Το πολιτικό σκηνικό στήνεται, οι εκλογές έρχονται
Άρθρο γνώμης
Πέραν του κόµµατος Τσίπρα, που θα φέρει έντονες αναταράξεις, αναµένεται χωρίς ανάλογες προσδοκίες αλλά µε ενδιαφέρον το λαϊκιστικό κίνηµα της "µάνας των Τεµπών" Καρυστιανού
Ακριβώς επειδή το σενάριο για εκλογές τον Οκτώβριο έχει βασιµότητα ως ενδεχόµενο, οι πολιτικές εξελίξεις έχουν αποκτήσει πιο ραγδαίο ρυθµό. Ειδικά από τα επερχόµενα σχήµατα, που µε την είσοδό τους στο πολιτικό σκηνικό θα δώσουν δυναµική και επιπλέον ενδιαφέρον στις δηµοσκοπήσεις το δίµηνο Μαΐου-Ιουνίου. Το σηµαντικό διάστηµα δηλαδή πριν από την απορρύθµιση των καλοκαιρινών διακοπών του Ιουλίου-Αυγούστου. Το πλέον σηµαντικό για τις όποιες εξελίξεις ειδικά στην Κεντροαριστερά - Αριστερά είναι το νέο πολιτικό σχήµα υπό την ηγεσία του πρώην πρωθυπουργού κ. Τσίπρα. Το αρχικό «µανιφέστο» υπό Σιακαντάρη του Ιδρύµατος Τσίπρα έδωσε στίγµα και διάθεση για τα επερχόµενα.
Διαβάστε: Η αποτυχία του σχεδίου του ΠΑΣΟΚ να ξεκολλήσει η βελόνα και οι "εξαλλοσύνες" Ανδρουλάκη που στρώνουν το χαλί στον Τσίπρα...
Ο διάλογος περί «κυβερνώσας Αριστεράς» σε µια άλλη εποχή, χωρίς µνηµόνια, πλατείες των αγανακτισµένων και χρεοκοπίες, ξεκίνησε. Η Αριστερά όχι στην Ελλάδα αλλά στην Ευρώπη, ακόµη και στις ΗΠΑ, αντιµετωπίζει µια θεωρητική και στρατηγική αµηχανία. ∆εν έχει πειστικά αφηγήµατα, στόχους και χαρακτήρα, και δεν συγκινεί σε κάθε περίπτωση τις νεότερες γενιές, αλλά ούτε πλειοψηφίες των πολιτών όπως σε προηγούµενες δεκαετίες. Αναζητείται λοιπόν θεώρηµα, αξίες, προσαρµογή στα ζητούµενα ενός κόσµου που θα καθοριστεί από τα εργαλεία της τεχνητής νοηµοσύνης και τη νέα γεωπολιτική. Επίσης νέα οράµατα στο τέλος της εποχής των µύθων του παρελθόντος.
Η σοσιαλδηµοκρατία της τεχνοκρατίας που κυριάρχησε στην ενωµένη Ευρώπη έχει καταρρεύσει. Αλλά και η ριζοσπαστική Αριστερά των δρόµων, των απεργιών και των οδοφραγµάτων επίσης δεν εµπνέει και δεν λειτουργεί. Η οικολογία είναι κυριολεκτικά απολογούµενη, ειδικά εξαιτίας της «πράσινης συµφωνίας» για τη γρήγορη απανθρακοποίηση της Ευρώπης που οδήγησε σε στρατηγικές και πολιτικές οι οποίες εκτόξευσαν το κόστος ζωής του µέσου νοικοκυριού και των επιχειρήσεων, ενώ µετά την έναρξη του πολέµου στην Ουκρανία και τις κυρώσεις σε βάρος της Ρωσίας, πριν ακόµη από την περιπέτεια του τρίτου πολέµου στον Κόλπο, οδήγησαν στην ανυπαρξία καυσίµου στην παραγωγή και την ανταγωνιστικότητα της ηπείρου. Από το αρχικό «µανιφέστο», πριν από την ιδρυτική διακήρυξη του νέου κόµµατος, γίνεται φανερό ότι το σεβαστό επιτελείο της λεωφόρου Αµαλίας αλλά και οι πολιτικές δυνάµεις και πρόσωπα που συγκλίνουν θα επιχειρήσουν να δώσουν µια εκλογικά πειστική απάντηση στα υπαρξιακά αυτά αδιέξοδα της Αριστεράς.
