Οι ΗΠΑ το ζήτησαν, η Ευρώπη το απέφυγε - Και τώρα;

Οι Φρουροί της θεοκρατίας στο Ιράν διαθέτουν βαλλιστικούς πυραύλους που φθάνουν σε εµβέλεια τις 3.000-4.000 µίλια. Το απέδειξαν στοχοποιώντας τη βάση των Βρετανών και των Αµερικανών Ντιέγκο Γκαρσία στον Ινδικό Ωκεανό, κοντά στον Μαυρίκιο. Πολύ µακριά δηλαδή από τα πεδία πολέµου στην Εγγύς Ανατολή. Από τους δύο πυραύλους ο ένας αναχαιτίσθηκε και άλλος δεν έφθασε στον στόχο. Αλλά είναι γεγονός ότι το Ιράν δύναται µε το νέο οπλοστάσιο που παρουσίασε να πλήξει πλειάδα από χώρες στην Ευρώπη. ∆εν µιλάµε µόνο για την Κύπρο ή την Ελλάδα, αλλά την Ιταλία, τη Γαλλία και άλλες περιοχές στην Κεντρική Ευρώπη και όχι µόνο στη Βαλκανική. Οι ευρωπαϊκές υπηρεσίες πληροφοριών έχουν δείξει ότι αγνοούν την ύπαρξη αυτού του οπλοστασίου. Και αν κάτι υποπτεύονταν οι ευρωπαϊκές υπηρεσίες πληροφοριών, σίγουρα δεν είχαν ενηµερωθεί οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις.

Σήµερα πλέον το Ιράν αποτελεί επιθετική και άµεση απειλή όχι µόνο για τα αραβικά κράτη του Κόλπου ή της Μεσογείου, ούτε φυσικά µόνο για το Ισραήλ, αλλά και για την Ευρώπη. Οι συζητήσεις στις Βρυξέλλες των προηγούµενων ηµερών περί του θερµού µετώπου του πολέµου στην Ανατολή, εστιασµένες περισσότερο στις ενεργειακές και οικονοµικές επιπτώσεις που αυτός έχει, δεν κατέληξαν σε συγκεκριµένες αποφάσεις. Πέραν αυτού, η πλειοψηφία των κρατών της Ευρώπης δείχνει να παραµένει επικεντρωµένη στον πόλεµο στην Ουκρανία και να χαρακτηρίζει ως άµεση απειλή τη Ρωσία. Κι όµως, η πραγµατικότητα ως προς την αµεσότητα είναι αλλού. Είναι το Ιράν που µπορεί µέσα στα επόµενα 24ωρα να πλήξει ευρωπαϊκή επικράτεια µε άµεσο τρόπο. Ο Έλληνας πρωθυπουργός στο κυριακάτικο µήνυµά του προς τους πολίτες ανέδειξε τον κίνδυνο. Ο κ. Μητσοτάκης, που έχει επιλέξει να µιλά µε άµεσο τρόπο στους πολίτες, που θεωρεί ότι πρέπει να είναι ενηµερωµένοι για το τι συµβαίνει και ποιοι οι χειρισµοί και οι εκτιµήσεις της κυβέρνησής τους, µίλησε για οδικό χάρτη σε κεντρικό ευρωπαϊκό επίπεδο για το ποια θα είναι η αντίδραση στην περίπτωση που η ευρωπαϊκή επικράτεια πληγεί από το Ιράν.

Την προηγούµενη εβδοµάδα η Ουάσινγκτον και ο πρόεδρος Τραµπ κάλεσαν τις ευρωπαϊκές δυνάµεις, πολλές εκ των οποίων είναι ναυτικές µε ογκώδεις εµπορικούς στόλους και συµφέροντα, να επεκτείνουν σε στρατιωτικό επίπεδο την επιχείρηση «Ασπίδες», που αφορά την προστασία των εµπορικών πλοίων στην Ερυθρά Θάλασσα και την πρόσβαση στη ∆ιώρυγα του Σουέζ και στο πέρασµα του Ορµούζ, ως συνδροµή προς την επιχείρηση των ΗΠΑ και του Πολεµικού τους Ναυτικού. Όπως προβλεπόταν, οι ευρωπαϊκές δυνάµεις αντέδρασαν από διστακτικά έως αρνητικά στην πρόσκληση του Λευκού Οίκου. Η Ουάσινγκτον εν προκειµένω θέλησε να αυξήσει την ενεργειακή ασφάλεια αλλά και εκείνη των πλοίων και των πληρωµάτων από την επίδειξη µιας µεγάλης διεθνούς αρµάδας όπου πέραν των ευρωπαϊκών χωρών που διαθέτουν ναυτικό να συµµετείχαν η Ιαπωνία, η Νότια Κορέα και η Αυστραλία από την πλευρά του Ειρηνικού.

Στην παρούσα φάση η Τεχεράνη απειλεί όλες τις δοµικές ενεργειακές εγκαταστάσεις που έχουν αποµείνει στη Μέση Ανατολή και στον Αραβικό Κόλπο µαζί µε τις υποδοµές αφαλάτωσης, την Ανατολική Μεσόγειο, την Ερυθρά ως προς τις κινήσεις των πλοίων και τα λιµάνια, την ευρωπαϊκή ενδοχώρα, ενώ το Ισραήλ πλήττεται ανηλεώς µε προσήλωση πλέον στις τυχόν πυρηνικές εγκαταστάσεις του.

Είναι πολύ ενδιαφέρον πέραν του τι θα κάνουν οι ΗΠΑ στο στρατιωτικό επίπεδο, µεταφέρουν άλλωστε χερσαίες δυνάµεις για ειδικές επιχειρήσεις και στο Ορµούζ, τι θα κάνει η Ευρώπη σχετικά. Υπάρχει µια διακήρυξη έξι χώρων, µεταξύ αυτών της Γαλλίας και της Βρετανίας, για συνδροµή στην ασφάλεια ναυσιπλοΐας όσον αφορά τα δυτικά πλοία στο Ορµούζ, µόλις οι συνθήκες το επιτρέψουν, αλλά το ζητούµενο είναι διαφορετικό. Με δεδοµένο ότι στο Ιράν οι µεσαίοι αξιωµατούχοι του καθεστώτος δείχνουν έτοιµοι να «πέσουν µετά των αλλοφύλων» ενεργοποιώντας βαλλιστικούς και µη επανδρωµένα, είναι φανερό ότι η απειλή δεν αντιµετωπίζεται µε διαπραγµάτευση, αλλά µε σύγκρουση σε όλα τα επίπεδα και στην πλήρη ισχύ µέχρι την πτώση του καθεστώτος. Άραγε η Ευρώπη τι θα κάνει από εδώ και εµπρός, πέραν του να εικοτολογεί;