Η Ελλάδα χρειάζεται φιλοσοφία και διάρθρωση νέας ταυτότητας για να θεωρηθεί επαρκώς συγκροτηµένη και µάχιµη για την εικοσαετία 2030-2050. Μια επόµενη εποχή µε πολλούς άγνωστους «Χ» ως προς την παραµετροποίηση της τότε παγκόσµιας, ευρωπαϊκής, αλλά και περιφερειακής πραγµατικότητας. Το µόνο δεδοµένο είναι ότι οι συνθήκες το 2035 για παράδειγµα θα είναι απολύτως διαφορετικές από τις συνθήκες του 2015.

Οι ελληνικές ελίτ ιστορικά παρουσιάζουν µειονέκτηµα, άλλοτε εξαιτίας της εσωτερικής συγκυρίας, άλλοτε λόγω πολέµων ή επιπτώσεων πολέµων στους οποίους συµµετείχε η χώρα, άλλοτε εξαιτίας της αβελτηρίας καθορισµού αναβαθµισµένης εθνικής στρατηγικής στα µεταίχµια της ιστορίας που αναγκάζεται εκ των υστέρων και ασθµαίνουσα να ακολουθήσει. Το συνηθισµένο ιστορικά είναι τα παγκόσµια νέα και τις δεσπόζουσες τάσεις στην πολιτική, την οικονοµία, τις επιστήµες, τη στρατιωτική δυνατότητα να τα παρακολουθεί η Ελλάδα µε καθυστέρηση 20 ετών. Στη βάση του µιµητισµού. Αντιγράφοντας δηλαδή και εισάγοντας τεχνογνωσία, κοινωνική ισορροπία και σύγχρονα µέσα και πόρους χωρίς εθνικές προσαρµογές. Οι ισχυρές εµµονές περί µοντερνισµού και οπισθοδρόµησης, που κυριαρχούν µεταπολεµικά από τα µέσα του 20ού αιώνα για παράδειγµα, σε αυτήν τη βάση έχουν προκύψει. Κι όµως, αν µελετήσουµε τη δοµή, την εµπειρία και τη λειτουργικότητα του κράτους τις δεκαετίες του 1950 και 1960, θα µείνουµε έκπληκτοι από τις δυνατότητες και την επάρκεια που είχε σε σχέση µε το κράτος από το 1990 και µετά.

Παρά τον πακτωλό ευρωπαϊκών κονδυλίων, τις τεχνολογικές δυνατότητες και ειδικά το γεγονός ότι η Ελλάδα δεν µπήκε σε πόλεµο ή κατοχή µετά τον Β΄ Παγκόσµιο και τον Εµφύλιο. Το µεν κράτος αποσαθρώθηκε, η δε οικονοµία δεν µπόρεσε να λειτουργήσει στις νόρµες του δυτικού νέου φιλελευθερισµού, της εταιρικής Ευρώπης και της ιδιωτικοποίησης της παραγωγής στην κατεύθυνση επαρκούς παραγωγής πλούτου και ευηµερίας. Αυτή την αρνητική παρακαταθήκη έχει θέσει ως στόχο να ανατρέψει ως πρωθυπουργός και διακυβέρνηση ένας πολιτικός της φιλελεύθερης τάσης στην Κεντροδεξιά, ο κ. Μητσοτάκης ο νεότερος. ∆εν είναι φιλόσοφος. ∆εν είναι όµως και διαχειριστής ανακύκλωσης της παρακµής µας. Κινεί το έθνος-κράτος µε λογική εταιρείας ενταγµένης στο ευρωπαϊκό καρτέλ και συνεπούς µε την κοσµοθεωρία της ∆ύσης σε µια παγκόσµια πορεία προς την Ανατολή.

Ο πρωθυπουργός Μητσοτάκης κινείται, επιλέγει, αποφασίζει, προκρίνει σε µια τεχνοκρατική λογική κρατικού fund που δηµιουργεί έσοδα στην κεντρική διαχείρισή του µαζί µε τη διόγκωση του ιδιωτικού κεφαλαίου σε εταιρική βάση από τα πάνω προς τα κάτω. Από τις µεγάλες εταιρείες του χρηµατιστηριακού δείκτη που διεθνοποιούνται και ενισχύονται προς τις µικροµεσαίες ή τις προσωπικές εταιρείες που, παρά τις διακηρύξεις του, οι ιδιοκτήτες τους αρνούνται να κάνουν συµπράξεις και µεγαλύτερες εταιρείες για να «µπουν στο παιχνίδι» της επιβίωσης και της ανάπτυξης. Το µοντέλο Μητσοτάκη δηµιουργεί πρώτα τα πλεονάσµατα και στη συνέχεια µοιράζει τα «µερίσµατα». Η διακυβέρνηση Μητσοτάκη αντιπαθεί τις εκπλήξεις και τα ρίσκα. Προτιµά τα πλάνα, τα µετρήσιµα αποτελέσµατα, τη χρονική συνέπεια εξαγγελίας - υλοποίησης, την «κοινωνική συµφωνία» για τους κανόνες του παιχνιδιού, την αποφυγή της σύγχυσης αρµοδιοτήτων στην πολιτική διακυβέρνηση.

Μπορεί σε κάποιο επίπεδο αυτά να λειτουργούν µε συγκεντρωτισµό. Αλλά δεν χάνεται ο πόλεµος στο πεδίο. Μάχες ναι, αλλά όχι ο κεντρικός στόχος της ανασυγκρότησης σε µια άλλη βάση της χώρας και του κράτους. Ο Κ. Μητσοτάκης, κακά τα ψέµατα, είναι περισσότερο κυβερνήτης παρά πρωθυπουργός. Ανέλαβε την ευθύνη της διακυβέρνησης σε ένα σηµείο µηδέν. Το 2019, στην έξοδο των µνηµονίων της χρεοκοπίας. Πολλά κερδήθηκαν σε αυτά τα χρόνια. Άλλα έµειναν πίσω. Θα µπορούσε να κλείσει τον κύκλο διοίκησης της χώρας τώρα στις εκλογές του 2027. Θα αποχωρούσε των ευθυνών του χωρίς ρίσκο. Πολιτικά και κυβερνητικά αήττητος. Στην πολιτική σκηνή όµως της Ελλάδας δεν υφίσταται εναλλακτικός ή νεωτερικός κυβερνήτης. Αποφάσισε να µείνει και να διεκδικήσει το έργο της πορείας µετάβασης στην επόµενη εποχή εις ολόκληρο. Με «Ατζέντα 2030»…

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή