Δεν είναι τυχαία η έκφραση «πονηρός Ανατολίτης». Και την τακτική αυτή ακολουθεί με συνέπεια ο Τούρκος πρόεδρος. Είδε κι απόειδε που το τελευταίο διάστημα έχει απολέσει τον κυρίαρχο ρόλο του στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, αφού ο πόλεμος στο Ιράν αποκάλυψε και την αμυντική γύμνια της χώρας του. Κι έτσι επιχειρεί μέσω... πολιτιστικών διαύλων -που δεν το λες και το ισχυρό πεδίο της Τουρκίας- να «τουρκοποιήσει» ιστορικά γεγονότα που έλαβαν χώρα στα εδάφη της, προτού μάλιστα Μογγόλοι και Σελτζούκοι αποτελέσουν τους προγόνους των Τούρκων!

Με την πονηριά αυτή επιδιώκεται η αλλοίωση της ταυτότητας ιστορικών προσωπικοτήτων και, κυρίως, της αυθεντικής καταγωγής τους, ώστε η γεωγραφική περιοχή στην οποία έδρασαν να εξαλείφει την ελληνικότητά τους. Μέγας Αλέξανδρος, Θαλής, αλλά και όλοι οι σοφοί που έδρασαν σε εκείνες τις περιοχές και συνέβαλαν στη θεμελίωση της ελληνικής φιλοσοφίας, που επηρέασε δραματικά τον υπόλοιπο κόσμο, επιχειρείται να «αφομοιωθούν» από τους τόπους τους, που, επαναλαμβάνουμε, ήταν άγνωστοι τότε στους Τούρκους, που δεν υπήρχαν!

Η Τουρκία προσπαθεί να ξαναγράψει την παγκόσμια ιστορία με ανιστόρητες όσο και πονηρές ερμηνείες. Βεβαίως είναι δύσκολο να πείσει την παγκόσμια κοινότητα γι’ αυτού του είδους τις ιστορικές προσεγγίσεις, πολύ δε περισσότερο να εμφανιστεί ως κηδεμόνας μιας πολιτιστικής κληρονομιάς που μπορεί μεν να ανήκει στην Οικουμένη αλλά έχει συγκεκριμένη καταγωγή, που είναι παγκοσμίως αναγνωρισμένη εδώ και αιώνες. Πώς άλλωστε θα μπορούσε να πείσει ως προστάτιδα δύναμη της παγκόσμιας κληρονομιάς η χώρα που έκανε τζαμί την Αγια-Σοφιά, θέλοντας έτσι να στείλει σαφές μήνυμα προς την Ελλάδα, στο πλαίσιο των διαχρονικών διεκδικήσεών της;

Οι εναλλαγές στην τουρκική πολιτική είναι αυτές που καλούν σε συνεχή εγρήγορση, λαμβανομένου υπόψιν ότι πάγια τακτική της Άγκυρας είναι η υπομονή, η συνεχής επανάληψη απαιτήσεών της, ώστε να τύχουν «επικύρωσης» στην περίπτωση που τύχει να μείνουν αναπάντητες, και η προσδοκία της κατάλληλης χρονικής στιγμής, όταν μία αδυναμία του αντιπάλου θα αποτελέσει την ευκαιρία για αποτελεσματική δράση. Το παρελθόν το έχει επιβεβαιώσει αυτό. Όμως, επειδή τα παθήματα έχουν γίνει μαθήματα και, κυρίως, η αναξιοπιστία της γείτονος είναι διαχρονικά επιβεβαιωμένη, έχουν πλέον γνώση οι φύλακες, με την ενίσχυση του μόνου τομέα που καταλαβαίνει η Τουρκία. Του στρατιωτικού, καθώς οποιοδήποτε από την πλευρά της απονενοημένο διάβημα γνωρίζει ότι θα είχε επιπτώσεις σοβαρές και στην ίδια.

Έχουν ενδιαφέρον οι τουρκικές επινοήσεις στο πλαίσιο της αναθεωρητικής πολιτικής της Τουρκίας, κόντρα στο Διεθνές Δίκαιο, και του νεοοθωμανικού ιδεώδους της. Το σημαντικό με τους τακτικισμούς της αυτούς είναι ότι έχει χάσει την ούτως ή άλλως ιστορικά χαμένη αξιοπιστία της διεθνώς - από τότε που είχε χαρακτηριστεί «επιτήδειος ουδέτερος». Γι’ αυτό άλλωστε και ο αμερικανικός παράγοντας τη θεωρεί πλέον σύμμαχο προς εκμετάλλευση αλλά όχι εταίρο, πάνω στον οποίο θα μπορούσε να βασιστεί..

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή