Η άφιξη της υφυπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ αρµόδιας Πολιτικών Υποθέσεων του Στέιτ Ντιπάρτµεντ ανοίγει µια περίοδο όπου η ελληνοαµερικανική συνεργασία, η ανάπτυξη και διεύρυνσή της θα βρεθεί στο επίκεντρο. Η Άλισον Χούκερ ως αποστολή της στην Αθήνα έχει την προετοιµασία της επίσκεψης και των συνοµιλιών στην ελληνική πρωτεύουσα του Αµερικανού υπουργού Εξωτερικών, Μάρκο Ρούµπιο. Ο 6ος γύρος συνοµιλίων Ελλάδας - ΗΠΑ θα αφορά µια σειρά ενοτήτων όπως την περιφερειακή ασφάλεια, την οικονοµική συνεργασία, την ενέργεια. Θα εξελιχθεί σε µια συγκυρία πολύ περίπλοκη τόσο στο διεθνές όσο και στο περιφερειακό πεδίο. Η κλιµάκωση των εντάσεων στο µέτωπο του Ιράν µε νέες στρατιωτικές ενέργειες από την πλευρά των Αµερικανών και αντίστοιχα σε βάρος αµερικανικών στόχων στα αραβικά κράτη στην Εγγύς Ανατολή, αλλά και η εµπλοκή της Γερµανίας, πέραν της Βρετανίας και της Γαλλίας, σε µια πιο έντονη αντιπαράθεση µε τη Ρωσία δηµιουργούν µεγαλύτερη δυστοπία και κινήσεις για την περιφερειακή ασφάλεια. Η Ελλάδα, πέραν της διµερούς οικονοµικής συνεργασίας µε τις ΗΠΑ, έχει να συνεννοηθεί µε την Ουάσινγκτον στο πεδίο της διπλωµατίας αλλά και της άµυνας, µε δεδοµένο ότι προβλέπεται να έρθει στην Αθήνα για συνοµιλίες επίσης ο υπουργός Άµυνας των ΗΠΑ, Πιτ Χέγκσεθ, για το περιβάλλον ασφαλείας στην Ανατολική Μεσόγειο.

Σηµείωνε -και πολύ εύστοχα- προ ηµερών ο βουλευτής της Ν∆ αλλά και πολύ έµπειρος στα διπλωµατικά και τη διεθνή πολιτική καθηγητής Άγγελος Συρίγος στο parapolitika.gr στη συνάδελφο Χρύσα Μακρή σχετικά µε το περιεχόµενο και τα όρια του διαλόγου που θα εξελιχθεί µε τους Αµερικανούς: «Εµείς έχουµε τη συνείδηση να τα βλέπουµε όλα µέσα από τα Ελληνοτουρκικά. ∆εν το βλέπουν οι Αµερικανοί µέσα από τα Ελληνοτουρκικά. Έχουν ξεχωριστό και παράλληλο χώρο για κάθε χώρα. Ξεχωριστά για την Ελλάδα και διαφορετικά για την Τουρκία. Την Τουρκία τη βλέπουν σε σχέση µε τη Μέση Ανατολή, τη Λιβύη, τη Συρία, τον Εύξεινο Πόντο. Εµάς µας βλέπουν σε σχέση µε την Ανατολική Μεσόγειο και τα Βαλκάνια. Οπότε ο αµερικανικός σχεδιασµός για την Ελλάδα παραµένει ανεξάρτητος των σχεδίων που έχουν για την Τουρκία».

Αυτή είναι η πραγµατικότητα της λογικής και της στρατηγικής οπτικής που κυριαρχεί και σήµερα στην Ουάσινγκτον. Αλλά στην προκειµένη περίπτωση και σε µια συνθήκη που γεωπολιτικά οι αµερικανικές ένοπλες δυνάµεις µειώνουν προοπτικά την εµπλοκή τους στις ευρύτερες περιοχές που µας απασχολούν, θα πρέπει κάποια θέµατα να αποκτήσουν ξεκάθαρο χαρακτήρα. Η Ελλάδα, πέραν των άλλων ιδιοτήτων της, µέλος της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, είναι ενεργό µέλος της συµµαχίας 3+1 µε το Ισραήλ και την Κύπρο αλλά και τις ΗΠΑ.

Η Τουρκία δεν περιορίζεται στους χώρους όπου είναι γεωγραφικά, ταυτοτικά (ισλαµική χώρα) και γεωπολιτικά εµπλεκόµενη. Αλλά αναζητά, µε ιδιαίτερη ένταση µάλιστα, ηγεµονική εµπλοκή στα της Ανατολικής Μεσογείου. Επιδιώκει να µπλοκάρει την ανάπτυξη δικτύων (ενεργειακών, οπτικών ινών κ.λπ.) στη βάση του διαδρόµου IMEC από την Ευρώπη προς την Ινδία µέσω ∆υτικής Ασίας, αλλά και τη συνεργασία µε συµβαλλόµενο την Αίγυπτο ή τη Λιβύη στη Νότιο Μεσόγειο. Πέραν του οξυµένου ανταγωνισµού µε το Ισραήλ, η Τουρκία παρενοχλεί µε δηλώσεις και προκλήσεις τη διαδικασία ενίσχυσης των ελληνικών Ενόπλων ∆υνάµεων ή τη θωράκιση της εθνικής επικράτειας από τις νέου τύπου ασύµµετρες απειλές και από το Ιράν και επιβουλεύεται ανοιχτά την ιδιοκτησία της Ελλάδας στα νησιά της στο Αιγαίο.

Η Τουρκία, πλέον ενταγµένη και στη συµµαχία της Μέκκας αλλά και µε ιδιαίτερες σχέσεις µε Κίνα - Ρωσία και τον Οργανισµό της Σαγκάης, θα πρέπει να πιεσθεί να µείνει εντός των συνόρων και των περιοχών όπου εµπλέκεται, εγκαταλείποντας τις φαντασιώσεις περί «Γαλάζιας Πατρίδας» στην Ανατολική Μεσόγειο. Αυτές οι αυθαιρεσίες πέραν των άλλων αφορούν τη διµερή δοµική σχέση όπως περιγράφεται στην MDCA που βρίσκεται στο τραπέζι του 6ου γύρου του διαλόγου που θα εξελιχθεί.

Δημοσιεύτηκε στην Απογευματινή