Άσχημες παρτίδες άνοιξε ο πρόεδρος Τραμπ με το BBC, το δίκτυο το οποίο υποτίθεται ότι αποτελεί χαρακτηριστικό εκπρόσωπο της αντικειμενικής ενημέρωσης. Όμως τα πάντα μπορεί να συμβούν στον κόσμο αυτόν και έτσι και ο συγκεκριμένος δημοσιογραφικός οργανισμός υπέπεσε στο ολίσθημα του φανατισμού, με αποτέλεσμα ότι, επειδή δεν γούσταρε τον Αμερικανό πρόεδρο, κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας του είχε χρησιμοποιήσει την κατά την ελληνική έκφραση «μονταζιέρα» και διά της κοπτοραπτικής είχε συνθέσει φράσεις του Τραμπ που τον δυσφημούσαν. Οι παραιτήσεις των επικεφαλής του BBC μάλλον ως ομολογία ότι πράγματι είχε γίνει η βρομοδουλειά μοιάζουν. Και τώρα ζητάει ο πρόεδρος, που έχει μία ιδιαίτερη σχέση με το χρήμα, μία τεράστια αποζημίωση από το BBC!

Κάτι τέτοια κάνουν τα Μέσα και έχει αρχίσει να μην τα πολυεμπιστεύεται ο κόσμος. Προς παρηγορίαν, το προαναφερθέν περιστατικό δείχνει ότι παρόμοιες αυθαιρεσίες, με διάφορα χαλκεία, δεν γίνονται μόνο στην Ελλάδα. Να σκεφτεί κανείς ότι στο βιβλίο του με ανέκδοτα γύρω από την αμερικανική δημοσιογραφία ο Στίβεν Μπέιτς έχει βάλει τίτλο «Αν δεν έχεις νέα, στείλε φήμες». Και τον τίτλο τον πήρε από τηλεγράφημα που είχε στείλει διευθυντής εφημερίδας σε ανταποκριτή του που κάλυπτε τον αμερικανικό εμφύλιο. Κάποια στιγμή υπήρξε ανακωχή μεταξύ Βορείων και Νοτίων και ο ανταποκριτής, όπως ήταν φυσικό, δεν είχε τι να γράψει. Οπότε ο διευθυντής του τού έκανε την παραπάνω σύσταση που βεβαίως δεν έχει καμία σχέση με τα όσα πραγματικά συνέβαιναν!

Ανοίγοντας επίσης μία άλλη ιστορική παρένθεση, όπως αναφέρεται στο ίδιο βιβλίο με τον αγγλικό τίτλο «If no news, send rumors» και στο κεφάλαιο περί συκοφαντικής δυσφήμησης, στις αρχές του 1700 οι βρετανικές Αρχές στην Αμερική όχι μόνο εδίωκαν δικαστικώς τους τυπογράφους που είχαν τυπώσει κείμενα με συκοφαντικό περιεχόμενο αλλά καταδίκαζαν κιόλας τις εφημερίδες που συκοφαντούσαν… σε μαστίγωμα και στην πυρά! (Φαντάζομαι σε μαστίγωμα τους τυπογράφους και στην πυρά τις εφημερίδες και όχι το αντίστροφο!)

Ο Βενιαμίν Φραγκλίνος είχε άλλου είδους προτάσεις για ανάλογες περιπτώσεις. Σε ένα άρθρο του, που είχε δημοσιευθεί σε κάποια εφημερίδα το 1789, εξωθούσε τα θύματα συκοφαντικής δυσφήμησης να επιλέγουν μία εξωδικαστική... θεραπεία. «Η πρότασή μου -έγραφε ο Φραγκλίνος- είναι να αφήσουμε ανέγγιχτη την ελευθερία του Τύπου, να ασκείται αυτή σε όλη της την έκταση, δύναμη και σφρίγος, αλλά να επιτρέπουμε και την ελευθερία του... ροπάλου… Επομένως, συμπολίτες μου, αν ένας ξεδιάντροπος συγγραφέας προσβάλει τη φήμη σας, που είναι ενδεχομένως πιο αγαπητή και από την ίδια σας τη ζωή, μπορείτε να πάτε να τον συναντήσετε και... να του ανοίξετε το κεφάλι!».

Αυτά τα ωραία συμβαίνουν στον χώρο των Μέσων και μάλιστα των παραδοσιακών. Καταλαβαίνει κανείς τι μπορεί να συμβαίνει με την ανάπτυξη της τεχνολογίας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.