«Η Ανατολή ανατέλλει, η ∆ύση παρακµάζει» συνηθίζουν να λένε µεταξύ τους ψιθυριστά και απρόσωπα οι υψηλοί αξιωµατούχοι στην Κίνα. Ακόµη κι αν είναι αυτή όµως η πορεία της ανθρωπότητας ως προς την παγκόσµια ηγεµονία, θα χρειαστεί τουλάχιστον µία εικοσαετία για να φτάσουµε σε εκείνη την εποχή. Τουλάχιστον τόσο διάστηµα προδιαγράφει η κινεζική στρατηγική, που είναι τόσο άκαµπτη όσο και το Κουµµουνιστικό Κόµµα που την έχει συγκροτήσει. Άρα οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, οι παρόντες στο προσκήνιο των εξελίξεων ηγέτες δεν θα βρίσκονται όχι µόνο σε δράση αλλά ούτε καν στη ζωή.

Οι συζητήσεις όµως που είχαν για περίπου δύο ηµέρες ο Αµερικανός πρόεδρος, Ντ. Τραµπ, και ο Κινέζος ηγέτης, Σι Τζινπίνγκ, δεν είχαν τόσο µακρύ ορίζοντα. Το επίκεντρο δεν ήταν καν οι εµπορικές συµφωνίες που µπορεί να εξελιχθούν και να ανακοινωθούν µέσα από το πολύ πιο «µπίζνες» περιβάλλον του Λευκού Οίκου στα τέλη Σεπτεµβρίου. Στο Πεκίνο και περιδιαβαίνοντας την «ιερή πόλη» του κινεζικού κράτους, τη σθεναρά αποµονωµένη Τζονγκνανχάι, οι δύο ηγέτες των κορυφαίων δυνάµεων του. πλανήτη είχαν να συζητήσουν τους κανόνες του «ψυχρού πολέµου» ή της «διστακτικής φιλίας» που θα ακολουθήσει τους αρχικούς διαξιφισµούς των δασµών και των αντίµετρων που κυριάρχησαν σαν ιδιότυπα «πυροτεχνήµατα» από τον Ιανουάριο µέχρι τον Οκτώβριο του 2025.

Τώρα ανάµεσα στο τσάι, στα πολυτελή δείπνα, στα πιο όµορφα τριαντάφυλλα στον κόσµο κατά τη δήλωση Τραµπ και στην ξενάγηση στον Ναό του Ουρανού του 15ου αιώνα, οι συνθήκες ήταν πολύ καλές για να ανταλλάξουν απόψεις, να µετρήσουν τις προσεγγίσεις ο ένας του άλλου, να ορίσουν προτεραιότητες, να χαράξουν «κόκκινες γραµµές», να οργανώσουν την αµοιβαία καχυποψία των δύο κόσµων που εκπροσωπούν σε κάποιο πλαίσιο ή µήπως ένα «black box» συντεταγµένων προδιαγραφών.

«Προθέσεις» και όχι συµφωνίες έσπευσαν να αξιολογήσουν την όλη επίσκεψη υψηλής επιρροής media στη ∆ύση. Μα αυτός ήταν ο στόχος της επίσκεψης. Οι εµπορικές συµφωνίες για αεροπλάνα και σόγια χρειάζονταν ως κινήσεις φιλοφρόνησης. Το ίδιο και οι δηλώσεις για µια ανοιχτή Κίνα και µια ανοιχτή Αµερική. Στην ουσία ο Ντ. Τραµπ και ο Σι Τζινπίνγκ κινήθηκαν σε ένα περιβάλλον απολύτως αποστειρωµένο από πλευράς ασφάλειας για να συζητήσουν τους «κανόνες του παιχνιδιού». Ήταν φανερό το πλαίσιο της συνάντησης προτού ακόµη αυτή ξεκινήσει. Ο Ντ. Τραµπ δεν συνοδευόταν από τη Μελάνια, αλλά δεν είχε πάνω του για λόγους ασφαλείας ούτε το κινητό του.

Συνοδευόταν βέβαια από µια σηµαντική αποστολή αξιωµατούχων της κυβέρνησής του και των σηµαντικότερων επιχειρηµατιών των εταιρειών τεχνολογίας και των χρηµατοπιστωτικών ιδρυµάτων, ακόµη και του επικεφαλής της κρίσιµης εταιρείας κατασκευής των υπολογιστικών µικροτσίπ, της Nvidia, που αντιπροσωπεύει την ισχύ της ∆ύσης στην ανατέλλουσα Ανατολή επί του παρόντος. Οι δύο ηγέτες είχαν να συµφωνήσουν στο έµπρακτο πεδίο τι θα γίνει µε το Ιράν, ποια τα όρια στην Ταϊβάν, τη σχέση µε τη Βόρεια Κορέα, την αντίληψή τους για τη διάχυση των πυρηνικών, τα διεθνή περάσµατα στη θάλασσα, µπορεί και τις εµπορικές διαδροµές αν και δεν θα συµφωνήσουν ποτέ σε αυτό. Οι ΗΠΑ και η Κίνα είναι οι δύο πόλοι του παγκόσµιου ανταγωνισµού, που ακόµη και σε µια συνάντηση τύπου Γιάλτας στους παρόντες καιρούς δεν έχουν να συζητήσουν τους κανόνες της ειρήνης, αλλά τους κανόνες του πολέµου.

Ουσιαστικά να συµπέσουν στην «ισχυρή συναίνεση» για µια εµπόλεµη ειρήνη. Στη συνέχεια θα συζητήσουν ο καθένας κατά µόνας µε τον τρίτο ηγέτη στο παζλ αυτό. Τον Ρώσο πρόεδρο, Βλ. Πούτιν. Τα µέτωπα του Καυκάσου, της Ουκρανίας και προπάντων της Αρκτικής θα µπουν και αυτά στο τραπέζι πιο ουσιαστικά και καθοριστικά. Πώς το είπε ο Κινέζος πρόεδρος; «Ο πρόεδρος Τραµπ ελπίζει να κάνει ξανά µεγάλη την Αµερική κι εγώ έχω αφοσιωθεί στο να οδηγήσω τον κινεζικό λαό στην πραγµατοποίηση της αναζωογόνησης του κινεζικού έθνους».