Έχοντας κλείσει και ο κύκλος των πολιτικών τοποθετήσεων στη ∆ΕΘ µπορούµε να υπολογίσουµε µια σειρά κεντρικών επιλογών στρατηγικής όπως τις παρουσιάζουν ως θέσεις οι ηγεσίες της αριστερής και της δεξιάς αντιπολίτευσης στη διακυβέρνηση Μητσοτάκη.

Να µειωθεί δραστικά ο ΦΠΑ σε τρόφιµα, υπηρεσίες και βασικά προϊόντα της καθηµερινότητας στο επίπεδο του 6% για να αντιµετωπισθεί µε άµεσο τρόπο η ακρίβεια. Να µειωθεί τουλάχιστον στο µισό ο πράγµατι υψηλός Ειδικός Φόρος Κατανάλωσης στα καύσιµα. Να δοθεί 13ος µισθός στους δηµοσίους υπαλλήλους και εις ολόκληρο και άµεσα 13η σύνταξη στους συνταξιούχους. Να εξελιχθούν πιο γρήγορα οι αυξήσεις στον κατώτατο µισθό για να αυξηθεί η αγοραστική δύναµη των Ελλήνων. Να µην προεξοφληθεί το χρέος κατά 13 δισ. ευρώ το 2026 και αυτό το κεφάλαιο να δαπανηθεί σε µέτρα στήριξης και στην κατανάλωση. Θέλουµε µέσο µισθό περί τα 1.500 ευρώ µέχρι το τέλος του 2027. Να κρατικοποιηθούν εκ νέου πάροχοι όπως η ∆ΕΗ και να µην προχωρήσουν οι συγχωνεύσεις στον τοµέα της διαχείρισης των περιφερειακών εταιρειών στον τοµέα του νερού. Να φορολογηθούν µε έκτακτες επιβαρύνσεις όσες από τις µεγάλες εταιρείες, για παράδειγµα από τις 25 του χρηµατιστηριακού δείκτη, καταγράφουν αυξηµένα κέρδη εκ της συγκυρίας που χαρακτηριζόµενα ως «υπερκέρδη», όπως τα διυλιστήρια ή τα σουπερµάρκετ, υπέρ ενίσχυσης των µικροµεσαίων. Να φορολογηθούν γενικά οι πλούσιοι, τα µερίσµατα και ούτω καθεξής και ταυτόχρονα να παραµείνουν σε ισχύ οι 1.200 και επιπλέον φοροαπαλλαγές.

Να απορρυθµίσουµε τις σχέσεις µας µε το Ισραήλ και ταυτόχρονα να επεκτείνουµε τις ζώνες εθνικής δικαιοδοσίας µας σε όλα τα πελάγη, παρακάµπτοντας την αύξηση των πιθανοτήτων άµεσης σύγκρουσης µε την Τουρκία. Να µην είµαστε στη «σωστή πλευρά της ιστορίας» σε σχέση µε τις ΗΠΑ και την Ευρώπη, αλλά να ακολουθήσουµε τη στρατηγική της «ουδετερότητας», λέγε µε εθνική ανεξαρτησία και αυτοδιάθεση, έναντι της Ρωσίας και της Κίνας.

Αυτά είναι µέρος µόνον των όσων συνήθως υποστηρίζονται απέναντι στις πολιτικές και τη στρατηγική της διακυβέρνησης Μητσοτάκη. Ας δούµε τι έχουµε µπροστά µας µε ορατό τρόπο στην είσοδο του φθινοπώρου και την προοπτική του χειµώνα. Είναι σε εξέλιξη, µε αφετηρία τις ΗΠΑ, µία παγκόσµια κρίση στα κρατικά οµόλογα. Κάτι που µπορεί να αποβεί πολύ πιο δυστοπικό απ’ ό,τι η κρίση του 2008 από όπου ξεκίνησε ο καταλογισµός της δηµοσιονοµικής χρεοκοπίας και της Ελλάδας στην Ευρώπη. Η ανακοίνωση της προεξόφλησης 13 δισ. ευρώ εντός του έτους έναντι χρεών του 2031, έβγαλαν την Ελλάδα από την εικόνα της κρίσης δύο 24ωρα περίπου πριν αυτή να αποκτήσει ένταση στη Γουόλ Στριτ. Η ανακοίνωση των τριών κεντρικών εταιρειών στην Αµερική, που αναπτύσσουν εφαρµογές τεχνητής νοηµοσύνης, ότι θα επιβραδύνουν την ανάπτυξή της για να διασφαλίσουν την ασφάλεια του ελέγχου της έναντι της ανθρωπότητας µπορεί να είναι µια καλή είδηση από τη µία, αλλά από την άλλη έτσι όπως έχουν επενδυθεί κεφάλαια σε µετοχές είναι απειλή για µια δίδυµη κρίση ταυτόχρονα µε εκείνη των κρατικών οµολόγων.

Την ίδια στιγµή καταρρέει κυριολεκτικά ο γερµανικός καπιταλισµός της αυτοκινητοβιοµηχανίας και η Ευρώπη απορρυθµίζεται σε συνθήκες ελλείµατος ανταγωνιστικότητας, συνοχής, µε πλήρη στρατηγική αµηχανία έναντι των ΗΠΑ αλλά και της Κίνας. Το αδιέξοδο στα µέτωπα της Ανατολής µε επίκεντρο το Ιράν και η αποτυχία της αµερικανικής στρατηγικής να διατηρήσει ανοιχτά τα περάσµατα του Ορµούζ και τώρα πλέον του Μπαµπ ελ Μαντέµπ στην Ερυθρά εκτοξεύει τις τιµές του πετρελαίου και των ενεργειακών πόρων οδηγώντας σε έναν δύσκολο χειµώνα την Ευρώπη, καθιστώντας τους οικογενειακούς προϋπολογισµούς και τις επιχειρήσεις έωλες. Το ερώτηµα πόσα περιθώρια έχουµε στο ταµείο για επιδότηση στο κόστος κίνησης και θέρµανσης έρχεται µε πίεση, αιφνιδιάζοντας τους πιο επιπόλαιους.

Η Τουρκία οποιαδήποτε ώρα µπορεί να δοκιµάσει θερµό επεισόδιο και οι ελιγµοί των «ήρεµων νερών» δίνουν περιθώρια εξοπλισµού και προετοιµασίας της Ελλάδας στο πεδίο. Αν ακολουθούσαµε τις συνταγές της αντιπολίτευσης µια νέα κατάρρευση της Ελλάδας θα καταγραφόταν ως εξόχως πιθανή στα σενάρια των διεθνών και των ευρωπαϊκών οίκων. Και ο εφιάλτης θα ήταν και πάλι εδώ...

Δημοσιεύθηκε στην «Απογευματινή»