Οι πληροφορίες των «Financial Times» µε πηγές αξιωµατούχους στην Τεχεράνη, µιλούν για σκέψεις από τους σκληροπυρηνικούς των «Φρουρών της Επανάστασης», περί πλήγµατος σε αµερικανικούς στόχους στην Ευρώπη. Αυτή η προσέγγιση σχετίζεται µε το γεγονός ότι οι διαπραγµατεύσεις µε τις ΗΠΑ βρίσκονται σε αδιέξοδο, ακόµη και για τις συνθήκες ασφαλείας και την ελευθεροπλοΐα στο Ορµούζ. Η εκεχειρία των 60 ηµερών λήγει, περίπτωση ανανέωσής της δεν διαφαίνεται και ο πρόεδρος Τραµπ προ του αδιεξόδου που έχει δηµιουργηθεί, τη δηµοτικότητά του στα τάρταρα περί το 33%, τις διεθνείς αγορές σε αµηχανία και σύγχυση, την Ουάσινγκτον να δέχεται συνεχείς ταπεινώσεις από τους Ιρανούς, έκανε την κίνησή του. Ανήρτησε στον διαδικτυακό του τόπο τα Ορµούζ ως αµερικανική σηµαία µε τη σηµείωση: «Νέα επικράτεια των ΗΠΑ». Από την πλευρά τους οι Ιρανοί είχαν προειδοποιήσει τον Λευκό Οίκο και τις ΗΠΑ, ότι θα «τους σπάσουν τα πόδια» στην περίπτωση που θελήσουν να επιβάλουν την κυριαρχία τους στα Στενά του Ορµούζ.

Θεωρώντας ως βάσιµη την πληροφορία των «Financial Times» για τυχόν πλήγµα στην ευρωπαϊκή επικράτεια, τα «πόδια» της Αµερικής είναι η Ευρώπη, άσχετα µε τις αρρυθµίες που παρουσιάζει η σχέση αυτή. Σε έναν νέο γύρο πολέµου το Ιράν , ενδεχοµένως δεν θα περιορισθεί πλέον µόνον στα αραβικά κράτη στην ευρύτερη ∆υτική Ασία ή το Ισραήλ, αλλά θα επεκταθεί στην ευρωπαϊκή περίµετρο αρχικά. ∆ηλαδή στόχους στην Κύπρο και τη Βουλγαρία. Τίποτα όµως δεν εµποδίζει το ισλαµικό καθεστώς, όπως έχει διαφανεί και από την απόπειρα πλήγµατος στην αµερικανοβρετανική βάση του Ντιέγκο Γκαρσία στον βαθύ Ινδικό Ωκεανό, να πλήξει στόχους στην ευρωπαϊκή ενδοχώρα. Σύµφωνα µε υφιστάµενες εκτιµήσεις του Ισραηλινών στρατιωτικών, το Ιράν δείχνει ότι διαθέτει εξοπλισµό που θα µπορούσε να πλήξει τη Γαλλία, τη Βρετανία ή τη Γερµανία.

Η Ελλάδα αν και δεν αναφέρεται ως επικράτεια πρώτης στοχοποίησης εµπλέκεται αµυντικά και αποτρεπτικά στην υποστήριξη της Κύπρου, αλλά και σε συνδροµή που πιθανότατα θα της ζητηθεί εκ νέου στην αεράµυνα από τη Βουλγαρία. Η βασιµότητα του σεναρίου από τους «Financial Times» ενισχύεται από παρασκηνιακές κινήσεις και παρασκηνιακές πυρετώδεις διαβουλεύσεις µεταξύ των Γενικών Επιτελείων ευρωπαϊκών δυνάµεων που ήδη εξελίσσονται ακόµη και µε µετακίνηση δυνάµεων, ότι αν πληγεί ευρωπαϊκό έδαφος, τότε όλη η Ευρώπη θα πρέπει να εµπλακεί στον πόλεµο εναντίον του Ιράν. Στην προκειµένη περίπτωση και µε τη ∆ύση να έχει χάσει σε µεγάλο βαθµό την αξιοπιστία της ισχύος της, η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν µπορεί να αντιδράσει αυτήν τη φορά µε «συµµαχίες των προθύµων». Αν ανατρέξει στη θεσµική µνήµη των αυτοκρατοριών της είναι δεδοµένο ότι οι ασιατικές δυνάµεις και οι ηγετικές τους κάστες σέβονται µόνον τη δύναµη. Τη «σκληρή ισχύ» δηλαδή.

Είναι δεδοµένο στο πεδίο πλέον ότι η Τεχεράνη και το καθεστώς δεν είναι µόνοι τους απέναντι στις πολεµικές µηχανές των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Έχουν στήριξη σε εξοπλισµό, δορυφορικές πληροφορίες και χρήµα από την Κίνα αρχικά και πλέον τη Ρωσία µέσω της διαδροµής από την Κασπία. Το Ιράν δηλαδή ως εµπόλεµος δρων αποτελεί ισοδύναµο τετελεσµένο µε την Ουκρανία που στηρίζεται εµφανώς από την Ευρώπη δραστικά στα ίδια πεδία απέναντι στη Ρωσία. Η προσπάθεια να κλείσουν τα δύο µέτωπα µε την ενεργό πρωτοβουλία Τραµπ µέχρι τον Σεπτέµβριο, που έφθασε σε ελάχιστες εβδοµάδες, έχει αποτύχει πλήρως. Έτσι τώρα οι δύο πόλεµοι συναντιόνται δηµιουργώντας δεδοµένα µιας παγκόσµιας αναταραχής δοµικού χαρακτήρα. Η Ευρώπη για να µην καταλήξει απλώς µία εµπορική ζώνη και µία µεγάλη αγορά καταναλωτών, θα πρέπει να µπει και να βγει κερδισµένη από τον πόλεµο που τυχόν δεχθεί.

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή