Πριν από την επίσημη ανακοίνωση της ίδρυσης του νέου κόμματός του, ο Αλέξης Τσίπρας έδωσε στη δημοσιότητα το Μανιφέστο του με το οποίο κατ’ αρχάς επιχειρεί να ανατρέψει το θυμόσοφο «ουκ εν τω πολλώ το ευ». Διότι η έκταση και πολυλογία του Μανιφέστου του τρομάζει. Παρόλε, παρόλε, παρόλε, που θα τραγουδούσε και η Δαλιδά.

Διαβάστε: Η αποτυχία του σχεδίου του ΠΑΣΟΚ να ξεκολλήσει η βελόνα και οι "εξαλλοσύνες" Ανδρουλάκη που στρώνουν το χαλί στον Τσίπρα...

Εν πρώτοις χρειάζεται ερμηνευτικός οδηγός για τις αμπελοφιλοσοφίες που περιέχει το Μανιφέστο αυτό, τουλάχιστον για να το καταλάβουν αυτοί προς τους οποίους απευθύνεται. Πρωτίστως οι θαυμαστές του. Με άλλα λόγια, να τους εξηγήσει τι αντιπροσωπεύει το ιδεολογικό συνονθύλευμα -ασχέτως του ότι, όπως έχουμε ξαναπεί, οι ιδεολογίες σήμερα είναι «στον κουβά» -που λένε και οι στοιχηματζήδες- της σοσιαλδημοκρατίας, της ριζοσπαστικής Αριστεράς και της πολιτικής οικολογίας! Ειδικώς να εξηγήσει την τελευταία έννοια της πολιτικής οικολογίας(!) που αποτελεί λεκτικό και εννοιολογικό εφεύρημα των καθηγητών που συνέγραψαν το Μανιφέστο, δεδομένου ότι το να είσαι καθηγητής στις μέρες μας δεν σημαίνει απαραιτήτως ότι είσαι και εγγράμματος. Αρκεί να ξέρεις καλά μόνο το αντικείμενό σου… Η σύνθεση θέσεων την οποία επιδιώκει το Μανιφέστο αυτό, όπως εξήγησε ο ίδιος ο πρώην πρωθυπουργός, ουσιαστικώς αποβλέπει στο να αρπάξουμε κανέναν από όλους τους πολιτικούς χώρους.

Κατά προτίμηση αφελείς, που ενδεχομένως θα θεωρήσουν ότι «η κυβερνώσα Αριστερά της νέας εποχής» θα είναι κάτι το διαφορετικό από την ολέθρια παρακαταθήκη που άφησε η για πρώτη φορά Αριστερά. Ενδεχομένως πιο… βιολογική. Διορθώνοντας μάλιστα και τον Μπίσμαρκ, ο πρώην πρωθυπουργός αποφάνθηκε -καθ’ υπόδειξη προφανώς των καθηγητών που τον καθοδηγούνότι η πολιτική δεν είναι η τέχνη του εφικτού, αλλά η διεύρυνση των ορίων του εφικτού. Το πώς επιτυγχάνεται ο συγκεκριμένος μπουρδολογικός στόχος δεν επεξηγείται.

Επί εποχής του πάντως επιτυγχανόταν με τη φορολογική αφαίμαξη του φουκαριάρη λαού. Να μην υπενθυμίσουμε τα κατορθώματα εκείνης της εποχής. Τα θυμούνται καλύτερα οι συνταξιούχοι… Με ιδεολογικές θεωρίες δικής του εφεύρεσης ή του καθηγητικού του επιτελείου ασφαλώς και δεν αντιμετωπίζονται οι ανισότητες, που ούτως ή άλλως υπάρχουν, δυστυχώς, σε όλο τον κόσμο από καταβολής του και δεν έχει επιτευχθεί η αποτελεσματική αντιμετώπισή τους. Πάλι πρωτοπόρος παγκοσμίως θέλει να είναι ο κ. Τσίπρας, εκτός αν αλιεύει και μεταξύ των αφελών. Διότι προσώρας η κοινωνία δεν δείχνει να θέλει να ψηφίσει το κόμμα του. Και δεν μιλάμε για στατιστικό λάθος μεταξύ αυτών που θα τον ψήφιζαν, υποτίθεται, και αυτών που τον αγνοούν. Η διαφορά τους είναι κοντά στις 60 ποσοστιαίες μονάδες! Δεν θα ήταν δυνατόν για το κύρος του Μανιφέστου να μην περιελάμβανε καταληκτικώς και έναν Ζαν Ζακ Ρουσό, τον πολέμιο των κοινωνικών ανισοτήτων. Μόνο που ο τύπος αυτός στις «Εξομολογήσεις» του αποκάλυψε τον πραγματικό του εαυτό. Υπήρξε ένας επιτήδειος στο να διατηρήσει για τον εαυτό του τις ανισότητες έναντι άλλων, ενώ κολάκευσε γυναίκες της αριστοκρατίας για να τους πάρει τα λεφτά, ώστε να ζει πλουσιοπάροχα!!

Δημοσιεύτηκε στην Απογευματινή