Η ιδέα για το κοµµάτι αυτό προήλθε από σχετικό δηµοσίευµα στο ∆ιαδίκτυο. Το περιεχόµενο του κειµένου που δηµοσιεύεται κάποιοι µπορεί να το βρουν αιρετικό και άλλοι προκλητικό - εξαρτάται από ποια σκοπιά το βλέπει κανείς. Της στρουθοκαµήλου, των παραµορφωτικών φακών ή της αυθεντίας γύρω από την ξεχειλωµένη έννοια της ∆ηµοκρατίας. Το δηµοσίευµα-ερέθισµα προέβαλλε τη δικτατορία των συνταγµαταρχών στη χώρα µας εκθειάζοντας το καθεστώς εκείνο σε αντιδιαστολή προς τη διαφθορά γενικότερα του πολιτικού συστήµατος και τις παθογένειές του. Επιµελώς, δε, δεν αναφέρονταν οι περιορισµοί των πολιτικών ελευθεριών ή σοβαρές παθογένειες της δικτατορίας.

 Ως έννοια, η ισπανικής προέλευσης λέξη «χούντα» έχει καθιερωθεί να αναφέρεται σε ένα συνήθως στρατιωτικό αυταρχικό καθεστώς. Αυτή η συνειδητή παραποµπή σε στρατιωτική δικτατορία ακυρώνει στη συλλογική συνείδηση το βασικό περιεχόµενο κάθε τέτοιας ενέργειας, που είναι ο αυταρχισµός, υπό στενή και ευρεία έννοια, και που δεν χρειάζεται να είσαι στρατιωτικός για να τον εφαρµόζεις. Πόσα και πόσα καθεστώτα σήµερα που καµώνονται ότι είναι δηµοκρατικά δεν αποτελούν φόβητρο από µόνα τους λόγω της ισχύος των όπλων; Παράδειγµα: Και η Ρωσία και η Τουρκία θεωρείται, όχι αδίκως, ότι κυβερνώνται από αυταρχικά καθεστώτα, όντας, βάσει των ηγετών τους και της περί αυτούς οµάδας τους, µια ιδιότυπη πολιτική δικτατορία.

Υπό µiα διασταλτική ερµηνεία του όρου «αυταρχισµός», κυρίως ως επιβολή µε το «έτσι θέλω» και µονοµερώς συγκεκριµένων πολιτικών, δεν θα πρέπει να αποκλείουµε και τις... κοινοβουλευτικές χούντες. ∆ηλαδή κυβερνητικές πλειοψηφίες που επιβάλλουν τις θελήσεις τους, χωρίς να χρησιµοποιούνται όπλα, φυλακίσεις και άλλες µέθοδοι, καθώς µάλιστα είναι οι πλειοψηφίες αυτές νοµιµοποιηµένες από τη λαϊκή ψήφο. Την έχουµε ζήσει την ήπια αυταρχική µορφή της κοινοβουλευτικής δικτατορίας, ειδικά όταν το πολιτειακό σύστηµα µετατράπηκε σε πρωθυπουργοκεντρικό και ο λαϊκισµός χρησιµοποιούνταν για να αποπροσανατολίζεται ο κόσµος και να θεσµοθετούνται συνθήκες που ευνοούσαν κόµµα και κυβέρνηση και να καµουφλάρεται, έτσι, ο αυταρχισµός των σχετικών αποφάσεων...

Αλλά και, για να επικαιροποιήσουµε το θέµα αυτό, δικτατορικό αυταρχισµό χούντας δεν αντιπροσωπεύει κάθε ενέργεια βίας που αποβλέπει στη φυσική εξόντωση κάθε αντιφρονούντα, όπως το ζήσαµε στο παρελθόν και το ζούµε και στις µέρες µας; Στους βασικούς στόχους κάθε χούντας -υπό οποιαδήποτε µορφή, στρατιωτική ή άλλη, µας παρουσιάζεται- είναι, όπως έχει αποδειχθεί στην πράξη, ο περιορισµός των ελευθεριών. Κυρίως η δυνατότητα να αντιδρά κανείς απέναντι σε αυτά τα αυταρχικά καθεστώτα και στις ηγεσίες τους. Λέξη-κλειδί, η ελευθερία. Η οποία έχει ελαστικοποιηθεί τόσο, ώστε να σηµαίνει όποια έννοια της δίνει ο καθένας, σε σηµείο ώστε ο αυταρχισµός να βρίσκει δικαιολογία για να επιβάλλεται. Οχι ότι στο όνοµα φιλελεύθερων ιδεών δεν αφήνεται η ελευθερία να παίρνει µορφή ασυδοσίας. Ειδικά στην Ελλάδα...

Δημοσιεύηθκε στην Απογευματινή της Κυριακής