Όχι χωρίς κάποια έκπληξη διαβάζει κανείς τα ρεπορτάζ γύρω από την αναθεώρηση του συντάγµατος, τα οποία περιγράφουν κάποιες διαφοροποιήσεις, σε σχέση µε τα προτεινόµενα, των κυβερνητικών βουλευτών. Η έκπληξη βεβαίως δεν αφορά γενικά τις διαφοροποιήσεις, αφού πρέπει οι βουλευτές να βασίζονται στις αποφάσεις και τις αντιδράσεις τους, στις πεποιθήσεις τους, αλλά κυρίως στη συνείδησή τους, κάτι που συνήθως δεν συµβαίνει λόγω της επιβαλλόµενης κοµµατικής πειθαρχίας. Η έκπληξη προέρχεται από την πληροφορία ότι κάποιοι κυβερνητικοί βουλευτές αντιστέκονται στην άρση της µονιµότητας στο ∆ηµόσιο. Που, εν πάση περιπτώσει, δεν πρόκειται για άµεση άρση αλλά τίθενται συγκεκριµένοι όροι και προϋποθέσεις κάτω από τους οποίους θα αφαιρείται το προνόµιο της µονιµότητας.

Μία εκδοχή για τη στάση αυτή την άκρως παλαιοκοµµατική είναι ότι µπορεί οι αντιδρώντες να φοβούνται ότι το κυβερνών κόµµα θα χάσει µε το µέτρο αυτό ψήφους από τη σταθερή δεξαµενή των ψηφοφόρων του δηµοσίου τοµέα. Το ζήτηµα όµως βρίσκεται αλλού. Αν ο δηµόσιος τοµέας θα εξυγιανθεί και ηθικά και οικονοµικά. Αν µε άλλα λόγια θα παύσει, επιτέλους, να ισχύει µία ρύθµιση-ταµπού για τα ελληνικά δεδοµένα, που είναι η άρση της µονιµότητας των δηµοσίων υπαλλήλων. Ενός θεσµού τον οποίον επέβαλαν οι πολιτικοί, πριν από έναν περίπου αιώνα προκειµένου να προστατεύσουν τους δηµοσίους υπαλλήλους από δικές τους αυθαιρεσίες, θεωρώντας προφανώς ότι αυτές δεν επρόκειτο να σταµατήσουν ποτέ! Οµολογούσαν, µε άλλα λόγια, την τάση τους για παρανοµίες, απάνθρωπες συµπεριφορές (διότι περί αυτού πρόκειται) και για κοµµατισµό ρατσισµό.

Σήµερα η κυβέρνηση επιχειρεί να ανατρέψει τις αντιλήψεις αυτές, αίροντας τη µονιµότητα για τους νεοπροσλαµβανόµενους στον δηµόσιο τοµέα, αφού δεν µπορεί (άλλωστε θα ήταν άδικο) να την άρει για τους ήδη εργαζόµενους στο ∆ηµόσιο.

Η προοπτική αυτή βεβαίως ερεθίζει τους επαγγελµατίες συνδικαλιστές, αλλά και ορισµένους από τους επαγγελµατίες πολιτικούς, οι οποίοι αναλογίζονται ένα ενδεχόµενο πολιτικό κόστος σε βάρος τους, αν δεν κάνουν αισθητή την παρουσία τους, µε µία αντίθετη άποψη και µάλιστα µε δυναµικό τρόπο. Η άποψη που διατυπώνεται ότι η µονιµότητα επιτρέπει στον δηµόσιο υπάλληλο να ασκήσει απερίσπαστος τα καθήκοντά του, προσηλωµένος στο δηµόσιο συµφέρον και χωρίς να εξαρτάται από οιεσδήποτε πολιτικές µεταβολές ή άλλες πολιτικές επιπτώσεις (!) σηκώνει πολύ νερό και ερεθίζει τους δόλιους υπαλλήλους του ιδιωτικού τοµέα. Και µόνον αυτή η δικαιολόγηση της µονιµότητας (την οποία, δυστυχώς, συνυπέγραφε µέχρι πρότινος η συντριπτική πλειονότητα του πολιτικού κόσµου, αλλά έχει ακόµη «οπαδούς» στα κόµµατα που λαϊκίζουν) παρέχει την ευκαιρία και προκαλεί έναν οργισµένο αντίλογο, τον οποίον αντιστοίχως προσυπογράφει η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών:

Πρώτον, το ίδιο το σύνταγµα αντιφάσκει κατοχυρώνοντας αφενός την ισότητα των πολιτών (άρθρο 4) και, αφετέρου τη µονιµότητα στο ∆ηµόσιο. ∆ιότι πώς µπορεί να υπάρχει ισότητα ΟΛΩΝ όταν, ορισµένων κατοχυρώνεται η εργασία, ώστε να µη µείνουν ποτέ χωρίς δουλειά και επί άλλων επικρέµεται, µια ζωή, η δαµόκλειος σπάθη τής ανά πάσα στιγµήν απόλυσης!

∆εύτερον, εάν δεν µπορεί ο εργαζόµενος στο ∆ηµόσιο να ασκήσει απερίσπαστος τα καθήκοντά του, είναι επειδή, όπως οµολόγησαν στο παρελθόν και υπουργικά χείλη (!), εξαρτάται από πολιτικές µεταβολές ή άλλες πολιτικές επιπτώσεις! Εποµένως, για τον φόβο αυτό των δηµοσίων υπαλλήλων υπεύθυνα είναι τα κόµµατα, οι κυβερνήσεις και οι πολιτικοί, οι οποίοι οφείλουν να κάνουν την αυτοκριτική τους, διότι «το µάρµαρο» (το οικονοµικό) το πληρώνει τελικώς ο κοσµάκης, αλλά και διότι διατηρούν µία παγκόσµια πρωτοτυπία, επειδή αυτοί δεν µπορούν να αλλάξουν αντιλήψεις και να παγιώσουν µία συγκεκριµένη πολιτική ηθική! Κοινώς, είµαστε ανήθικοι στη συµπεριφορά µας, επί έναν αιώνα και γι’ αυτό προστατεύουµε τα θύµατά της!

Τρίτον, είναι αµφισβητήσιµο, από τους ίδιους τους πολίτες που συναλλάσσονται µε το ∆ηµόσιο, κατά πόσον, επειδή είναι απερίσπαστοι στα καθήκοντά τους οι δηµόσιοι υπάλληλοι (µιας και δεν κινδυνεύουν να χάσουν τη δουλειά τους) είναι και «προσηλωµένοι στο δηµόσιο συµφέρον». ∆ιότι µία τέτοια προσήλωση (την οποία ασφαλώς και αρκετοί από αυτούς θα έχουν) δεν έχει αποτρέψει ορισµένες υπηρεσίες του ∆ηµοσίου, να αποτελούν φωλιές διαφθοράς, όπως άλλωστε έχουν επισηµάνει οι ίδιοι οι πολίτες σε σχετικές δηµοσκοπήσεις!

Ας µην απαλλαγούµε λοιπόν ποτέ από τη µονιµότητα, αφού πρέπει «όλα τα ζώα να είναι ίσα, αλλά ορισµένα να είναι πιο ίσα από τα άλλα»…

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή