Μία σοβαρή πολιτική ανάλυση, πολύ περισσότερο σε εκλογικούς χρόνους, παρακολουθεί δύο πεδία δεδοµένων. Το ένα είναι οι δηµοσκοπήσεις. Αυτές καταγράφουν τις τάσεις στην κοινωνική συγκρότηση ως εκλογικό σώµα. Γι’ αυτό κλασικό ερώτηµα είναι: «Αν είχαµε αύριο εκλογές ποιο κόµµα θα ψηφίζατε;». Αλλά δεν έχουµε αύριο εκλογές.

Το άλλο πεδίο που παρακολουθούν οι πιο «παλιοί» και έµπειροι στην πολιτική είναι το κλίµα στην κοινωνία, όπως εκφράζεται µε ελευθεριότητα στους δρόµους, τις πλατείες, τις συναναστροφές. Τα περίφηµα «καφενεία» της ελληνικής επικράτειας. Στην περίπτωση αυτή δεν µιλάµε για στατιστική ούτε για τεχνοκρατία. Οι δηµοσκοπήσεις είναι εργαλείο. Οι συζητήσεις στα καφενεία, τα σπίτια και τα µαγαζιά αίσθηση, άρωµα, συναισθηµατική νοηµοσύνη.

Μέχρι και πριν από ελάχιστες εβδοµάδες ή µήπως ηµέρες διαχεόταν η δυσαρέσκεια για την κυβέρνηση για θέµατα όπως η ακρίβεια και η διαφθορά. Τα µέτωπα αυτά τα κατέγραφαν και οι δηµοκοπήσεις ροής. Προσοχή, όµως σε µη εκλογικούς χρόνους. Στη συνέχεια άρχιζε η υπέρβαση της πραγµατικότητας µε την εξαγωγή συµπερασµάτων και διαπιστώσεων σαν να βρισκόµασταν στην παραµονή των εκλογών. Εκεί ήταν το λάθος. Εκεί θα είναι το λάθος, µεθοδολογικά αλλά και οντολογικά, µέχρι που θα φθάσουµε στην τελευταία εβδοµάδα πριν από τις κάλπες.

Το κλίµα το τελευταίο δεκαήµερο έχει αλλάξει. Ο κόσµος στις παρέες του και στην καθηµερινότητά του αρχίζει να δυσανασχετεί και να διερωτάται. Μα τόσα κόµµατα; Οι ανακοινώσεις νέων κοµµάτων συνεχίζονται ή προδιαγράφονται. Φθάσαµε να µιλάµε για 15 κόµµατα που θα συµµετάσχουν στις εκλογές. Και όλα αυτά τα πολιτικά σχήµατα που µε µεγαλοστοµίες και τιµωρητική διάθεση απέναντι στη διακυβέρνηση Μητσοτάκη ή το επονοµαζόµενο «σύστηµα» λαµβάνουν θέση εκλογικής µάχης έχουν τα εχέγγυα και το βάθος να αποτελέσουν κάποια σοβαρή πολιτική πρόταση; Όχι διακυβέρνησης, αλλά ακόµη και παρέµβασης. Και µπορεί η Αριστερή Συσπείρωση υπό την ηγεσία Τσίπρα να είναι µία τελικά επιλογή αναδιάταξης του χώρου της Αριστεράς-Κεντροαριστεράς και θα κριθεί ως τέτοια. Αλλά η καθηµερινότητά µας έχει γεµίσει από προσωπικού τύπου κόµµατα ή πολύ περιορισµένης ορατότητας και δυνατότητας απόπειρες. Όλα αυτά µας είναι χρήσιµα για την Ελλάδα;

Οι «φωτεινοί παντογνώστες» αρχηγοί, αρχηγίσκοι, σοφιστές πόσο χρήσιµοι αλλά και πόσο έτοιµοι είναι για τον ρόλο που διεκδικούν; Ένα οποιοδήποτε σχήµα για να συγκροτήσει πανελλαδικά ψηφοδέλτια χρειάζεται 450-500 υποψηφίους. Πού θα τους βρει και µάλιστα µε υπολογίσιµες και αξιόλογες υποψηφιότητες; Σε µία εποχή που η πολιτική έχει πάψει µάλιστα να είναι θελκτική. Τι θα µαζέψουν; Κατά βάση «πονηρούς» και µαταιόδοξους. Οι διεκδικούντες την ευλογία του πρωτότυπου, προφανώς πέρα από τα «ψώνια», θα προσελκύσουν «εµµονικούς» και «ψεκασµένους» µε την έννοια του µηδενισµού και της καλπάζουσας τοξικότητας. Ο κόσµος γύρω ήδη αρχίζει να µονολογεί και στη συνέχεια να συζητά. «Μα τι τα θέλουµε τόσα κόµµατα;». Η παράδοση είναι διάφορες προσωπικότητες από όλες τις περιοχές της επικράτειας να συγκεντρώνονται και να συµµετέχουν στη συγκρότηση, τη λειτουργία και την αναβάθµιση ενός πολιτικού σχήµατος. Στην παρούσα φάση της ιστορίας µας ο καθένας κάνει και ένα κόµµα. Ρηχό, θορυβώδες, προσωπικό. Είναι κόµµατα «διάττοντες αστέρες». Στην καλύτερη µια- δυο θητείες η προοπτική τους. Η απατηλή λάµψη της µαταιοδοξίας σε όλο της το µεγαλείο.

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον η διακυβέρνηση Μητσοτάκη ζητά εκ νέου ψήφο εµπιστοσύνης. Ο πρωθυπουργός µιλά για εκλογικό «µαραθώνιο» και διακηρύσσει εκλογές την άνοιξη του 2027. Ο χρόνος ευνοεί τους σοβαρούς. Και πολλοί «διάττοντες αστέρες» οι οποίοι θα επιθυµούσαν εκλογές αύριο -που η λάµψη τους κρατά- όταν οι κάλπες στηθούν θα έχουν… σβήσει.

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή