Aν θέλουµε να δούµε το µέλλον, θα πρέπει να δοθεί ιδιαίτερη σηµασία στην τοποθέτηση του ισχυρού πολιτικού αντιπάλου του Μπ. Νετανιάχου, πρώην πρωθυπουργού Νάφταλι Μπένετ, στη ∆ιάσκεψη Προέδρων Μεγάλων Αµερικανικοεβραϊκών Οργανώσεων, που διεξήχθη στην Ιερουσαλήµ την προηγούµενη Τρίτη (17/2). Εκεί, ο πρώην πρωθυπουργός και ισχυρός επικεφαλής της αντιπολίτευσης στο Ισραήλ έκανε µια δήλωση: «Η Τουρκία είναι το νέο Ιράν» και δικαιολόγησε αυτήν την προσέγγιση λέγοντας ότι «η Τουρκία και το Κατάρ τρέφουν το τέρας της “Μουσουλµανικής Αδελφότητας”, που γιγαντώνεται». Επίσης ότι «η Τουρκία προσπαθεί να στρέψει τη Σαουδική Αραβία εναντίον µας και να εδραιώσει έναν σουνιτικό άξονα µε το πυρηνικό Πακιστάν». Ο Ναφτάλι για πολλούς και στην Αθήνα αποτελούσε τον κύριο αναθεωρητή των επιθετικών προσεγγίσεων Νετανιάχου απέναντι στην Τουρκία, που σε περίπτωση επικράτησής του στις επόµενες εκλογές και σχηµατισµού κυβέρνησης συνασπισµού υπό την ηγεσία του θα επεδίωκε αποκλιµάκωση του γεωπολιτικού ανταγωνισµού µεταξύ τους για την επόµενη «τάξη πραγµάτων» στην Εγγύς Ανατολή. Η πρόβλεψη θα πρέπει πλέον να αγνοηθεί. Οι τελευταίες τοποθετήσεις συνολικά του Ναφτάλι στη σπουδαία αυτή διάσκεψη ανοίγουν «παράθυρο ευκαιρίας» για µεγάλο συνασπισµό στο Ισραήλ, κατόπιν εκλογών ή µε αναβολή των προγραµµατισµένων εκλογών σε περίπτωση πολέµου.

Φυσικά αυτά αφορούν το µέλλον, γιατί επί του παρόντος το κύριο µενού στην Ανατολή είναι το Ιράν. Οι προετοιµασίες για έναν µεγάλο και οριστικό πόλεµο από την πλευρά των ΗΠΑ έχουν προχωρήσει σηµαντικά. ∆ύο αρµάδες µε δύο αεροπλανοφόρα, το «Αβραάµ Λίνκολν» και το «Τζέραλντ Φορντ», βρίσκονται ή προσεγγίζουν την περιοχή. Μια ισχυρότατη ναυτική δύναµη που δεν µπορεί να περιµένει πολύ. Πενήντα επιπλέον µαχητικά αεροσκάφη. Ο πόλεµος αυτήν τη φορά δεν µπορεί να είναι περιοριστικός στον σχεδιασµό του ως προς την καταστροφή συγκεκριµένων πυρηνικών υποδοµών. Είναι µια σύγκρουση ολοκληρωτική µε το καθεστώς Χαµενεΐ και των «Φρουρών της Επανάστασης». Το γεγονός ότι υπάρχει παρουσία των BRICS στο πλευρό του Ιράν και στο πεδίο των Στενών του Ορµούζ -ρωσικά και κινεζικά πλοία και ραντάρ- δεν θα πρέπει να λογίζεται ως απειλή Γ’ Παγκόσµιου Πολέµου. Αλλά ως επίδειξη δύναµης -ή µήπως σηµαίας-, προκειµένου να υπογραµµισθεί ότι η επόµενη ηµέρα στην περιοχή, και ειδικά στις ασιατικές διαδροµές από την Κασπία, δεν θα είναι αποκλειστικά δυτική υπόθεση. ∆εν µπορεί να περάσει απαρατήρητη µια δήλωση του συµβούλου της ρωσικής προεδρίας, Νικολάι Πατρούσεφ: «Θα αξιοποιήσουµε το δυναµικό των BRICS, που θα πρέπει να αποκτήσουν ναυτική ισχύ».

Ούτε η Ρωσία όµως ούτε η Κίνα (πλην του εµπορίου) έχουν ναυτική παράδοση. Αλλωστε, προτεραιότητα για τη Ρωσία είναι η Ουκρανία και η γεωπολιτική του Καυκάσου. Για την Κίνα, η Ταϊβάν και η ισορροπία στον Ειρηνικό. Θα δώσουν δηλαδή οι δύο κεντρικές δυνάµεις των BRICS µια µάχη οπισθοφυλακών και επόµενης ηµέρας στο πεδίο του Ιράν. Σε αντίθεση, ΗΠΑ - Ισραήλ θα δώσουν µια µάχη κυριαρχίας, επιρροής και κύρους για την επόµενη ηµέρα στη ∆υτική Ασία, έτσι όπως αυτή δηµιουργεί σύµπλεγµα µε τις ναυτικές διαδροµές από την Ανατολική Μεσόγειο σε Ινδικό - Ειρηνικό, φιλοδοξώντας να βρεθούν από κοινού σε θέση να χαράξουν τον χάρτη στη Μέση Ανατολή.

Ουάσινγκτον και Ιερουσαλήµ δεν συµφωνούν σε όλα. Mεγάλες οι αποστάσεις, για παράδειγµα, ως προς τη συνοχή στη Συρία. Αλλά στην τελευταία συνάντησή τους Τραµπ και Νετανιάχου µέσα σε περίπου τέσσερις ώρες σε «κλειστή» συνάντηση, µε τα επιτελεία τους, τα συζήτησαν όλα και συµφώνησαν προφανώς στα περισσότερα. Ενα από αυτά είναι το πλήγµα στο βαλλιστικό οπλοστάσιο των «Φρουρών της Επανάστασης» στο Ιράν. Οι συνοµιλίες Κούσνερ και Γουίτκοφ µε τον υπουργό Εξωτερικών του Ιράν, Αραγτσί, στη Γενεύη δεν µπόρεσαν να καταλήξουν σε κάτι συντριπτικό απέναντι στον πόλεµο. Η Τουρκία διά του Φιντάν προσπάθησε να µεσολαβήσει, επιδιώκοντας να δώσει χρόνο στις διαπραγµατεύσεις. «Ενα θέµα τη φορά», το µότο που ακολούθησε. Αλλά ο πόλεµος, όσο κόστος και να έχει, είναι πολλαπλασιαστής εξελίξεων. Οι παρατεταµένες διαπραγµατεύσεις, µια «νάρκη» παραµονής του υφιστάµενου status quo. Εχει δοκιµασθεί ως µεθοδολογία από την εποχή Οµπάµα και Μπάιντεν και απέτυχε. Η Ιστορία στην παρούσα φάση βιάζεται και στην Ανατολή και στη ∆ύση. ∆εν υπάρχουν περιθώρια για µεγάλες καθυστερήσεις και αναµονές.

Τι θα κάνει η Ελλάδα µπροστά στις εξελίξεις πολέµου; Είναι φανερό από τις επιλογές που έκανε ο πρωθυπουργός, Κ. Μητσοτάκης, σε σχέση µε την Τουρκία. Θα µείνει στην απέναντι ακτή. Την ευρωπαϊκή. Σε στενή συνεργασία φυσικά µε τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, σε συνεχή συνεννόηση µε κύριες ηγεσίες των Σουνιτών και των Αράβων. Αλλά η εµπροσθοφυλακή και δεσπόζουσα δύναµη στην Ανατολή είναι και θα παραµείνει το Ισραήλ. Ο κ. Μητσοτάκης είναι ο επικρατέστερος, σχεδόν βέβαιος, επόµενος πρωθυπουργός της Ελλάδας. Τι σηµαίνει αυτό; Θα έχει την ευθύνη της χώρας µέχρι και το 2030-2031. Ο πόλεµος στην Ανατολή θα φθάνει στο τέλος του. Ιράν και Τουρκία έχουν κοινά σηµεία στην αντίληψη που υπάρχει. Οχι µόνον ως προς τον ριζοσπαστικό ισλαµισµό, τον οποίο προωθούν από άλλες διαδροµές, αλλά ως προς τον στόχο. Οπως και ως προς την οικονοµική τους επάρκεια. Η Ελλάδα δεν σκοπεύει να συγκρουσθεί µε την Τουρκία. Θα ασκήσει στρατιωτική παρουσία την επόµενη ηµέρα των πολέµων και επεκτατική οικονοµική-ενεργειακή διπλωµατία σε όλα τα µέτωπα.

Η Ελλάδα θα δει τον πόλεµο από µακριά, αλλά η ηγεσία της επιχειρεί ήδη να έχει εξασφαλισµένη θέση στο τραπέζι της επόµενης ηµέρας. Της ανοικοδόµησης…

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Παραπολιτικά"