Tην Παρασκευή 19 Ιουνίου στη Γενεύη µεταξύ ΗΠΑ, Ιράν και παρουσία προφανώς των µεσολαβητών (κυρίαρχη η ηγεσία του Πακιστάν αλλά και του Κατάρ) δεν θα υπογραφεί µια συµφωνία για την πορεία στην ειρήνη, αλλά ένα πλαίσιο διαλόγου και διαπραγµατεύσεων για το τέλος του πολέµου. Η ενδιάµεση περίοδος αυτών των διαπραγµατεύσεων έχει ορισθεί στους δύο µήνες. Θα ήταν σκόπιµο να µιλήσουµε συγκεκριµένα για δύο φάσεις 30+30 ηµερών µέχρι την κατάληξη. Το «παρών» στη Γενεύη, αν όλα εξελιχθούν σύµφωνα µε το πρόγραµµα, δεν θα δώσει ο πρόεδρος Τραµπ αλλά ο αντιπρόεδρος Ντι Βανς. Και τούτο θα συµβεί ακριβώς επειδή βρισκόµαστε σε µία αρχική φάση και όχι σε µία τελική φάση στην οποία ενδεχοµένως τότε -περί το τέλος του καλοκαιριού- θα παραβρεθεί ο πρόεδρος Τραµπ.

Βρισκόµαστε ουσιαστικά στην αφετηρία µιας διελκυστίνδας όπου οι «εργολάβοι της Νέας Υόρκης», Τραµπ, Γουίτκοφ και Κούσνερ, νιώθουν ότι έχουν τελειώσει τη δουλειά τους. ∆ιέκοψαν, έστω άτσαλα, έναν ακριβό πόλεµο που είχε αρχίσει να γίνεται όλο και πιο απρόβλεπτος ακριβώς επειδή στις αρχικές παραδοχές ότι αρκεί να πατήσεις την κεφαλή του φιδιού για να πεθάνει το φίδι, οι Ιρανοί απέδειξαν ότι θα πεθάνουν αλλά δεν θα παραδοθούν ενώπιον του αµερικανικού κλέους. Οι «εργολάβοι» συµφώνησαν την ηµερήσια διάταξη, τα κρίσιµα ζητήµατα (topics) που θα ακουµπήσουν οι διαπραγµατεύσεις. Για να υπάρξουν διαπραγµατεύσεις θα έπρεπε να συµφωνηθεί εκεχειρία. Στο σηµείο αυτό οι επίµονοι και µεθοδικοί Ιρανοί πίεσαν τους ανυπόµονους Αµερικανούς να συµπεριλάβουν και το µέτωπο του Λιβάνου στην αρχική συµφωνία εκεχειρίας. Και το πέτυχαν προκαλώντας αυτοµάτως ένα «κραχ» στη στρατιωτική συµµαχία ΗΠΑ-Ισραήλ που τους επετέθη στις 28 Φεβρουαρίου. Η συµπερίληψη της εκεχειρίας στον Λίβανο στην εκεχειρία στο Ιράν αφαιρεί από την ηγεσία στη Βηρυτό την αυτοτέλεια και την ισχύ της κρατικής οντότητας και προσδιορίζει τη χώρα περίπου ως προτεκτοράτο του Ιράν µε συστατική δύναµη τη Χεζµπολάχ, κάτι που πλήττει την ηγεσία Αούν και εξοργίζει εν συνόλω και λογικά το Ισραήλ.

Το χειρότερο για την Ουάσινγκτον που προκύπτει σε αυτήν την αρχική φάση δεν είναι η κρίση µόνο στις σχέσεις Νετανιάχου - Τραµπ, αλλά στο κριτήριο αναξιοπιστίας που προκύπτει σε βάρος των Αµερικανών σε όλο το πλέγµα των συµµαχιών τους στην Ανατολή, αν όχι στον κόσµο. Ο λόγος για τις αραβικές ηγεσίες της περιοχής που διατηρούν βάσεις των αµερικανικών ενόπλων δυνάµεων στην κρίσιµη περιοχή. Η παρουσία του εκπροσώπου των ερµητιστών Ρεπουµπλικανών αντιπροέδρου Βανς στο πρώτο πλάνο µπορεί να θεωρηθεί εύλογη, αλλά παραµένει ερώτηµα αν η θεσµική οµοσπονδία και οι βαριές ως προς την εθνική ασφάλεια και ισχύ γραφειοκρατίες και ελίτ έχουν αποφασίσει να συνεχίσουν στην ιστορία µε µια «µικρή» γεωπολιτικά Αµερική µε φιλόδοξες διεθνείς επιχειρήσεις.

Το σηµαντικό µετά την υπογραφή του πλαισίου στη Γενεύη είναι αν τις διαπραγµατεύσεις θα τις εξελίξουν οι «εργολάβοι της Νέας Υόρκης» ή οι διπλωµάτες και οι υπηρεσίες πληροφοριών υπό τον υπουργό Εξωτερικών και σύµβουλο Εθνικής Ασφαλείας Μ. Ρούµπιο και οι στρατιωτικοί στο δικό τους θεµατολόγιο υπό τον υπουργό Πολέµου Π. Χέγκσεθ. Οι πρώτες 30 ηµέρες θα αναλωθούν στον προσδιορισµό του καθεστώτος των Στενών του Ορµούζ. Η ελευθεροπλοΐα για να γίνει πραγµατικότητα θα πρέπει να εξελιχθεί η αποναρκοθέτηση από µια επιχείρηση τύπου «Ασπίδες». Θα τεθεί όµως το ζήτηµα της αποχώρησης των µη τακτικών ενόπλων δυνάµεων των ΗΠΑ από τη στενή περιοχή. Και το πέρασµα θα γίνεται χωρίς τέλη ή µε τέλη; Άλλο ένα πολύ ζέον θέµα για τις ΗΠΑ. Στις δεύτερες 30 ηµέρες γίνεται λόγος για τα πυρηνικά, µε διακήρυξη του Ιράν ότι δεν έχει φιλοδοξίες για τέτοια όπλα αλλά και για τον απεµπλουτισµό των 500 κιλών ουράνιου.

Βαθµηδόν η απελευθέρωση ποσών και η άρση κυρώσεων από τη ∆ύση που µαζί µε περιγραφόµενες ως αξίωση επενδύσεις µπορεί και να φθάσουν τα 500 δισ. δολάρια. Την ανοικοδόµηση όµως και την ανάπτυξη µιας επόµενης τέτοιας ηµέρας στο Ιράν την αντέχει το καθεστώς των Φρουρών της Επανάστασης; Έχει και ο πρόεδρος Τραµπ τα «µυστικά όπλα» του στον δρόµο για τις ενδιάµεσες εκλογές…

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή