Η αναθεώρηση του συντάγµατος, για την οποία έγινε η σχετική συζήτηση σε επίπεδο πολιτικών αρχηγών, συνιστά µία σηµαντική υπέρβαση καθώς θέτει, σε αρκετά σηµεία, τις βάσεις για τη βελτίωση της λειτουργίας του κράτους. Βεβαίως κατά παραδοσιακό δυστυχώς τρόπο η αντιπολίτευση αντιδρά σε αλλαγές προφανώς επειδή δεν τις κάνει η ίδια. Όµως, κάθε φορά που γίνονταν (όχι συχνά είναι η αλήθεια) έρευνες της κοινής γνώµης γύρω από το θέµα των συνταγµατικών αλλαγών, η κοινωνία εµφανιζόταν να βρίσκεται αντίθετη απέναντι στην τακτική των «µη αλλαγών» που ακολουθούσε µερίδα του πολιτικού κόσµου.

Και η στάση αυτή της κοινωνίας (για παράδειγµα η επιθυµία της να λειτουργήσουν στη χώρα τελικώς µη κρατικά πανεπιστήµια) στην ουσία αποκαλύπτει τις αστοχίες ή τις µικροκοµµατικές σκοπιµότητες των αντιδράσεων της αντιπολιτεύσεως. Είναι βέβαιο δε, ότι µε παγιωµένες τις απόψεις των πολιτών σε ζητήµατα που τους έχουν ταλαιπωρήσει επί σειράν ετών, και όποιες άλλες έρευνες της κοινής γνώµης να ακολουθούσαν, και αυτές στα ίδια συµπεράσµατα θα κατέληγαν. Ας πάρουµε και ένα άλλο παράδειγµα. Την άρση της µονιµότητας στο ∆ηµόσιο που επιχειρείται να κατοχυρωθεί συνταγµατικά, υπό συγκεκριµένες άλλωστε προϋποθέσεις. Η σχετική συζήτηση στη Βουλή προκάλεσε απεργία της Α∆Ε∆Υ και πορεία, κατά τα ειωθότα προς το Κοινοβούλιο. Πρόκειται για µία ρύθµιση που στην ουσία θεραπεύει ένα πολιτικό «αµάρτηµα» του παρελθόντος καθώς η µονιµότητα είναι ένας θεσµός τον οποίον επέβαλαν οι πολιτικοί, πριν από σχεδόν ένα αιώνα, προκειµένου να προστατεύσουν τους δηµοσίους υπαλλήλους από δικές τους αυθαιρεσίες, θεωρώντας προφανώς ότι αυτές δεν επρόκειτο να σταµατήσουν ποτέ!

Οµολογούσαν µε άλλα λόγια την τάση τους για παρανοµίες, απάνθρωπες συµπεριφορές (διότι περί αυτού πρόκειται) και για κοµµατισµό ρατσισµό. Μάλιστα πρέπει να θυµίσουµε ότι προ ετών όταν είχε γίνει πάλι σχετική συζήτηση για το θέµα της µονιµότητας κορυφαίος πολιτικός είχε το θράσος να πει ότι η µονιµότητα επιτρέπει στον δηµόσιο υπάλληλο να ασκήσει απερίσπαστος τα καθήκοντά του, προσηλωµένος στο δηµόσιο συµφέρον και χωρίς να εξαρτάται από οιεσδήποτε πολιτικές µεταβολές ή άλλες πολιτικές επιπτώσεις (!). Και µόνον αυτή η δικαιολόγηση της µονιµότητας (την οποίαν, δυστυχώς, συνυπογράφει [ακόµη;] η µεγάλη πλειοψηφία του πολιτικού κόσµου πρωτοστατούντων των Αριστερών), παρέχει την ευκαιρία και προκαλεί έναν οργισµένο αντίλογο τον οποίον αντιστοίχως προσυπογράφει η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών. Και ο αντίλογος αυτός έχει να κάνει µε το γεγονός ότι το ίδιο το Σύνταγµα µοιάζει να αντιφάσκει κατοχυρώνοντας αφενός την ισότητα των πολιτών (άρθρο 4) και, αφετέρου τη µονιµότητα στο ∆ηµόσιο (άρθρο 103).

∆ιότι πώς µπορεί να υπάρ χει ισότητα ΟΛΩΝ όταν ορισµένων κατοχυρώνεται η εργασία, ώστε να µη µείνουν ποτέ χωρίς δουλειά, και επί άλλων επικρέµεται µια ζωή η δαµόκλειος σπάθη τής ανά πάσα στιγµήν απόλυσης! Η συνταγµατική αναθεώρηση που προτείνει η κυβέρνηση αποβλέπει στην εξουδετέρωση όποιων αγκυλώσεων διαπιστώνονται στη λειτουργία της πολιτείας. Συγχρόνως εκσυγχρονίζει, επί τη βάσει των ευρωπαϊκών προτύπων, αναχρονιστικές διατάξεις που αποτελούν τροχοπέδη στην ανάπτυξη της χώρας. Όπως λ.χ. η αδυναµία να λειτουργήσουν και στη χώρα µας ξένα πανεπιστηµιακά ιδρύµατα, µε συνέπεια µεγάλη διαρροή συναλλάγµατος στο εξωτερικό. Ακόµη ενισχύει το κύρος και την αξιοπιστία του πολιτικού κόσµου και των κοµµάτων, µε τις διατάξεις για την ασυλία τους καθώς και για την ποινική ευθύνη των υπουργών.

Εκείνο πάντως που πρέπει να έχει υπ’ όψιν ο συνταγµατικός νοµοθέτης, για να αποφύγει τα σφάλµατα του παρελθόντος είναι ότι: Το περιεχόµενο του Καταστατικού Χάρτη της χώρας που θα ψηφιστεί από την επόµενη Βουλή, πρέπει να εξασφα λίζει και τη διάρκειά του έτσι ώστε να σταµατήσει το φαινόµενο των συχνών αναθεωρήσεων, που δεν απαντώνται σε καµία άλλη χώρα. Συγχρόνως οι προβλέψεις του θα πρέπει να τύχουν ιδιαιτέρας προσοχής έτσι ώστε να µην παρατηρούνται οι ατέλειες που καθιστούν αναγκαία κάθε φορά και µία νέα αναθεώρηση του συντάγµατος. Με το νέο σύνταγµα πρέπει να καλύπτονται µόνο οι βασικές και απαρέγκλιτες αρχές λειτουργίας του πολιτεύµατος. Αντιθέτως, η προσαρµογή του στην εξέλιξη των πραγµάτων, των αναγκών και των κοινωνιών, πρέπει να γίνεται για λόγους ευελιξίας, µέσα από νοµοθετικές ρυθµίσεις, χωρίς να ανατρέχουν οι κυβερνήσεις στο σύνταγµα και να διαπιστώνουν την ύπαρξη εµποδίων για τις αναγκαίες προσαρµογές Σηµαντικό επίσης είναι τα κόµµατα της αντιπολιτεύσεως να δείξουν το απαραίτητο πνεύµα συναίνεσης ώστε να εξασφαλισθεί η µακροβιότητα του νέου Καταστατικού Χάρτη. Κάτι που προσώρας δεν είναι ορατό, ενώ έτσι παραβλέπουν ότι ο κόσµος τάσσεται στην πολύ µεγάλη πλειοψηφία του υπέρ των αλλαγών στη λειτουργία του κράτους και των θεσµών.

Είναι, εδώ και πολλά χρόνια, υπέρ της κατάργησης της µονιµότητας στο ∆ηµόσιο, ενώ επιθυµεί ένα περισσότερο αξιόπιστο πολιτικό σύστηµα, το οποίο εξασφαλίζεται µε την κατάργηση προνοµίων στους πολιτικούς, οι οποίοι έχουν δώσει πλείστα όσα παραδείγµατα, προκλητικής χρήσης των προνοµίων αυτών. Επίσης σε ό,τι αφορά την ίδρυση µη κρατικών ΑΕΙ, η κοινή γνώµη πιστεύει ότι και τα υπάρχοντα ιδρύµατα θα βελτιωθούν διά του ανταγωνισµού και το γονικό οικονοµικό βάρος θα είναι µικρότερο, αφού οι γονείς δεν θα αναγκάζονται να στέλνουν τα παιδιά τους στο εξωτερικό.

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή