Οι Αµερικανοί θα πάνε στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ και θα ζητήσουν εγγυήσεις από τους συµµάχους τους στην Ευρώπη για µια «Σιδηρά Συµµαχία». Στο πλαίσιο αυτό µάλιστα υπό τη µορφή παραχώρησης και διεκδίκησης ταυτόχρονα θα προβάλουν τις ΗΠΑ, ως «πρώτο µεταξύ ίσων» στο νέο Ατλαντικό Σύµφωνο που θα τεθεί προς διαπραγµάτευση. Στην προκειµένη περίπτωση δεν έχουµε διαβουλεύσεις και εντάσεις για εµπορικές συµφωνίες ή δασµούς. Ούτε συσχετισµό µεταξύ κεντρικών τραπεζών του δολαρίου και του ευρώ. ∆εν διατάσσονται δηλαδή από τη µία οι Ηνωµένες Πολιτείες Αµερικής και από την άλλη η Ευρωπαϊκή Ένωση. Στη Σύνοδο στην Τουρκία, όπως σε κάθε σύνοδο του ΝΑΤΟ, κάθονται στο τραπέζι τα έθνη-κράτη που έχουν τη διάθεση και την πεποίθηση να συγκροτούν µια στρατιωτική συµµαχία από την πλευρά της ∆ύσης. Υπό την έννοια αυτή όλες αυτές οι φλύαρες και δαιδαλώδεις συζητήσεις των τελευταίων µηνών περί αυτονοµίας της Ευρώπης και της απορρύθµισης του «στενού δεσµού» µε τις ΗΠΑ στον εξοπλιστικό τοµέα δεν έχουν κάποιο νόηµα. Όποια από τα έθνη-κράτη θέλουν να παραµείνουν µέλη της «λέσχης» θα κάτσουν στο τραπέζι µε τα όπλα, την ισχύ και τη συµµαχική τους διάθεση.

Από τα 32 µέλη του ΝΑΤΟ στην αµερικανική ήπειρο ανήκουν δύο: Οι ΗΠΑ και ο Καναδάς. Στην Ασία ένα: Η Τουρκία. Όλα τα υπόλοιπα είναι Ευρώπη: από όλες τις ζώνες της «Γηραιάς Ηπείρου», βόρειες χώρες, νότιες, ανατολικές, δυτικές, µεσογειακές, βαλκανικές, σκανδιναβικές. Τι σηµαίνει αυτό; Άλλες προτεραιότητες, άλλοι συσχετισµοί µεταξύ τους, άλλο επίπεδο οικονοµικής ανάπτυξης, βιοµηχανικής παραγωγής και τεχνολογίας, άλλη δυνατότητα σε όγκο και επιχειρησιακή ετοιµότητα στις εθνικές ένοπλες δυνάµεις τους.

Το ΝΑΤΟ σήµερα δεν είναι αυτό της δεκαετίας του 1950, στον µετα-πόλεµο. ∆εν είναι από το 1990, µετά το τέλος του Ψυχρού Πολέµου, το αντίπαλο δέος του «Συµφώνου της Βαρσοβίας» και του Σοβιετικού συνασπισµού. ∆εν είναι καν το ΝΑΤΟ των στενών ευρωατλαντικών δοµών της πολυµερούς διπλωµατίας των δεκαετιών 2000 και 2010. Η δυτική κυριαρχία σε έναν παγκοσµιοποιηµένο αλληλεξαρτώµενο κόσµο έχει επίσης καταρρεύσει.

Στην προκειµένη περίπτωση δεν έχουµε να συζητήσουµε για νέα σχέδια Μάρσαλ. Για την ανάγκη της «αµερικανικής οµπρέλας» για την προστασία της Ευρώπης από τη ρωσική επιβουλή, όπως θα ήθελαν να προβάλουν µε αφορµή την Ουκρανία οι αφοπλισµένοι µε δική τους ευθύνη Βρετανοί, Γερµανοί και άλλοι παραγωγοί στρατιωτικών εξοπλισµών. ∆εν έχουµε να συζητήσουµε καν για την ασφάλεια των χωρών της Βαλτικής από τη βουλιµία του Πούτιν και του Κρεµλίνου. Προφανώς δεν θα µας επιτραπεί να συζητήσουµε τα «αυτοκρατορικά σύνδροµα» της Τουρκίας σε βάρος της Ελλάδας. ∆εν είναι αυτό το κατάλληλο τραπέζι διαλόγου.

Στη Σύνοδο Κορυφής ο πρόεδρος Τραµπ, αφού αποφάσισε τελικά να παραβρεθεί, θα εµφανισθεί ως «αφεντικό» και θα επιδιώξει να φύγει ως «βασικός µέτοχος» µιας πραγµατικά στρατιωτικής συµµαχίας του Ατλαντικού. Που σηµαίνει ότι αυτά τα απαράδεκτα που συνέβησαν µε τον πόλεµο στο Ιράν, όταν σειρά από σηµαντικούς Ευρωπαίους συµµάχους των ΗΠΑ αρνήθηκαν, τουλάχιστον επισήµως, να δώσουν διευκολύνσεις και πρόσβαση στις αµερικανικές ένοπλες δυνάµεις, δεν θα επαναληφθούν. Όχι επειδή ενέπιπταν στο περίφηµο άρθρο 5 περί συνδροµής ισχύος όταν ένα µέλος υπόκειται σε επίθεση, αλλά διότι είναι εκτός λογικής σε µια δυτική στρατιωτική συµµαχία τύπου ΝΑΤΟ. Υπό την έννοια αυτή ενδεχοµένως θα βρεθούν σε δύσκολη θέση οι ηγεσίες της Βρετανίας, της Γερµανίας, της Γαλλίας, της Ιταλίας, της Ισπανίας, της Πορτογαλίας και ούτω καθεξής, αλλά το ζητούµενο είναι διαφορετικό. Η Ατλαντική Συµφωνία είτε θα επιβεβαιωθεί ως στρατιωτική συµµαχία εθνικών ένοπλων κρατών στο πεδίο, και όχι ως γραφειοκρατία και λειτουργικό µηχανιστικό µοντέλο, είτε θα περιπέσει βαθµηδόν σε περιδίνηση και απορρύθµιση.

Η Ελλάδα δεν είναι σε αυτά τα εθνικά κράτη-µέλη που θα έρθουν οι ηγεσίες τους σε δύσκολη θέση. Απλώς δεν θα πρέπει να χάσει την ευκαιρία να κεφαλαιοποιήσει την πρακτική που έχει ακολουθήσει τα τελευταία χρόνια σε όλα τα επίπεδα. Ουσιαστικά µε τη στρατηγική της στα πεδία της έντασης έχει προεξοφλήσει δηµιουργικά την έντονη συζήτηση που θα εξελιχθεί.