά το Ιράν µε την Κίνα και τη Ρωσία, κοµβικές γέφυρες, η καταστροφή των οποίων κατακερµατίζει το εσωτερικό της χώρας, κέντρα παραγωγής ενέργειας. Ακόµα δεν είναι σαφές αν στόχος είναι να αυξηθεί η πίεση προς το καθεστώς για να προσέλθει προσγειωµένα στις διαπραγµατεύσεις ή αν εγκαταλείπονται οι προσπάθειες για συµφωνία και πρόκειται για την εισαγωγή σε ένα τελικό επιχειρησιακό στάδιο, µε στόχο την καθαρή στρατιωτική επικράτηση και την ανατροπή του καθεστώτος.
Αυτό θα φανεί ενδεχοµένως τις ερχόµενες εβδοµάδες, κατά τη διάρκεια των οποίων εκτιµάται ότι θα συνεχιστούν, σε φάσεις, οι αµερικανικές επιχειρήσεις. Αν κλιµακωθούν τα πλήγµατα σε στρατηγικούς στόχους αυξάνονται οι πιθανότητες να εισέρχεται η κρίση σε τροχιά τερµατικής στρατιωτικής σύγκρουσης. Σε αυτή την περίπτωση θα υπάρξουν και χερσαίες επιχειρήσεις κατά πάσα πιθανότητα στοχευµένες για την κατάληψη στρατηγικών σηµείων και όχι µαζική απόβαση τύπου Ιράκ. Επίσης θα πρέπει να σηµειωθεί ότι µέχρι στιγµής το Ισραήλ δεν συµµετέχει στις αµερικανικές επιδροµές. Λογικό είναι να υποτεθεί ότι, αν ληφθεί απόφαση για τελειωτικά, συντριπτικά πλήγµατα, µε στόχο την καταστροφή του καθεστώτος, το Ισραήλ θα συµµετάσχει µε πλήρη ισχύ.
Πληροφορίες ανέφεραν ότι µετά τους τελευταίους βοµβαρδισµούς υπήρξε παρέµβαση από το Πακιστάν και το Κατάρ προκειµένου να επανεκκινήσουν οι διαπραγµατεύσεις, αλλά δεδοµένων των συνθηκών είναι δύσκολο να επιτύχει η νέα προσπάθεια από µεσολαβητές, οι οποίοι ούτως ή άλλως το τελευταίο πράγµα που διαθέτουν είναι διαπιστευτήρια αµεροληψίας, καθώς κυρίως οι Πακιστανοί δεν κρύβουν τη στήριξή τους προς το Ιράν.
Το αµέσως επόµενο διάστηµα θα διαφανεί αν θα υπάρξουν και προς τα πού θα κλίνουν τυχόν οριστικές αµερικανικές αποφάσεις.
Δημοσιεύτηκε στην «Κυριακάτικη Απογευματινή»
