Όσοι παρακολουθούν τα διεθνή πράγματα και ειδικότερα τα της Ευρώπης που πρέπει να μας ενδιαφέρουν, διότι είμαστε μέλη αυτής της παραπαίουσας, κατά τα άλλα, οικογένειας, λογικό είναι να συνδέουν την κατωφερική πορεία της Ευρώπης και με ό,τι έχει σχέση και με τις ευρωπαϊκές εκδηλώσεις που, υποτίθεται, εντάσσονται στον χώρο του Πολιτισμού. Μία από τις εκδηλώσεις αυτές, αν και ελαφρότερη βεβαίως από πλευράς πολιτισμικής ποιότητας σε σχέση λ.χ. με το Φεστιβάλ τους Σάλτσμπουργκ, είναι και η λαοφιλής Eurovision.

Οι παλαιότεροι έχουμε παρακολουθήσει τον διαγωνισμό αυτόν ευρωπαϊκού τραγουδιού και μπορούμε να κάνουμε τις δέουσες ποιοτικές συγκρίσεις. Συγκρίσεις που ενδεχομένως να αποτελούν και βλασφημία, αν επιχειρείς να αντιπαραβάλεις τα τραγούδια που ακούγονταν τότε και αυτά που βλάπτουν την ακοή σήμερα. Θυμόμαστε και το Φεστιβάλ του Σαν Ρέμο, το οποίο «κληροδότησε» στις επόμενες γενιές τραγούδια που τα τραγουδούν ακόμη και σήμερα.

Κατ’ αρχάς δεν ξέρεις αν τα έχουν γράψει μουσικοί αυτά τα τραγούδια, με συγκεκριμένες σπουδές, ή ερασιτέχνες του είδους που φτιάχνουν ένα τραγουδάκι στην αρμόνικα που έχουν από τότε που τους την έκανε δώρο η γιαγιά τους για να μην ασχολούνται μόνο με το ποδήλατό τους και «τρώνε» τα γόνατά τους από τις πολλές τούμπες. Δεν ξέρω πόσοι συνθέτες και τραγουδιστές παλαιότερων εποχών θα ανατριχιάζουν ή θα στριφογυρίζουν στον τάφο τους αν είναι μακαρίτες, καθώς είναι βέβαιο ότι τους σημερινούς -κατά πλειοψηφία τουλάχιστον- δεν είναι δυνατόν να τους θεωρούν... συναδέλφους!

Από την άλλη πλευρά, τη σκηνική παρουσία του όποιου τραγουδιστή ή τραγουδίστριας την έχει υποσκελίσει η σε ρυθμό και κινήσεις Αβοριγίνων ή Μαορί χορογραφία κάποιων δόλιων κομπάρσων του πρωταγωνιστή, που ιδρώνουν για να μας πείσουν ότι το τραγούδι που ακούμε αξίζει τον κόπο να το ακούσουμε μέχρι τέλους. Εδώ κι αν χρειάζεται υπομονή! Επιπλέον, αν λάβουμε υπόψιν τις μεταμφιέσεις είτε αυτών που συμπληρώνουν τους τραγουδιστές είτε των ίδιων των τραγουδιστών, ίσως θα έπρεπε η συγκεκριμένη εκδήλωση να λαμβάνει χώρα όχι την άνοιξη αλλά κατά τον μήνα Φεβρουάριο, που είναι οι Απόκριες, οπότε θα δικαιολογούνταν απόλυτα οι αμφιέσεις. Και υπ’ αυτή την έννοια θα είχε νόημα η εκδήλωση να καθιερωνόταν να τελείται μονίμως στη Βενετία, η οποία φημίζεται για το Καρναβάλι της. Το Ρίο ντε Τζανέιρο πέφτει μακριά...

Υπερέχουν σε αριθμό οι τραγουδίστριες. Τις ακούσαμε, και δικαιολογημένα μπορείς να παραφράσεις λόγω αγωγής και ευγενείας αυτό που λέγεται χυδαϊστί για τις ατάλαντες αοιδούς: Από φωνή χάλια, αλλά από κορμί φωνάρα! Ειδικώς δε οι Γερμανίδες επιβεβαίωσαν τα προσόντα της φυλής τους, καθώς μπορεί τραγούδι να μην απολαύσαμε, αλλά θαυμάσαμε οπίσθια και στήθη. Δικαιολογημένα θα μπορούσε στο εξής η εκδήλωση να τιτλοφορείται Πισωvision ή Euroβύζων. Κι επειδή ορισμένοι δικαιολογούν τη μετεξέλιξη του διαγωνισμού τραγουδιού σε πανηγυράκι, θα μπορούσε να ονομαζόταν και Γυφτοvision.

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή