Το θεοκρατικό καθεστώς του Ιράν και οι Φρουροί του έκαναν έναν έξυπνο ελιγµό σε θεσµικό επίπεδο. Μετά την απώλεια του θρησκευτικού τους ηγέτη, Αλί Χαµενεΐ, εξέλεξαν ως αρχηγό του κράτους τον σκληροπυρηνικό, αλλά και κατηγορούµενο για διαφθορά, γιο του, Μοτζτάµπα Χαµενεΐ. Εναν κληρικό κατώτερου βαθµού, σε σχέση µε τις προϋποθέσεις που απαιτούνται για την υποψηφιότητα και, πολύ περισσότερο, για την εκλογή στο ανώτατο αξίωµα της χώρας, που εµπίπτει µάλιστα στην κληρονοµικότητα.

Το «κρυφό χαρτί» που είχε και έχει η επιλογή του καθεστώτος συνίσταται στο γεγονός ότι ο Μοτζτάµπα Χαµενεΐ, που για κάποια δυτικά Μέσα είναι τραυµατισµένος στα πόδια και στο πρόσωπο, είναι στην κυριολεξία άφαντος. Με άλλη προσέγγιση, µπορεί και να µην είναι τραυµατισµένος, αλλά σε κώµα ή νεκρός. Το να εµφανίζεται σε µαγνητοσκοπηµένα µηνύµατα ή µε έγγραφες δηλώσεις δεν αποτελεί απόδειξη, αλλά ενδεχόµενο τρικ εξαπάτησης. Ο συµβολισµός όµως του ονόµατος που φέρει δηµιουργεί µια συνέχεια στην ανώτατη εξουσία του Ιράν και τελικά ακυρώνει ως προς τους συµβολισµούς την εξολόθρευση του πατέρα του από την πρώτη ώρα του πολέµου. Είναι ουσιαστικά ένας «Ελ Σιντ».

Ο πόλεµος που διεξάγουν συµµαχικά οι ΗΠΑ και το Ισραήλ εναντίον του ισλαµικού καθεστώτος στο Ιράν δεν έχει οµοιότητες µε τον περιορισµένο χωροταξικά πόλεµο της Ρωσίας µε την Ουκρανία, γιατί αυτός φέρει ισχυρό ενεργειακό και γεωοικονοµικό αποτύπωµα εξαιτίας των κυρώσεων και των παραµέτρων που προκάλεσε και όχι της ευρύτητας της ακτίνας των επιχειρήσεων. Τα δεδοµένα είναι εντελώς διαφορετικά στον πόλεµο που εξελίσσεται µε το Ιράν. Αυτός είναι υψηλής έντασης, κλιµάκωσης και κόστους τέτοιου που δεν µπορεί να εξελιχθεί σε πόλεµο φθοράς, όπως παραδοσιακά στον Καύκασο. Η Τεχεράνη άλλωστε, αντιδρώντας στα ισχυρότατα πλήγµατα που δέχεται, επέκτεινε τον πόλεµο σε όλη τη Μέση Ανατολή, έχοντας θέσει ως στόχο µια παγκόσµια ενεργειακή κρίση, που θα σύρει τις ΗΠΑ υπό την ηγεσία Τραµπ σε έναν ταπεινωτικό συµβιβασµό, µέσα από την πρόωρη και ατελή διακοπή των στρατιωτικών επιχειρήσεων.

Τα αραβικά κράτη στην πλειονότητά τους, ακόµη και η Σαουδική Αραβία, αντιδρούν αµυντικά αξιοποιώντας τα αντιπυραυλικά συστήµατα που διαθέτουν, αλλά σε κάθε περίπτωση βρίσκονται σε µια φάση σοκ. Εχοντας για δεκαετίες επενδύσει την ασφάλειά τους στις ΗΠΑ, τώρα πλέον βρίσκονται σε στρατηγική αµηχανία για τον πόλεµο που εξελίσσεται. Οι ΗΠΑ βρίσκονται ούτως ή άλλως στο επίκεντρο του πολέµου ως επιτιθέµενες µαζί µε το Ισραήλ. Οι ηγεσίες των Αράβων ταυτόχρονα βλέπουν το Ιράν να τους επιτίθεται µε πλήρη ισχύ και χωρίς διαχωρισµό των πολιτικών και οικονοµικών στόχων από τους στρατιωτικούς.

Ο Αµερικανός γερουσιαστής Λίντσεϊ Γκράχαµ, από τις πλέον ισχυρές και επιδραστικές πολιτικές προσωπικότητες στο Κογκρέσο, παρότρυνε προ ελάχιστων 24ώρων τις αραβικές ηγεσίες να πλήξουν και επιθετικά πλέον µε τους εξοπλισµούς που διαθέτουν και από κοινού το Ιράν, εφόσον το καθεστώς της Τεχεράνης επιτίθεται στις χώρες και τις υποδοµές τους. Το καθεστώς του Ιράν σε αυτή τη φάση διατηρεί άµυνες όχι µόνον εξαιτίας των πληροφοριών και των στιγµάτων που µπορεί να προσφέρονται από τη Ρωσία και την Κίνα, αλλά κυρίως εξαιτίας του κλίµατος ηττοπάθειας που δηµιουργούν δυτικά µίντια και µέρος των think tanks στις ΗΠΑ και τη ∆ύση.

Η νίκη, στρατιωτική και πολιτική, στο Ιράν θα δώσει επιλογές στην ειρήνη στην Ουκρανία. Ενώ το αντίθετο, ο πρόωρος συµβιβασµός, θα σηµάνει την ήττα της ∆ύσης και των συµµάχων της όχι µόνο στη Μέση Ανατολή ή στη διαµόρφωση του τοπίου στην Ουκρανία, αλλά και στο παγκόσµιο power game. Ενας πόλεµος, αφού ξεκινήσει, δεν µπορεί να τελειώσει χωρίς νικητές και ηττηµένους, σε αντίθεση µε µια διαπραγµάτευση.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Παραπολιτικά στις 14/3