Αλλά και εναλλακτική στους εν δυνάµει ψηφοφόρους που δεν αντέχουν το στενό «καλούπι» του συστηµικού και ξεπερασµένου σε πρόσωπα και πρακτικές ΠΑΣΟΚ. Άλλωστε, όταν αποχωρεί από το κόµµα ο «ιδεολόγος» από το παλαιό ΠΑΣΟΚ Χ. Καστανίδης λίγους µήνες πριν από τις εκλογές καταγγέλλοντας «κόµµα Ανδρουλάκη», πολύ µικρά είναι τα περιθώρια να πειστούν απογοητευµένοι ψηφοφόροι του χώρου να επανασυσπειρωθούν. Πέραν του πολιτικού σχήµατος Τσίπρα, που θα φέρει έντονες αναταράξεις, αναµένεται χωρίς ανάλογες προσδοκίες αλλά µε ενδιαφέρον το λαϊκιστικό κίνηµα της «µάνας των Τεµπών», Καρυστιανού. Ορίζεται ως αντισυστηµικό, αλλά χωρίς να µπορεί να προσδιοριστεί στη δεξιά ή την αριστερά του κοµµατικού τόξου. Απασχολεί και επηρεάζει µεσαία κόµµατα στον κύκλο του 10% που παρουσιάζονται ως αντισυστηµικά, όπως την Πλεύση Ελευθερίας (Κωνσταντοπούλου), Ελληνική Λύση (Βελόπουλος), ΝΙΚΗ και όποια άλλα σχήµατα πλην ΣΥΡΙΖΑ και Νέας Αριστεράς που επηρεάζονται σχεδόν µονοδιάστατα από τη συγκρότηση του σχήµατος Τσίπρα.
Στις συζητήσεις παρασκηνίου υφίσταται και κόµµα Σαµαρά, ως διάσπαση της Νέας ∆ηµοκρατίας, που είναι και το µόνο σχήµα που εφόσον προκύψει επηρεάζει τη δυνατότητα αυτοδυναµίας της κυβερνητικής παράταξης, έστω κι αν σηµειώσει χαµηλή πτήση στις εκλογές. Φυσικά θα πρόκειται για πολύ θλιβερό και τοξικό φινάλε στη µακρά πολιτική πορεία του πρώην πρωθυπουργού που κυρίως είναι συνυφασµένη µε τη Νέα ∆ηµοκρατία. Από τη δεκαετία του 1970. Εν ολίγοις, µετά τις συγκεκριµένες ανακοινώσεις και την επίδραση που θα έχουν σε σχήµατα και πρόσωπα, το πολιτικό σκηνικό θα έχει διαµορφωθεί ενόψει ∆ΕΘ, όπου ο πρωθυπουργός θα κάνει σαφή τον χρόνο των εκλογών. Οι µετακινήσεις και οι συσχετισµοί θα ολοκληρωθούν µε τη συγκρότηση των ψηφοδελτίων, όποτε κι αν γίνει αυτή.
Δημοσιεύτηκε στην Απογευματινή
Διαβάστε: Η αποτυχία του σχεδίου του ΠΑΣΟΚ να ξεκολλήσει η βελόνα και οι "εξαλλοσύνες" Ανδρουλάκη που στρώνουν το χαλί στον Τσίπρα...
Ο διάλογος περί «κυβερνώσας Αριστεράς» σε µια άλλη εποχή, χωρίς µνηµόνια, πλατείες των αγανακτισµένων και χρεοκοπίες, ξεκίνησε. Η Αριστερά όχι στην Ελλάδα αλλά στην Ευρώπη, ακόµη και στις ΗΠΑ, αντιµετωπίζει µια θεωρητική και στρατηγική αµηχανία. ∆εν έχει πειστικά αφηγήµατα, στόχους και χαρακτήρα, και δεν συγκινεί σε κάθε περίπτωση τις νεότερες γενιές, αλλά ούτε πλειοψηφίες των πολιτών όπως σε προηγούµενες δεκαετίες. Αναζητείται λοιπόν θεώρηµα, αξίες, προσαρµογή στα ζητούµενα ενός κόσµου που θα καθοριστεί από τα εργαλεία της τεχνητής νοηµοσύνης και τη νέα γεωπολιτική. Επίσης νέα οράµατα στο τέλος της εποχής των µύθων του παρελθόντος.
Η σοσιαλδηµοκρατία της τεχνοκρατίας που κυριάρχησε στην ενωµένη Ευρώπη έχει καταρρεύσει. Αλλά και η ριζοσπαστική Αριστερά των δρόµων, των απεργιών και των οδοφραγµάτων επίσης δεν εµπνέει και δεν λειτουργεί. Η οικολογία είναι κυριολεκτικά απολογούµενη, ειδικά εξαιτίας της «πράσινης συµφωνίας» για τη γρήγορη απανθρακοποίηση της Ευρώπης που οδήγησε σε στρατηγικές και πολιτικές οι οποίες εκτόξευσαν το κόστος ζωής του µέσου νοικοκυριού και των επιχειρήσεων, ενώ µετά την έναρξη του πολέµου στην Ουκρανία και τις κυρώσεις σε βάρος της Ρωσίας, πριν ακόµη από την περιπέτεια του τρίτου πολέµου στον Κόλπο, οδήγησαν στην ανυπαρξία καυσίµου στην παραγωγή και την ανταγωνιστικότητα της ηπείρου. Από το αρχικό «µανιφέστο», πριν από την ιδρυτική διακήρυξη του νέου κόµµατος, γίνεται φανερό ότι το σεβαστό επιτελείο της λεωφόρου Αµαλίας αλλά και οι πολιτικές δυνάµεις και πρόσωπα που συγκλίνουν θα επιχειρήσουν να δώσουν µια εκλογικά πειστική απάντηση στα υπαρξιακά αυτά αδιέξοδα της Αριστεράς.
Αλλά και εναλλακτική στους εν δυνάµει ψηφοφόρους που δεν αντέχουν το στενό «καλούπι» του συστηµικού και ξεπερασµένου σε πρόσωπα και πρακτικές ΠΑΣΟΚ. Άλλωστε, όταν αποχωρεί από το κόµµα ο «ιδεολόγος» από το παλαιό ΠΑΣΟΚ Χ. Καστανίδης λίγους µήνες πριν από τις εκλογές καταγγέλλοντας «κόµµα Ανδρουλάκη», πολύ µικρά είναι τα περιθώρια να πειστούν απογοητευµένοι ψηφοφόροι του χώρου να επανασυσπειρωθούν. Πέραν του πολιτικού σχήµατος Τσίπρα, που θα φέρει έντονες αναταράξεις, αναµένεται χωρίς ανάλογες προσδοκίες αλλά µε ενδιαφέρον το λαϊκιστικό κίνηµα της «µάνας των Τεµπών», Καρυστιανού. Ορίζεται ως αντισυστηµικό, αλλά χωρίς να µπορεί να προσδιοριστεί στη δεξιά ή την αριστερά του κοµµατικού τόξου. Απασχολεί και επηρεάζει µεσαία κόµµατα στον κύκλο του 10% που παρουσιάζονται ως αντισυστηµικά, όπως την Πλεύση Ελευθερίας (Κωνσταντοπούλου), Ελληνική Λύση (Βελόπουλος), ΝΙΚΗ και όποια άλλα σχήµατα πλην ΣΥΡΙΖΑ και Νέας Αριστεράς που επηρεάζονται σχεδόν µονοδιάστατα από τη συγκρότηση του σχήµατος Τσίπρα.
Στις συζητήσεις παρασκηνίου υφίσταται και κόµµα Σαµαρά, ως διάσπαση της Νέας ∆ηµοκρατίας, που είναι και το µόνο σχήµα που εφόσον προκύψει επηρεάζει τη δυνατότητα αυτοδυναµίας της κυβερνητικής παράταξης, έστω κι αν σηµειώσει χαµηλή πτήση στις εκλογές. Φυσικά θα πρόκειται για πολύ θλιβερό και τοξικό φινάλε στη µακρά πολιτική πορεία του πρώην πρωθυπουργού που κυρίως είναι συνυφασµένη µε τη Νέα ∆ηµοκρατία. Από τη δεκαετία του 1970. Εν ολίγοις, µετά τις συγκεκριµένες ανακοινώσεις και την επίδραση που θα έχουν σε σχήµατα και πρόσωπα, το πολιτικό σκηνικό θα έχει διαµορφωθεί ενόψει ∆ΕΘ, όπου ο πρωθυπουργός θα κάνει σαφή τον χρόνο των εκλογών. Οι µετακινήσεις και οι συσχετισµοί θα ολοκληρωθούν µε τη συγκρότηση των ψηφοδελτίων, όποτε κι αν γίνει αυτή.
Δημοσιεύτηκε στην Απογευματινή