Απεργία των δημοσίων υπαλλήλων σήμερα, διότι και αυτοί έχουν απαιτήσεις, που τις υποδαυλίζουν βεβαίως αυτοί που ουδέποτε θα έλθουν στην εξουσία ώστε να πραγματοποιήσουν αυτά που απαιτούν για τους εργαζομένους. Σε κάθε δημοσκόπηση, δίνεται κάθε φορά από τα ΜΜΕ -ιδίως τα αντιπολιτευόμενα την κυβέρνηση- ιδιαίτερη έμφαση σε μια συγκεκριμένη λαϊκή απάντηση που αντιστοιχεί στο ερώτημα κατά πόσον οι ερωτώμενοι (δηλαδή ο λαός) είναι ευχαριστημένοι με την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης. Είναι δε αυτονόητο ότι η έμφαση στο συγκεκριμένο στοιχείο του γκάλοπ δίνεται επειδή ο κόσμος ποτέ δεν είναι ευχαριστημένος. Άλλωστε, σε οποιαδήποτε χώρα κι αν ρωτήσει κανείς τον λαό αν είναι ικανοποιημένος από την οικονομική πολιτική της κυβέρνησής του, θα απαντήσει αρνητικά. Κι αυτό διότι πάντοτε η αξιολόγηση που κάνει κάθε πολίτης γίνεται μέσα από το πρίσμα του ατομικού συμφέροντος του καθενός.

Αυτή η λαϊκή αποδοκιμασία είναι διαχρονική, όποια κυβέρνηση κι αν είναι στα πράγματα. Υπάρχει όμως μία ειδοποιός διαφορά μεταξύ παρελθόντος και παρόντος την οποία ο κόσμος την αντιλαμβάνεται, έστω κι αν γκρινιάζει. Η διαφορά έγκειται στο γεγονός ότι οι πολίτες έχουν μεγαλύτερη ανοχή, παρά την γκρίνια τους, όταν καταλαβαίνουν είτε ότι γίνεται μια ειλικρινής προσπάθεια για κάτι καλύτερο είτε ότι είναι χρήσιμες οι συγκρίσεις μεταξύ παρελθόντος και παρόντος.

Ο κόσμος συνήθως απαιτεί άμεσα αποτελέσματα για την τσέπη του. Εκεί βρίσκεται η ουσία κάθε λαϊκής δυσφορίας ή αρνητικής αξιολόγησης της οικονομικής πολιτικής που εφαρμόζεται. Διότι οι πολίτες δεν μπαίνουν στη διαδικασία να αξιολογήσουν ποιες προτεραιότητες πρέπει να βάλει μια κυβέρνηση, προκειμένου να καταστεί κατορθωτό να βελτιωθεί σημαντικά το βιοτικό επίπεδο για τον λαό. Ασφαλώς δε οι πολίτες δεν κρίνουν την οικονομική πολιτική μιας κυβέρνησης μέσα από το πρίσμα του αλτρουισμού, δηλαδή επειδή δεν κατορθώνει να αυξήσει άμεσα τις παροχές σε αναξιοπαθούντες. Την κριτική που συνήθως ασκούν την «επεξεργάζονται» μέσα από το πρίσμα του ατομικού τους οφέλους. Και αυτό, βεβαίως, είναι απολύτως θεμιτό, αλλά έχει σημασία να αξιολογούν τα πράγματα στην οικονομία και μέσα από το πρίσμα των βημάτων και των σταδίων που πρέπει να προηγηθούν.

Για παράδειγμα, σε πρόσφατη δημοσκόπηση, όσον αφορά τις κυβερνητικές προτεραιότητες, το 45% των ερωτώμενων ζητούσε συνέχιση των μειώσεων φόρων και ενίσχυση των εισοδημάτων. Το αίτημα αυτό είναι εντονότερο στις ηλικίες 35 έως 54 ετών, οι οποίες επλήγησαν περισσότερο την περίοδο της οικονομικής κρίσης.

Όταν αντιληφθούν όλοι ότι η κρατική οικονομία δεν είναι παρά εν μεγεθύνσει η οικογενειακή, τότε ίσως γίνει περισσότερο κατανοητό πόσο αναγκαία είναι η αυτοσυγκράτηση για να μη «φουντάρουμε» στη χρεοκοπία εξαιτίας της προηγούμενης «αλόγιστης ζωής» που κάναμε. Και που οι συνέπειές της είναι πολύ πιο δυσάρεστες όταν τον ρόλο του σπάταλου οικογενειάρχη τον παίζουν κυβερνήσεις που λαϊκίζουν, όπως στο παρελθόν...

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή