Οι εκλογές στη Σαξονία-Άνχαλτ της Οµοσπονδιακής Γερµανίας δεν εκτόξευσαν απλώς τα ποσοστά και τις έδρες στο τοπικό Κοινοβούλιο του υπερσυντηρητικού εθνικιστικού κινήµατος Εναλλακτική για τη Γερµανία (AfD), αλλά πιστοποίησαν τη δοµική απορρύθµιση του συνόλου του κοµµατικού συστήµατος για ολόκληρη τη Γερµανία. Αυτή δεν είναι µια αυθαίρετη κρίση αλλά η επιτοµή των πρώτων σχολίων και εκτιµήσεων του σε αποδροµή πλέον Χριστιανοδηµοκράτη (CDU) καγκελάριου Φρίντριχ Μερτς µετά την ανακοίνωση των αποτελεσµάτων στη Σαξονία-Άνχαλτ.

Το συγκεκριµένο κράτος της οµοσπονδίας ανήκει στην Ανατολική Γερµανία, δεν πλήττεται από µετανάστες, ούτε νόµιµους ούτε παράνοµους, γιατί ούτως ή άλλως δεν διαθέτει σηµαντική βιοµηχανική βάση και παραγωγή. Αλλά είναι µία ακόµη περιοχή της ενιαίας Γερµανίας που ενσωµατώθηκε στο δυτικό πρότυπο στην ενοποίηση του 1991 µε όρους αποικίας και στη βάση της «δηµιουργικής καταστροφής». Παρά τον πακτωλό των ξένων κονδυλίων που διοχετεύθηκαν τότε στην Οµοσπονδιακή Γερµανία για την ενσωµάτωση της Ανατολικής στη ∆υτική και το ιστορικό σκάνδαλο της αναστολής διακανονισµού του πολεµικού χρέους της για τα εγκλήµατα πολέµου και την καταστροφή των οικονοµιών που είχε προκαλέσει ως Γ΄ Ράιχ -χαρακτηριστικό παράδειγµα η Ελλάδα-, η ενσωµάτωση εξελίχθηκε µε πολύ κακούς όρους για την Ανατολή της. Αρχιτέκτονας τότε ο πολύ γνωστός ως υπουργός Οικονοµικών τα χρόνια της δηµοσιονοµικής χρεοκοπίας της Ελλάδας και της επιβολής ασφυκτικών µνηµονίων δύο δεκαετίες µετά, Βόλφγκανγκ Σόιµπλε.

Στην παρούσα φάση στη Σαξονία-Άνχαλτ το AfD διαθέτει στο τοπικό Κοινοβούλιο 39 έδρες, µε όλες τις άλλες δυνάµεις, από τους Χριστιανοδηµοκράτες και τους Σοσιαλιστές µέχρι και όλα τα κόµµατα της Αριστεράς, να συγκεντρώνουν επίσης 39 έδρες. Είναι σηµαντικό να σηµειωθεί ότι στη Γερµανία, που πλήττεται από το Μεταναστευτικό, το οποίο έχει προκαλέσει σηµαντικές ρωγµές στην κοινωνική συνοχή της αλλά και τη στρατηγική στην οικονοµία της, ευρισκόµενη υπό σοβαρή κρίση η βαριά βιοµηχανία εξαιτίας και του ανταγωνισµού από την Κίνα, το AfD προελαύνει ως προς τη δηµοφιλία στις δηµοσκοπήσεις σε επίπεδο οµοσπονδίας µε διπλάσια ποσοστά από αυτά των προηγούµενων εκλογών. Στο 30% το AfD, στο 20% το CDU, το µόνο από τα παραδοσιακά κόµµατα στη µεταπολεµική Γερµανία που διατηρεί µια αξιοπρεπή επιρροή.

Η θέση της Γερµανίας, ηγεµονικής δύναµης στην ενιαία Ευρώπη του ευρώ, κρίνεται ως δυσµενής, αφού το µοντέλο ανάπτυξης και δηµοσιονοµικής ισορροπίας δεν είναι πλέον λειτουργικό και δεν µπορεί η κοσµοθεωρία της να αντιµετωπίσει τις νέες παγκόσµιες συνθήκες, όπως έχουν διαµορφωθεί µε αυξανόµενο έλεγχο συνόρων, δασµούς και πολέµους. Η πτώση της Γερµανίας συµπαρασύρει µαζί της σε µια δοµική κρίση αξιοπιστίας, παραγωγικότητας και ανταγωνιστικότητας και ολόκληρη την εταιρική Ευρώπη του Μάαστριχτ ως προς τις προδιαγραφές της και τη δυνατότητα της υπερεθνικής τεχνοκρατίας της Κοµισιόν να αναστρέψει την πορεία προς την παγκόσµια περιθωριοποίηση των εθνών. Οι λαοί σε µια πλειοψηφία κρατών-µελών της Ένωσης των «27» κινούνται, αναζητώντας λύσεις στις εµπλοκές της καθηµερινότητάς τους αλλά και στην πολιτιστική κατάληψη της επικράτειάς τους από µετανάστες, και στηρίζουν εκλογικά όλο και περισσότερο εθνικιστικά κόµµατα της νέας ∆εξιάς. Μέσα στα επόµενα τέσσερα χρόνια υπάρχουν εθνικές εκλογές, βουλευτικές ή προεδρικές σε µια σειρά χωρών. Ειδικά το 2027 και το 2029 τα εθνικά εκλογικά αποτελέσµατα θα καθορίσουν όχι µόνο την συνοχή αλλά και τις παραµέτρους της νέας σύνδεσης στην Ένωση. Το 2027 ξεκινά µε τις προεδρικές εκλογές στη Γαλλία, αν δεν έχουν προηγηθεί οι εκλογές στην Ελλάδα, που διαφορετικά θα έπονται. Ακολουθούν στην Ιταλία και την Ισπανία. Το 2029 θα εξελιχθούν κρίσιµες τακτικές εκλογές στη Γερµανία, το Ηνωµένο Βασίλειο, την Πολωνία, την Ολλανδία, την Πορτογαλία, την Αυστρία και στο Βέλγιο.

Για ποια Ευρώπη θα µιλάµε το 2030, δεν είναι καθόλου δεδοµένο. Στην αποστασιοποιηµένη, από τη δοµική ένταση που κυριαρχεί στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης, Ελλάδα η «γραµµική» ανάλυση στη βάση της δέσµης ιδεών Ντράγκι και οι προσεγγίσεις για περισσότερη οµοσπονδοποίηση δεν είναι καθόλου απαραίτητο ότι θα αποδειχθούν ρεαλιστικές. Η Ευρωπαϊκή Ένωση µπορεί να µη διαλυθεί, αλλά θα αλλάξει δραστικά ως προς τον ρόλο των εθνών.

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή