Εισαγωγικά να πω ότι είµαστε υπέρ της ανεξιθρησκείας, υποστηρίζοντας ότι καθένας µπορεί να ανήκει σε όποια θρησκεία θέλει, αφού, όπως έχω ξαναπεί, η πίστη είναι θέµα προσωπικής µεταφυσικής. Τα γράφω αυτά για να µην παρεξηγηθώ για όσα θα αναφέρω παρακάτω. Σε δύο µεγάλες πόλεις και αντιπροσωπευτικές του δυτικού πολιτισµού, στη Νέα Υόρκη και στο Λονδίνο, οι δήµαρχοι είναι µουσουλµάνοι, δηλαδή πιστοί του Ισλάµ (ανεξαρτήτως των ικανοτήτων τους). Βεβαίως στην Αγγλία και σε άλλες πόλεις δήµαρχοι έχουν εκλεγεί µουσουλµάνοι, αλλά το εντυπωσιακό στοιχείο είναι αυτό της Νέας Υόρκης, αν σκεφτεί κανείς ότι είναι η µεγαλούπολη που επλήγη στις 11 Σεπτεµβρίου του 2001, ένα γεγονός που επηρέασε τον αµερικανικό λαό και είχε ως αποτέλεσµα µία αντιµουσουλµανική υστερία εκείνη την εποχή. Μία εκδοχή που διατυπώνεται για τη µεγάλη αυτή στροφή είναι ότι έτσι αποδεικνύεται και επιβεβαιώνεται πόσο καλά λειτουργεί η δηµοκρατία στον δυτικό κόσµο, συν το γεγονός ότι στις χώρες του κόσµου αυτού έχουν πολιτογραφηθεί και µουσουλµάνοι. Αυτή είναι η µία όψη του νοµίσµατος. Η άλλη, την οποία δεν υποστηρίζουν και λίγοι, είναι ότι κατ’ αυτόν τον τρόπο διαβρώνονται οι δηµοκρατίες αυτές του δυτικού κόσµου, όχι γιατί έχουν κάνει αποδεκτά στους κόλπους τους πρόσωπα µε τη συγκεκριµένη θρησκεία.

Αλλά επειδή το Ισλάµ έχει χαρακτηριστεί από µία ριζοσπαστικότητα στα όρια ή και εντός του πλαισίου της τροµοκρατίας µε στόχο τους… απίστους. Και υπ’ αυτή την έννοια και κρίνοντας παλαιότερες δηλώσεις ηγετών του µουσουλµανικού κόσµου, όπως λόγου χάρη ο «δικός» µας Ερντογάν, για την επικράτηση των µουσουλµανικών πληθυσµών, πολιτισµικά και οικονοµικά, στις χώρες του δυτικού κόσµου και κυρίως στην Ευρώπη όπου βρίσκονται, εύλογα µπορούµε να συµπεράνουµε ότι εµµέσως τουλάχιστον υπονοµεύονται οι δυτικές δηµοκρατίες. Και τούτο διότι κανείς δεν µπορεί να αντικρούσει ότι όσο και αν µεταξύ των µουσουλµανικών πληθυσµών της ∆ύσης υπάρχουν και λογικοί και ειρηνόφιλοι άνθρωποι, εντούτοις δεν είναι δυνατόν να µην επηρεαστούν από τους φανατικούς πολεµιστές του Ισλάµ, καθώς αυτοί επικαλούνται το Κοράνι θέλοντας να δικαιολογήσουν την επιβολή του δικού τους νόµου µε τα όπλα και µε τροµοκρατική δράση. Καλό είναι να µην ξεχνάµε ότι η Τζιχάντ κατά των απίστων, δηλαδή ηµών των χριστιανών, έχει ως πρόσχηµα και αποσπάσµατα από το ιερό τους βιβλίο. Κάνοντας µία εκτενή αναφορά στην υπονόµευση της δηµοκρατίας, στο βιβλίο του «Πώς οι ∆ηµοκρατίες εξαφανίζονται», ο Ζαν Φρανσουά Ρεβέλ αναφέρει τα εξής: «Ο δηµοκρατικός πολιτισµός είναι ο πρώτος στην ιστορία ο οποίος παραδίδεται, χωρίς να υπάρχει λόγος, στη δύναµη που εργάζεται για την καταστροφή του… Η δηµοκρατία έχει την τάση να υποτιµά και µάλιστα να αγνοεί ως ψευδείς τις απειλές που στρέφονται εναντίον της, σε τέτοιο σηµείο ώστε να απεχθάνεται να πάρει τα κατάλληλα µέτρα για να τις αντιµετωπίσει… Ο εσωτερικός εχθρός της δηµοκρατίας έχει έναν πολύ εύκολο ρόλο να παίξει, επειδή εκµεταλλεύεται το δικαίωµα της διαφωνίας που είναι συµφυές µε την ίδια τη δηµοκρατία…».

Μήπως έχουν παραδοθεί ήδη οι δυτικές δηµοκρατίες; Θα µπορούσε επίσης να πει κανείς ότι ζούµε και ένα είδος επιστροφής στις Σταυροφορίες αλλά από την πλευρά του µουσουλµανικού κόσµου. Καλό είναι επίσης να θεωρούµε ότι οι αποκεφαλισµοί που έκανε η Χαµάς αποτελούν, προφανώς, µία τιµωρητική τακτική από την οπτική των ακραίων µουσουλµάνων. Αρ κεί να θυµηθούµε τον αποτρόπαιο αποκεφαλισµό ενός ιερέα στη Γαλλία από τζιχαντιστές προ ετών, που νοµίσαµε τότε ότι αποτελούσε το αποκορύφωµα της φρίκης από εγκληµατικά στοιχεία που επικαλούνται τη θρησκεία τους για να σφάζουν. ∆εν ήταν αποκορύφωµα, γιατί επιδόθηκε σε αποκεφαλισµούς και η Χαµάς χρόνια µετά, και σε κακοποιήσεις και βιασµούς σε βάρος των Ισραηλινών, που αποτέλεσαν την αφετηρία των όσων συνέβησαν µετέπειτα στη Γάζα. Παλαιότερα είχε διατυπωθεί η άποψη -για όσα συµβαίνουν στην πολύπαθη περιοχή- ότι αν Ευρωπαίοι και Αµερικανοί έφευγαν από τη Μέση Ανατολή θα σταµατούσαν και οι ανεξέλεγκτες τροµοκρατικές επιθέσεις. Αντιθέτως πιο ρεαλιστική ήταν η άποψη που είχε διατυπώσει σε άρθρο του στους «Τάιµς της Νέας Υόρκης» ο γνωστός ρεπόρτερ και συγγραφέας του βιβλίου «Το Lexus και η ελιά», Τζον Φρίντµαν. Ότι µόνο αν ο ίδιος ο µουσουλµανικός κόσµος αποκηρύξει την ισλαµική αυτή µανία και αποµονώσει τους «εν ονόµατι του Θεού τους» τροµοκράτες, τους «τρελούς του Θεού», µπορεί να εκφυλιστεί το φαινόµενο της αραβικής - ισλαµικής Τζιχάντ.

Ο χριστιανικός κόσµος έχει ζητήσει συγγνώµη για τις Σταυροφορίες - κάτι που αποδεικνύει τη βούλησή του να αναθεωρήσει µέσα του τα θρησκευτικά και πολιτιστικά µίση 13 αιώνων. Από την άλλη πλευρά, η ορατή διάθεση που υπάρχει είναι η µέσω του µεγάλου µεταναστευτικού ρεύµατος, από τον ισλαµικό κόσµο, µετατροπή των πόλεων των «απίστων» σε «ακροπόλεις φονταµενταλισµού». ∆υστυχώς «οι µαχητές του Θεού κατά των απίστων», µε το συσσωρευµένο µίσος των 1.300 ετών, επιµένουν να ζουν στην εποχή των… Σταυροφοριών.

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή