Όλες οι ενδείξεις πλέον παραπέμπουν σε ταυτόχρονη κλιμάκωση των δύο μεγάλων πολεμικών μετώπων, του Ιράν και της Ουκρανίας. Για διαφορετικούς λόγους οι οποίοι όμως συνδέονται καθώς δεν πρόκειται για δύο απομονωμένες κρίσεις, αλλά για παράλληλες αναμετρήσεις που λειτουργούν σαν συγκοινωνούντα δοχεία. Η ρευστότητα και το απρόβλεπτο των εξελίξεων εντείνονται από το γεγονός ότι οι δυτικές δυνάμεις δεν κινούνται ως ενιαίο στρατόπεδο στον βαθμό που αυτό συνέβαινε παλαιότερα.

ΗΠΑ, Ισραήλ και Ευρώπη έχουν διαφορετικούς στόχους, διαφορετικές προτεραιότητες και κυρίως, διαφορετική αντίληψη για τον νέο χάρτη και τους συσχετισμούς ισχύος που θα πρέπει να προκύψουν . Οι παρακάτω ψηφίδες είναι ενδεικτικές του επικείμενου χάους.

Στο Ιράν, οι εκτιμήσεις συγκλίνουν προς περαιτέρω κλιμάκωση των αμερικανικών στρατιωτικών επιχειρήσεων οι οποίες θα εξελιχθούν σε πλήρους έντασης, κατά τη γνώμη μας από τον Αύγουστο, και θα συμπεριλαμβάνουν περιορισμένες στοχευμένες χερσαίες ενέργειες.

Η κατάρρευση της συνεννόησης μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης και η αντιπαράθεση για τα Στενά του Ορμούζ, που αποδεικνύονται το πραγματικό πυρηνικό όπλο του Ιράν, δεν αφήνουν άλλο περιθώριο, ούτε τρόπου ούτε χρόνου. Οι ενδιάμεσες εκλογές τον Νοέμβριο επιβάλλουν στις ΗΠΑ να έχουν ολοκληρώσει την πολεμική προσπάθεια μέχρι το τέλος Σεπτεμβρίου. Ιδιαίτερη σημασία έχει η ανακοίνωση ότι η αποστολή του διεθνούς συνασπισμού στο Ιράκ θα ολοκληρωθεί στα τέλη Σεπτεμβρίου. Η απόφαση ενισχύει τις εκτιμήσεις για το προαναφερθέν χρονοδιάγραμμα. Χωρίς προηγούμενη αποδυνάμωση του Ιράν και των ιρακινών σιιτικών πολιτοφυλακών που ελέγχει, η αποχώρηση θα άφηνε το Ιράκ ακόμη περισσότερο εκτεθειμένο στην επιρροή της Τεχεράνης. Επομένως, είναι πιθανό οι ΗΠΑ να θεωρούν ότι μέχρι τότε θα έχει ολοκληρωθεί ένας κρίσιμος κύκλος επιχειρήσεων κατά του Ιράν. Εν τω μεταξύ εντείνονται οι τριβές μεταξύ ΗΠΑ και Ισραήλ. Η Ουάσινγκτον πιέζει τους Ισραηλινούς να αποχωρήσουν από τις ζώνες ασφαλείας που διατηρούν στον Λίβανο και στη Συρία, ενώ, φαίνεται οι Αμερικανοί να αποδέχονται έναν διευρυμένο ρόλο για την Τουρκία και τον σουνιτικό άξονα.

Οι δηλώσεις του Ντόναλντ Τραμπ ότι ο Σύρος πρόεδρος Αχμέντ αλ Σάρα, ο γνωστός Τζολάνι, θα κινηθεί για την εξουδετέρωση της Χεζμπολάχ στον Λίβανο (!) προκάλεσαν έκρηξη οργής στο Ισραήλ. Οι ΗΠΑ θεωρούν ότι μπορούν να χρησιμοποιήσουν τον νέο σουνιτικό συσχετισμό για να περιορίσουν το Ιράν. Το Ισραήλ απορρίπτει δίχως δεύτερη σκέψη τη λογική αυτή διότι έτσι θα ενισχυθεί η Τουρκία η οποία στρέφεται ανοιχτά εναντίον του.

Για την Ιερουσαλήμ, αυτή η επιλογή ισοδυναμεί με αντικατάσταση μιας απειλής από μια άλλη. Η αποδυνάμωση της Χεζμπολάχ και του Ιράν μπορεί να είναι κοινός στόχος, αλλά οι Ισραηλινοί δεν επιθυμούν το κενό να καλυφθεί από την Τουρκία και από τις φιλίες προς αυτήν τζιχαντιστικές δυνάμεις. Την ίδια στιγμή, στην Ουκρανία προεξοφλείται επιμήκυνση πολέμου, όξυνση και διάχυση. Οι Ευρωπαίοι δεν περιορίζονται στην προσπάθεια να αποτρέψουν την ήττα του Κιέβου. Προχωρούν σε νέες αποφάσεις για μακροχρόνιο βαρύ και υψηλής τεχνολογίας εξοπλισμό, ενίσχυση της ουκρανικής αμυντικής βιομηχανίας και ουσιαστική ενσωμάτωση της χώρας στην ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφαλείας.

Υπενθυμίζεται ότι η Ευρώπη προσπαθεί να κινείται περισσότερο αυτόνομα, επειδή δεν θεωρεί πλέον δεδομένη την αξιοπιστία και τη διάρκεια της αμερικανικής δέσμευσης με τις ΗΠΑ ούτως ή άλλως να πιέζουν τους Ευρωπαίους να αναλάβουν μεγαλύτερο ευθύνη στην ασφάλειά τους. Η Ουκρανία προορίζεται να αποτελέσει μια βαριά εξοπλισμένη στρατιωτική δύναμη, με τον πλέον εμπειροπόλεμο στρατό της ηπείρου, λειτουργώντας σαν ανάχωμα, προωθημένη γραμμή άμυνας και αιχμή του δόρατος απέναντι στη Ρωσία. Η Μόσχα από την πλευρά της προειδοποιεί ότι οι δυνάμεις που θα ενισχύουν την Ουκρανία θα αποτελούν νόμιμο στόχο.

Εν κατακλείδι αυτό που εξαρχής φαινόταν επιβεβαιώνεται και φαίνεται να συγκλίνει χρονικά. Τα δύο μεγάλα πολεμικά μέτωπα θα περάσουν στην επόμενη φάση κλιμάκωσης σχεδόν ταυτόχρονα. Με ό,τι αυτό σημαίνει για την ευρύτερη περιοχή και την παγκόσμια οικονομία.

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή