Και σε αυτές τις εκλογές η επίκληση στον πατριωτισµό θα περισσέψει από κόµµατα και υποψήφιους. Αν θελήσουµε όµως να µιλήσουµε σοβαρά για το πώς η πατρίδα, το εθνικό κράτος δηλαδή ως µητέρα-πατρίδα του πανταχού Ελληνισµού, θα γίνει πιο ισχυρή και ασφαλής θα αφήσουµε τα πληκτρολόγια των social media και θα συζητήσουµε σοβαρά για στρατηγική, µεθοδικότητα και ψυχραιµία. Η οχλαγωγία δεν βοηθά τα έθνη αλλά καταστρέφει τα κράτη τους.

Το 2019-2020 η Ελλάδα δέχθηκε την υβριδική επίθεση της Τουρκίας µε τους παράτυπους µετανάστες.Την αντιµετώπισε µε επάρκεια και έχτισε άµυνες και «φράχτες» στα σύνορά της στη βάση της συγκεκριµένης εµπειρίας. ∆έχθηκε όµως και προκλήσεις στο πεδίο. Τη θάλασσα και τον αέρα. Με τα µέσα που είχαν τότε οι, σε δυσχερή θέση απορρύθµισης, Ένοπλες ∆υνάµεις της ύστερα από µία δεκαετία δηµοσιονοµικής χρεοκοπίας, αλλά και τα περιθώρια κινήσεων που είχε η πολιτική ηγεσία, διαχειρίστηκαν την πίεση και αντεπεξήλθαν.

Από εκεί και πέρα αρχίζει, µε ευθύνη και επιλογές του πρωθυπουργού κ. Μητσοτάκη, η προσπάθεια στρατιωτικού επανεξοπλισµού της. Ένα εθνικό κράτος για να γίνεται σεβαστό θα πρέπει να έχει διπλωµατική και στρατιωτική ισχύ. Σε κάθε περίπτωση γεωπολιτικό ενδιαφέρον. Η διακυβέρνηση Μητσοτάκη προχώρησε σε διακρατικές συµφωνίες παρακάµπτοντας τους γνωστούς µεσάζοντες όπλων και συµφωνήσαµε για µαχητικά τελευταίας γενιάς µε τους Γάλλους και τους Αµερικανούς. Πολεµικά πλοία ακριβά και εξοπλισµένα. Όλα αυτά χρειάζονται χρήµα και δηµοσιονοµική σταθερότητα, διότι διαφορετικά θα συµβεί αυτό που υποστήκαµε προηγούµενες δεκαετίες όπου από τα πολλά δάνεια και τις χωρίς όρια προµήθειες των µεσαζόντων χάσαµε κάθε έννοια σοβαρότητας στα δηµόσια οικονοµικά. Ακόµη και τα στρατηγικά λάθη της δεκαετίας του 2000 διορθώθηκαν, όπως η περιφρόνηση για τα αµερικανικά F-35 και ο εγκλωβισµός στα ευρωπαϊκά Eurofighter. Το «κλείσιµο» των ναυπηγείων.

Η ισχύς δεν αποκτιέται µε συνθήµατα, αλλά µε στρατηγική, ψυχραιµία, µεθοδικότητα και υπολογισµούς. Χρειάζονται χρόνος, δυνατότητα και αξιοπιστία. Η επιλογή της διολίσθησης στα «ήρεµα νερά» µε την Τουρκία και ο απευθείας διάλογος σε επίπεδο κορυφής δεν ήταν τόσο καταστροφικός όσο παρουσιάζεται. Μπορεί η ∆ιακήρυξη των Αθηνών να είχε στοιχεία ενθουσιασµού και αυταπάτης, αλλά από την άνοιξη του 2023 µέχρι την άνοιξη του 2025 χρειαζόµασταν την ανάπαυλα στον Ψυχρό Πόλεµο µε την Τουρκία για να κινηθούµε ως Ελλάδα προς τα εµπρός.

Οι συµµαχίες που δοµήσαµε ή εκτείναµε µε τις ΗΠΑ, το Ισραήλ, την Αίγυπτο, αραβικά κράτη, την Ινδία σε διµερές επίπεδο και οι δύσκολες επιλογές που επιδείξαµε και επιδεικνύουµε ως εθνικό και ευρωπαϊκό κράτος εν µέσω πολέµων και αλλαγής δόγµατος στον παγκόσµιο συσχετισµό και το power game, δεν είναι κάτι αυτονόητο. Ας αφήσουν κάποιοι τα συνθήµατα περί πατριωτισµού και τις «πετριές» προς το Μέγαρο Μαξίµου γιατί πήγαµε πολύ πιο µακριά από τα χρόνια τα δικά τους. Αποκτήσαµε µεγαλύτερη επικράτεια στη θάλασσα και τα κυριαρχικά δικαιώµατα, περισσότερα όπλα, πολύ πιο σηµαντική γεωπολιτική αξία, κρίσιµες συµµαχίες όχι µόνον στο στρατιωτικό επίπεδο, αλλά και στο οικονοµικό, το ενεργειακό, το πολιτικό. Αυτά είναι τα «όπλα» µας µέχρι τα αεροπλάνα, τα πολεµικά πλοία ή τα drones φθάσουν στη βάση ενός χρονοδιαγράµµατος µέχρι το 2030 και όχι σήµερα ή αύριο το πρωί. Και πάλι ο πόλεµος είναι µια στρατηγική και όχι µια έκρηξη γιατί η Τουρκία για παράδειγµα, ένας παραδοσιακός εχθρός, εντός µάλιστα της δυτικής συγκρότησης, δεν αντιµετωπίζεται µε «κροτίδες» ούτε θα κριθεί στα πεδίο των αναµνήσεων ηρωικών στιγµών της εθνικής ιστορίας. Ας θυµηθούν κάποιοι επώνυµοι «πατριώτες» µε βούλα και τις ιστορικές ήττες που έχουµε ως έθνος στο συγκεκριµένο µέτωπο και ας αναλάβουν τις ευθύνες τους.

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται ούτε τις παλαιοδεξιές ποµφόλυγες ούτε φυσικά την αριστερή ηττοπάθεια στην παρούσα συγκυρία. Αλλά την πατριωτική συµµετοχή και την εθνική ενότητα. Φυσικά υπάρχουν ενστάσεις στα όσα γίνονται, αλλά όλοι υπηρετούµε την ίδια πατρίδα! Ας µην αγνοείται αυτή η παράµετρος…

Δημοσιεύτηκε στην Απογευματινή