Στο τέλος του Β΄ Παγκοσµίου Πολέµου οι αµερικανικές στρατιωτικές δυνάµεις, εκ των κύριων νικητών, εγκατέστησαν τις κεντρικές περιφερειακές δυνάµεις τους σε στρατηγικά σηµεία. Στην ηττηµένη Γερµανία στο ατλαντικό, κεντροευρωπαϊκό µέτωπο στη ∆υτική Γερµανία και στον Ειρηνικό στην κατεστραµµένη Ιαπωνία. Από τότε έχουν περάσει πολλές δεκαετίες, ενώ από το 1990 και µετά έχει καταρρεύσει το Σύµφωνο της Βαρσοβίας της µπολσεβίκικης Ρωσίας. Στην παρούσα φάση οι ΗΠΑ, υπό την προεδρία του Ντ. Τραµπ, δείχνουν αποφασισµένες να µετακινήσουν τις στρατιωτικές δυνάµεις τους ή να τις «τακτοποιήσουν» στη βάση της προετοιµασίας για τον επόµενο διεθνή διπολισµό, που δεν είναι µε τη Ρωσία, όπως πίστευε στο τέλος της δεκαετίας του 1940 ο Βρετανός ηγήτωρ Ουίνστον Τσόρτσιλ. Το µέτωπο κινείται από τον Ατλαντικό στον Ειρηνικό, αφού εκεί βρίσκεται το επίκεντρο της διαµάχης της «αποµονωτιστικής» στο παρελθόν Κίνας του Μάο Τσε Τουνγκ που τώρα πλέον, επί των ηµερών Σι, διεκδικεί παγκόσµια και όχι ασιατική ηγεµονία.

Οι αµερικανικές αποφάσεις του προέδρου Τραµπ δεν προέκυψαν έτσι ξαφνικά, αλλά ακολουθούν τις επιλογές και τις µελέτες των εποχών Οµπάµα και Μπάιντεν, σύµφωνα µε τις οποίες οι δυνάµεις της Ευρώπης δεν βρίσκονται σωρευµένες σε ερείπια, όπως το 1945, αλλά διαχέουν την αντίληψη του ανταγωνιστικού οικονοµικού και εµπορικού πόλου των ΗΠΑ, που επιθυµεί στη βάση της αυτονοµίας να διατηρήσει ένα status quo ίσων αποστάσεων µεταξύ ΗΠΑ και Κίνας. Το θεώρηµα των προηγούµενων τριών δεκαετιών του τέλους του Ψυχρού Πολέµου, σύµφωνα µε το οποίο η ευρωπαϊκή αποικιακή αντίληψη θα στηριζόταν στη ρωσική ενέργεια, στην αµερικανική ασφάλεια και στο κινεζικό εξαγωγικό εµπόριο, ήταν τόσο υπεροπτικό και υπερφίαλο, ώστε δεν µπορεί να γίνει αποδεκτό από την προστάτιδα δύναµη της ευρωπαϊκής υπεροψίας, που δεν είναι άλλη από τις ΗΠΑ.

Φυσικά δεν µπορεί να χαρακτηριστεί υπαίτια της διεθνοποίησης της οικονοµίας και του εµπορίου, µε παραδοχή του τέλους των εθνών, της ∆ύσης, και της Ιστορίας, η Ευρώπη και η «Ιερή Συµµαχία» της Γερµανίας µε τη Γαλλία µε περιφέρεια τη Βρετανία. Αφού αυτές οι συλλογιστικές αναπτύχθηκαν στην αφετηρία εντός των ελίτ και των πανεπιστηµίων στην Αµερική. Αλλά αν η Αµερική δεν επιβιώσει ως κυρίαρχη ή τουλάχιστον ηγετική δύναµη στο παγκόσµιο power game της κατανοµής πλούτου και ισχύος στον κόσµο, η Ευρώπη θα πρέπει να εκτιµηθεί από τώρα ως ενότητα εθνών αναλώσιµη στις αυταρχικές και διαφορετικής κουλτούρας δυνάµεις της Ανατολής.

Η Ευρώπη σε όλη αυτή την πορεία της από τη δεκαετία του 1980 και του 1990 δεν κατόρθωσε να φανεί αξιόπιστη και συµµαχική µε την υπερατλαντική Αµερική, που πλήρωνε το κόστος ασφάλειας και ανάπτυξης της παγκόσµιας Ευρώπης. Οι παλιοί αποικιοκράτες αντιµετώπισαν την Οµοσπονδία των Πολιτειών της Αµερικής ως µόνιµο άποικο, στην ίδια νοοτροπία της Εταιρείας των Ανατολικών Ινδιών στην Ασία. Στην παρούσα φάση η Αµερική του Ντ. Τραµπ της ενδιάµεσης τετραετίας µετάβασης χτυπά τον κώδωνα στις ευρωπαϊκές ελίτ ότι οι ΗΠΑ δεν αποτελούν τον «µπράβο» ισχύος της δικής τους αιώνιας µαταιοδοξίας. Και µπορεί ο Άγγλος βασιλιάς Κάρολος να έχει τον τρόπο να µιλήσει µε την ηγεσία στην Ουάσινγκτον και τον Νέο Κόσµο, αλλά η Ευρώπη δεν µπορεί να βρει τις διαδροµές εκείνες -επί του παρόντος τουλάχιστον- που θα δώσουν το consensus µε τους Αµερικανούς. Αυτό µπορεί να µην αφορά την Ελλάδα ή την Κύπρο, που αν και ενδοχώρα της Ευρώπης µπορούν να συνοµιλούν µε αµοιβαία αξιοπρέπεια µε την αµερικανική ηγεσία, αφορά όµως για παράδειγµα το Βερολίνο. Έχει βάση συζήτησης στο Λονδίνο, στο Παρίσι. Αλλά αποτελεί συνέχεια της δύναµης και του κόστους που πλήρωσαν και πληρώνουν οι Αµερικανοί για την απελεύθερη Ανατολική Ευρώπη.

Οι Αµερικανοί µετακινούν ή προτίθενται να µετακινήσουν στρατεύµατα και δυνάµεις από τη Γερµανία, την Ισπανία και την Ιταλία. Η Ουάσινγκτον κινείται ανατολικά στην Ευρώπη. Οι Γερµανοί εθνικιστές βρίσκουν τον χώρο και το δικαίωµα να χτίσουν ένα νέο imperium. Οι Γάλλοι ανοίγονται στη Μεσόγειο, στην Ανατολή και µέσω Ινδίας στον Ειρηνικό. Οι Βρετανοί αναλαµβάνουν µε συµµαχικές δυνάµεις τους τις βόρειες θάλασσες. Οι Αµερικανοί κρατούν την ευθύνη της νέας ζώνης. Της Αρκτικής. Η Ιστορία ανοίγει νέο κεφάλαιο...

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή