Αν κρίνουμε από τα κόμματα που μετριούνται στις έρευνες της κοινής γνώμης για την όποια απήχησή τους στην κοινωνία και την προοπτική να εμπλουτιστεί η πολιτική ζωή του τόπου με ένα ακόμη κόμμα, τότε είναι μάλλον βέβαιο ότι οι ψηφοφόροι ενώπιον της κάλπης θα έχουν να επιλέξουν μεταξύ πολλών ψηφοδελτίων. Άλλωστε ήδη οι σχετικές εκτιμήσεις των πολιτικών αναλυτών είναι ότι μπορεί η προσεχής Βουλή να είναι ακόμη και εννεακομματική.

Κάθε επικεφαλής κομματικού σχηματισμού είναι απολύτως φυσιολογικό να ευελπιστεί ότι το δικό του κόμμα μπορεί να επιτύχει κάτι καλύτερο από αυτό που πέτυχαν στο παρελθόν άλλες ανάλογες προσπάθειες εξίσου φερέλπιδων αρχηγών. Aυτό είναι θεμιτό και οι σχετικές εκτιμήσεις δεν περιέχουν κανενός είδους ειρωνεία στην περίπτωση που δεν προβλέπουν ανάλογη αισιοδοξία ως προς την εκλογική επιτυχία των κομμάτων αυτών. Mάλλον εδράζονται επί ρεαλιστικών δεδομένων, όπως η ίδια η ιστορία έχει επιβεβαιώσει. Διότι κάθε νέο κόμμα, ακόμα και αυτά που δεν έχουν περάσει το όριο ώστε να μη συγκαταλέγονται στα λεγόμενα μικρά, στην καλύτερη περίπτωση κατορθώνουν να εισέλθουν κατά οριακό τρόπο στη Bουλή για μία συνήθως θητεία της και μετά χάνονται συνθλιβόμενα είτε από το διπολικό σύστημα (εφόσον επανέλθει στα πολιτικά πράγματα της χώρας) είτε από άλλα που επιτυγχάνουν καλύτερα ποσοστά. H αλήθεια είναι μία: Ότι συνήθως το εκλογικό σώμα προτιμάει ισχυρές κυβερνήσεις. Ακόμη και σήμερα όπου το πολιτικό κλίμα χαρακτηρίζεται από μεγαλύτερη ρευστότητα σε σχέση με το παρελθόν, εν τούτοις στις δημοσκοπήσεις εμφανίζεται να πλειοψηφεί το ποσοστό των πολιτών που θέλουν αυτοδυναμία.

Άλλωστε το εκλογικό σύστημα προσαρμοσμένο στην ανάγκη για πολιτική σταθερότητα, αλλά και στο συμφέρον των μεγάλων κομμάτων, δεν επιτρέπει πολλές φιλοδοξίες στα μικρά κόμματα. Eπί του προκειμένου δε, αυτό που έχει συνειδητοποιήσει η μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου, μολονότι έχουν σημειωθεί τα τελευταία χρόνια και διαφοροποιήσεις, είναι ότι οι κυβερνήσεις συνεργασίας -παρά τα αντιθέτως λεγόμενα- κάθε άλλο παρά αποτελεσματικές είναι, όπως έχει πολλές φορές αποδειχθεί και αλλαχού όπου το εκλογικό σύστημα είναι αυτό της απλής αναλογικής την οποία η Aριστερά συνηθίζει να αποκαλεί... άδολη. Έτσι, και με δεδομένο ότι τα περισσότερα των μικρών κομμάτων είναι το αποτέλεσμα πιο πολύ αβάσιμης αισιοδοξίας παρά ιστορικής αναγκαιότητας, στην καλύτερη περίπτωση γι’ αυτά, θα κόψουν κάποιες ψήφους από το κόμμα με το οποίο συγγενεύουν. Στη χειρότερη, θα αναστείλουν τη λειτουργία τους διότι και το αρχηγικό χόμπι έχει πολύ ακριβό κόστος.

Eίναι ακόμη πολύ δύσκολο τα μικρά κόμματα στη χώρα μας να παίξουν έναν ρυθμιστικό ρόλο. Όχι μόνο λόγω εκλογικού συστήματος αλλά διότι η περιπέτεια των χρόνων της κρίσης και της τότε διακυβέρνησης δεν επιτρέπει επιλογές άλλες πέραν της πολιτικής σταθερότητας.

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή